Ook vanochtend kunnen we weer redelijk uitslapen. Anja heeft een paar busjes geregeld, die ons naar de lokale bus naar Argentinië moet brengen. We staan al even te wachten, als Anja besluit de grote bagage in het ene busje dat daadwerkelijk gekomen is te laden en we te voet naar het vertrekpunt gaan.

We krijgen onze plaatsbewijzen uitgereikt en het blijkt dat het ook hier weer erg moeilijk is om meteen een goede indeling te maken, zodat de mensen die samen geboekt hebben naast elkaar kunnen zitten. Gelukkig kunnen we onderling ruilen.

Vandaag rijden we een van de mooiste routes van Chili en Argentinië. Langs het Villarica-park in Chili trekken we via de Tromen-pas de grens over met Argentinië. Bij de grensovergang komen we rond een uur of 13.00 aan. De formaliteiten in zowel Chili als Argentinië nemen in totaal ongeveer één uur in beslag en dan mogen we eindelijk weer verder. We reizen verder langs het Lanín-park, met rotsachtige bergen, meren en besneeuwde toppen, totdat we San Martín de los Andes bereiken. Het is een schilderachtig plaatsje in een bijna Zwitsers aandoend landschap van bergen en meren.

Bij het hotel aangekomen, krijgen we eerst onze kamer, waar we snel onze tassen kunnen droppen. Daarna weer terug naar de ontbijtruimte voor de briefing. Alle excursies en routes tot een Puerto Madryn worden besproken. Helaas blijkt de excursie die we in San Martin willen doen nu net morgen niet mogelijk te zijn. Met 20 personen wilden we de grote boottocht op het Lacar meer doen, maar omdat het nog laagseizoen is, gaat de boot niet iedere dag. Anja probeert wel nog of er toch niet iets te regelen valt, maar uiteindelijk lukt het niet. We besluiten dan maar te opteren voor een korte boottocht naar Quila Quina en daar te gaan wandelen.

We lopen het gezellig dorpje in en krijgen de tip om naar het chocoladewinkeltje van een Nederlander te gaan, die hier met zijn Argentijnse vrouw woont. Het blijkt een echt chocoladeparadijs te zijn en de eigenaar is volgens mij blij om lekker Nederlands te kunnen kletsen en verteld honderduit over het plaatsje, zijn leven in Nederland en Buenos Aires, en zijn keuze om zich hier te vestigen en een eigen winkel te beginnen. Natuurlijk nemen we wat lekkers mee en balen eigenlijk een beetje dat we niet meer kunnen meenemen. Ook vragen we nog wat tips over wat er te beleven valt en waar we een hapje kunnen gaan eten.

We brengen de boodschappen die we gedaan hebben eerst even terug naar het hotel en snoepen wat chocolade, en dan gaan we weer terug naar het centrum. De restaurants gaan hier pas laat open en de meeste mensen gaan pas echt na 22.00 uur een hapje eten. Op aanraden van onze chocolademan gaan we naar het restaurantje La Tasca. Het is daar echter nog zo leeg, dat we besluiten eerst nog even naar het meer te lopen voordat we een hapje gaan eten. Uiteindelijk zijn we nog de eerste gasten, maar zo laat eten is toch ook niet echt een pretje. Het restaurant is echt een goede tip. Het eten was lekker en na lang natafelen gaan we uiteindelijk toch maar weer eens richting het hotel. Uiteindelijk is het toch middernacht voordat we gaan slapen.