Als de wekker om 6.15 uur gaat, heb ik toch wel erg veel moeite met dit vroege tijdstip. Maar goed, na een paar keer omdraaien moet ik er toch uit. Daarna lopen we naar het ontbijt, dat vanochtend extra vroeg voor ons klaar zou moeten staan, maar helaas was dat ijdele hoop. Na nog wat gesleep met stoelen, kopjes, bordjes en bestek kunnen we na een dik kwartier wachten toch aan het verwachtte ontbijt beginnen.

Als we onze bagage naar de bus brengen, krijgen we helaas al een bevestiging van ons voorgevoel dat de lokale bussen van veel betere kwaliteit zijn dan de door Baobab ingehuurde bussen. De bus biedt precies aan 24 personen plaats, dus de eerdere mails van Baobab met opmerkingen over dat de aanpassing van de groepsgrootte geen verschil zou maken in het comfort zijn helaas niet waar (zoals verwacht). Gelukkig zijn we als eerste in de bus en hebben we een plekje vooraan, waar de beenruimte in elk geval redelijk te noemen is. Zeker aangezien de bagageruimte te klein is voor de meeste rugzakken, en we de fototas dus tussen de benen moeten zetten.

Vandaag is een lange zit. Om 8.00 uur beginnen we aan onze tocht van zo'n 475 km van San Martin via Bariloche naar Esquel. De tocht zelf is wat betreft uitzicht echter zeker geen straf. Via de zeven-meren-route, waar we bij verschillende uitzichtpunten (zogenaamde miradors) stoppen om weer van een prachtig uitzicht te genieten, rijden we naar Bariloche. Hier aangekomen hebben we een ruim uur om van het stadje te genieten. Als je echter in San Martin bent geweest, heb je weinig behoefte meer om in het drukke en minder charmante Bariloche te vertoeven.

Via een pleintje met allemaal lokale snuisterijen lopen we over een plein waar de waarschijnlijk meest gefotografeerde man van Bariloche zich bevindt. Hij zit samen met zijn twee Sint Bernardshonden op een bankje. Natuurlijk kun je (waarschijnlijk tegen betaling) een foto van jezelf laten maken met deze twee lieve beesten, maar we nemen genoegen met een foto van de man zelf met zijn schatjes. Dan lopen we door naar het kiezelstrand dat grenst aan het grootste meer hier in de omgeving, het Lago Nahuel Huapi. Hier brengen we onze 'vrije tijd' in het stadje door. Heerlijk rustgevend. Het uitzicht op de bergen is wederom prachtig, de lokale mensen genieten van hun mate en de zwerfhonden (die we gedurende onze hele reis al zien en er over het algemeen goed verzorgd uitzien) zoeken hun plekje bij verschillende tijdelijke baasjes.

Rond 14.45 uur vervolgen we onze tocht. Je ziet het landschap gaandeweg veranderen van de groene westzijde van de Andes naar de droge steppen aan de oostzijde. Onderweg zie ik een tweetal dode honden langs de kant van de weg liggen en al snel gaan mijn gedachten naar de puppy in Nepal die vorig jaar voor onze ogen stierf.

Na een lange zit komen we rond 19.30 uur aan in Esquel, in de Argentijnse pampa's. Omdat op zondag nauwelijks restaurants open zijn heeft Anja geregeld dat het restaurantje Casa Grande speciaal voor ons open gaat. De keuze bestaat uit drie mogelijke gerechten, die we van tevoren hebben doorgegeven. Aangezien het weer een laat diner wordt en de porties hier erg groot zijn, kiezen we voor pasta.

We hebben drie kwartier de tijd om naar onze hotelkamer te gaan, de spullen te droppen, de supermarkt te zoeken, boodschappen te doen en weer terug te gaan naar het hotel (Plaza Esquel). Het is flink haasten geblazen, maar het lukt ons net op tijd. Dan lopen we met z'n allen naar het restaurant, waar het eten goed is, maar de eigenaar naar alle waarschijnlijkheid te diep in het glaasje heeft gekeken en het een eeuwigheid duurt om te kunnen afrekenen.

Terug in onze klein en erg hete hotelkamer pakken we onze tassen in zodat we morgen weer vroeg kunnen vertrekken. En dan... lekker naar bed.