Na een ontbijtje om 7.30 uur maken we ons klaar voor de taxirit naar het treinstation van de Tren del Fin del Mundo. Bij het treinstation aangekomen is het een drukte van jewelste. Nadat we de kaartjes hebben gekocht, gaan we eerst nog even een stempel in ons paspoort halen en kort daarna kunnen we al 'boarden'. Rond 9.30 uur vertrekt het oude stoomtreintje richting de ingang van het Tierra del Fuego NP.

De treinrit duurt één uur, terwijl de tocht maar een paar kilometer betreft. Als blijkt dat het opstarttempo ook het rijtempo van de trein is en we onderweg nog een kwartier stoppen, wordt duidelijk hoe aan dat uur gekomen wordt. Tijdens de rit wordt de geschiedenis van het treintje zowel in het Spaans als het Engels verteld. Aangezien het niet heel erg inspirerend gebracht wordt, maken we ons eigen verhaal en vullen we elkaar hierin aan.

Zo hebben we voor de vallei met dode bomen de uitleg dat dit komt door de stop die hier vroeger was om één te worden met de natuur en te boomknuffelen. Hierbij is het van groot belang dat je de boom uitzoekt met een aura dat bij dat van jou past. Doe je dat niet, dan gaat de boom dood en dat is de verklaring voor de hoeveelheid dode bomen. Tja, het is een beetje zweverig en vergezocht verhaal, maar we kunnen er goed om lachen. Ook is er een aantal keer een beetje opzwepend muziekje dat niet zou misstaan bij een Efteling attractie. We wachten op het spannend stukje treinrit die daarop volgt, maar de flinke afdaling en daaropvolgende looping blijft uit.

Al met al is de treinrit niet echt spectaculair en kent meer toeristen dan wenselijk is, dus een aanrader is het niet te noemen. Maar goed, we kunnen in elk geval zeggen dat we erin hebben gezeten en hebben de foto's om het te bewijzen.

Van hieruit lopen we in twee groepjes de wandelroute, aangezien Anja heeft aangegeven dat het niet verstandig is met z'n allen te lopen, aangezien je dan als groep wordt aangemerkt en aan een gids vast zit. We lopen echter niet geheel volgens het schema dat ze heeft aangegeven, dus had het achteraf niks uitgemaakt.

We lopen de route Sendero del Costa, c.a. 3,5 uur en 6 km lang. De wandeling loopt door een stuk zeer oorspronkelijk bos loopt en veelal langs de kust. Af en toe hebben we doorkijkjes op het Beaglekanaal.

Onderweg komen we bij een postkantoor, waar je tegen betaling een mooie stempel in je paspoort kan zetten en natuurlijk willen we hier ook onze kaartjes voor thuis posten. Wel een bijzondere bestemming om de kaarten van te sturen.

Op het laatste stuk van de wandeling, die overigens erg mooi is en veel weerswisselingen kent, heb ik ontzettend pech. Ik zwik mijn enkel om en niet zo'n klein beetje ook. Martin loopt achter me en is zo van de aanblik geschrokken dat hij denkt dat ik mijn enkel gebroken heb. Een stel vriendelijk toeristen vragen nog of ze hulp moeten sturen als ze mij met een natte koude doek rond mijn enkel op de grond zien zitten. Gelukkig is het niet meer zo ver en loopt het hobbelige wandelpad nagenoeg parallel aan de weg, dus besluiten we het laatste stuk over de weg te lopen. Rond 14.45 uur zijn we bij de refugio waar we opgehaald zullen worden door ons busje van Patagonia tours.

Hier staan we even te wachten als de vrouw in de refugio zegt dat het busje niet om 15.30, maar om 15.00 uur komt. Na even in de kou te hebben gestaan verteld een chauffeur van een ander busje ons dat de door Anja aangegeven tijd toch klopt, dus gaan we nog maar even de refugio in. Als we een klein half uurtje later weer naar buiten gaan, zien we een heel mooi vosje voorbij lopen (helaas te snel om dit op foto vast te leggen) en is er een klein brutale roofvogel die wel erg dicht bij ons komt en nogal tam lijkt.

Uiteindelijk komt ons busje ons rond 15.45 uur halen (we zijn inmiddels al verkleumd van de koude wind). Het is ongelofelijk hoeveel barsten in het voorraam zitten (wat overigens geen uitzondering is), maar gedurende de rit houdt het raam het in elk geval nog.

Na zo'n drie kwartier rijden worden we afgezet in het hotel, waar ik even lekker een warm bad neem om bij te komen van de dag (uiteraard met de voet hoog en uit het warme water) terwijl Martin nog de noodzakelijke boodschappen doet. Ik heb eigenlijk zin om in bed te duiken, maar er staat nog een bevertocht op het programma.

Om 18.00 uur worden we opgehaald door het busje. Nog even wordt het spannend of we de tocht wel kunnen maken, aangezien het busje midden op een drukke weg stil komt te staan met een lekker band. Gelukkig is de chauffeur erg bedreven in het verwisselen van banden, dus we kunnen toch weer snel verder.

Bij de lodge aangekomen, starten we met een wandeling rond het bevermeer. De wandeling is voor mij geen pretje, want het is lastig lopen en mijn enkel komt aardig onder druk te staan. In het begin zien we nauwelijks bevers, maar al gauw krijgen we meer geluk en zien we verschillende exemplaren (met tak, op en in het water, samen spelend). De gids was in eerste instantie bang dat we niet veel geluk zouden hebben, aangezien het weer vannacht behoorlijk heftig was met sneeuw, waardoor het mogelijk is dat de bevers denken dat de winter is aangebroken en zij zich voor de kou verstopt zouden hebben. Gelukkig is dit niet het geval. Op een gegeven moment trek ik het niet meer met mijn enkel en neemt Anja me mee terug naar de lodge.

Niet veel later komt de rest ook en kunnen we genieten van een lekkere tapasmaaltijd. Uiteindelijk is het weer tijd om terug te gaan naar het hotel, waar we rond 23.30 uur aankomen. Kort daarna vallen we in slaap.