Vandaag is het weer dezelfde tijd ontbijten als gisteren. Om 8.00 uur start de briefing van Anja over Torres del Paine en vooral over de wandeling van 24 km, die nu zelfs 2 km langer blijkt te zijn. Als ik haar zo hoor, dan zou de wandeling ook voor mij te doen zijn. Alleen die verdomde enkel gooit waarschijnlijk roet in het eten. Al die maanden trainen voor deze tocht en nu kan ik ‘m waarschijnlijk niet lopen door een verzwikte enkel. Dat kan toch niet waar zijn!

Maar goed, om 8.45 uur staan de taxi's alweer op ons te wachten, en gaan we richting de haven voor onze boottocht over het Beaglekanaal. De boot is een catamaran, die lekker stabiel ligt en ook goed kan doorvaren. Door het Beaglekanaal loopt de grens tussen Argentinië (links) en Chili (rechts). We maken tijdens de tocht verschillende 'stops' bij het Isla de los Lobos (zeeleeuwen), het Isla de los Pajaros (aalscholvers), de Faro (vuurtoren) en het Isla de Pinquines (Magelhaen pinguïns en Gentoo pinguïns). Helaas zien we bij het Isla de Pinquines alleen de Magelhaen pinguïns. We horen van een andere Nederlandse toerist dat de andere soort er wel was, maar eigenlijk alleen van bovenaf te zien was omdat er maar een paar waren die allemaal lagen te slapen. Wel een beetje balen dat we ze niet gezien hebben, want ze komen alleen hier en op Antarctica voor. Maar goed, we hadden ze natuurlijk dan wel graag staand/lopend gezien, aangezien ze ongeveer twee keer zo groot zijn dan de Magelhaens.

Daarna meren we aan bij de Extancia Haberton. We krijgen hier een erg inspirerende rondleiding van een Engelstalige gids die gezien haar beperkte stemvolume nauwelijks te verstaan is. Ook de groep is veel te groot hiervoor, dus besluiten we maar hier en daar wat troosteloze foto's te maken om de tijd door te brengen. Aansluitend nog een kopje thee en een heerlijke chocoladekoek en we zijn weer helemaal klaar om te gaan. Er is wat onduidelijkheid over de tijd en opstapplaats van de bus, dus we worden heen en weer geslingerd tussen het restaurantje en het museum, maar uiteindelijk hebben we ruim twee uur na het aanmeren bij de estancia de juiste (massa)bus (gezellig samen met een grote groep Italianen en Duitsers).

Terug over land maken we een stop bij de bekend 'flagtree'. De bomen zijn hier helemaal scheef gegroeid door de stevige Patagonische wind. Zo scheef zelfs dat een exemplaar nagenoeg parallel met de grond is gegroeid.

Volgende stop is bij Lago Escondido (het verborgen meer). Het meer ligt op 70 m hoogte en is vaak niet te zien door de mist/bewolking die er boven hangt. Het waait ontzettend hard en in combinatie met de regen is het geen pretje om uit de bus te gaan. Natuurlijk moet er een fotootje gemaakt worden, maar het wordt een quicky.

En dan de lang verwachtte stop: de husky farm. Hier krijgen we eerst een korte uitleg over de geschiedenis van de kennel en krijgen we een kopje koffie aangeboden. Heel vriendelijk, maar als ik aangeef geen koffie te willen en wel graag een kopje thee wil, wordt mijn verzoek deskundig genegeerd. Na een lang verhaal binnen, mogen we eindelijk naar de husky's. Hier zitten een paar mooie exemplaren tussen en de meeste honden zijn erg enthousiast. Helaas is onze tijd met de husky's veel te kort. Al snel begint het te regenen en ook onze buschauffeur blijkt ongeduldig te worden. We moeten terug...

Rond 18.30 uur komen we aan in het centrum. Daar spreken we met met een aantal anderen af om bij Tante Sara samen een hapje te gaan eten. We gaan eerst nog even wat souvenirs kopen (pinguïn sleutelhanger en kraamcadeautje voor Miranda) en gaan dan op zoek naar het restaurantje. We denken het gevonden te hebben, maar de anderen zijn er niet. Omdat Tante Sara blijkbaar op meerdere plekken ligt, lopen we de grote winkelstraat heen en weer op zoek naar een ander filiaal. Op een gegeven moment komt Anco aangerend. Zij waren in de tussentijd nog even gaan skypen, vandaar dat we ze de eerste keer niet konden vinden.

Na een lekkere hamburger met frietjes te hebben gegeten lopen we naar de supermarkt en pakken van daaruit de taxi terug naar het hotel, waar we eindelijk eens lekker op tijd (+/- 21.00 uur) zijn.