Na een veel te korte nacht gaat om 5.45 uur de wekker. Als ik naar buiten kijk, blijkt het een beetje te sneeuwen en de wind giert door de straten. Na snel een foto te hebben gemaakt van het hotel (waarbij ik nog bijna omver wordt gesprongen door een enthousiaste straathond) en een ontbijtje te hebben genuttigd, worden we om 7.20 uur in busjes gepropt om naar het startpunt van de lokale bus te gaan. Deze bus is helaas niet van de kwaliteit die we tot nu toe hebben gehad. De beenruimte is erg beperkt, waardoor het alleen mogelijk is de stoel rechtop te laten staan. Dat wordt dus twaalf uur lang ellende...

Om 8.00 uur vertrekken vanaf Ushuaia met als eindbestemming Punta Arenas. Verwachte aankomsttijd: 20.00 uur!

De grensovergang van Argentinië bereiken we om 12.00 uur. De formaliteiten worden hier snel afgewikkeld en we hebben zelfs nog tijd voor een plasstop voordat de rest van de groep weer in de bus is. Van hieruit rijden we langs twee bussen die ook de overstap van Argentinië naar Chili maken. Bij de grensovergang met Chili, waar we zo'n twintig minuten later aankomen, zijn we dan ook meteen aan de beurt. De volledige bagage moet door de scan en als je niet snel genoeg bent met de bagage aan de andere kant op te pikken, valt alles op de grond (lekker als je camera erin zit). Ook hier slagen we met vlag en wimpel.

Vlak na de grensovergang is een restaurantje. We bestellen hier snel een tomatensoepje en een broodje tonijn. Dit laatste wordt vrij snel geleverd (is ook wel nodig want we hebben als volledige bus slechts een half uur de tijd), maar de soep wacht ik nu nog op...

De weg is niet overal even goed. Ik probeer mezelf maar te entertainen en samen met Catherina bedenk ik de meest gekke verhalen. Tevens heb ik mijn roeping gevonden: ik word guanacoloog. Zou je eigenlijk voor de fun eens in moeten vullen op een van de documenten die bij de grensovergangen moeten worden ingevuld. Als ik wist dat ze de humor konden waarderen, zou ik het best willen doen. Ik heb echter mijn twijfel of mijn humor gedeeld wordt, dus hou ik het maar braaf bij de feiten.

Om 19.15 uur komen we aan bij ons hotel. Bij het uitladen van de tassen komen we erachter dat onze tassen met pies besprenkeld zijn. Mijn tas is er zelfs plaatselijk nat van en even later komen we erachter dat ook de tas van Martin niet meer al te fris ruikt. En we zijn niet de enigen die hier last van hebben. We willen onze tassen snel naar onze kamer brengen, maar de kamer die we in eerste instantie toegewezen hebben gekregen is duidelijk van een roker geweest. Dat accepteren we dus niet. Als we met deze boodschap naar de receptie gaan, geeft de niet al te vriendelijke receptiemiep aan dat we dan maar met een ander stel uit de groep moeten wisselen, aangezien ze geen andere kamer beschikbaar hebben. Pas als ik aangeef allergisch te zijn (tja, je moet toch wat verzinnen willen ze hier in actie komen), is er opeens wel een andere kamer vrij. Samen met een vrouwtje van het hotel lopen we naar onze oude kamer, waar zij bevestigd dat het naar sigaretten ruikt en brengt zij ons naar onze nieuwe kamer. Hotel Rey Don Felipe is misschien wel een mooi hotel, maar voor ons geen tweede keer.

Terwijl Martin de tassen probeert vrij te maken van de vieze plaslucht, ga ik naar beneden voor de briefing. Ondanks dat de groep nog niet compleet is, is Anja al begonnen. Lekker sociaal. Ook heeft ze niet genoeg plattegrondjes, dus moeten we maar zelf een beetje onthouden hoe alles ten opzichte van elkaar ligt. Als we aangeven dat onze tassen naar plas stinken en blijkt dat een aantal anderen dezelfde klachten hebben (bij een zijn de kleren in de tas zelfs nat van de plas), geeft Anja aan dat ze hier een klacht over zal indienen bij de busmaatschappij.

Nu maar even snel de stad in, want we moeten nog boodschappen doen (en de supermarkt is nog maar een kleine drie kwartier open) en pinnen. Daarna gaan we weer snel terug naar het hotel om onze tassen te herpakken voor Torres del Paine.