We slapen een beetje uit en zorgen dat we nog net op tijd aanschuiven voor het ontbijt. En dan is het wachten tot het 11.00 uur is en we worden opgehaald door de bus om naar het vliegveld te gaan. Dat blijkt echter makkelijker gezegd dan gedaan, want er zijn rellen in de stad, waardoor de straat waar het hotel aan ligt is afgesloten en de bus niet tot voor de deur kan komen. Als op een gegeven moment een FOX-groep binnen komt, krijgen we het briljante idee dat we hun bus wel willen overnemen. Als Anja naar het drop-off point van de bus loopt om de chauffeur te vragen, wordt ze onbeschoft te woord gestaan en na meerdere pogingen wil hij haar zelfs niet meer te woord staan. En wat blijkt even later... deze chauffeur is ingehuurd (op voorhand al) om ons naar het vliegveld te brengen. Deze arrogante kwallebal is dus niet alleen onbeschoft, maar ook nog eens veel te laat. Uiteindelijk bemoeien de mannen van het hotel zich er ook mee en lopen we onder begeleiding van hen naar de bus en zij bewaken ook of alles veilig en goed verloopt. En dan... op naar het vliegveld.

Na de gebruikelijke rompslomp op het vliegveld nemen we afscheid van Anja, die zelfs een klein afscheidscadeautje voor iedereen heeft (boekenlegger). Overigens kunnen we onze boardingpassen van Madrid naar Amsterdam nog niet krijgen, en met maar 1 uur overstaptijd, wordt dat spannend...

Onze vlucht van Buenos Aires naar Santiago vertrekt uiteraard te laat om 15.30 uur en om 17.30 uur komen we op de plaats van bestemming aan.

Als we bij de gate zitten te wachten op het vertrek van onze volgende vlucht, komt een van de groepsleden met een onaangename verrassing. Onze volgende vlucht is geannuleerd. In eerste instantie denk ik dat ze een grapje maakt, maar aan de tranen in haar ogen merk ik al snel dat het waarheid is. In Spanje zijn blijkbaar stakingen van de luchtverkeersleiding, waardoor we niet kunnen landen. Dat is pas balen! En wat nu gaat gebeuren... dat moet je hier maar zelf uitzoeken...

We zitten urenlang in onzekerheid en krijgen weinig tot geen info en zelfs bij de gate is nog steeds niet aangegeven dat de vlucht geannuleerd is.

Uiteindelijk besluiten we maar een sit-in te houden en om 20.00 uur beginnen we voor weer een jarige in onze groep te zingen (0.00 uur Nederlandse tijd) voor zijn verjaardag. Het werkt aanstekelijk en zelfs andere toeristen doen mee en feliciteren hem. Het duurde even na het slechte nieuws, maar nu heeft iedereen de knop wel een beetje om kunnen zetten en proberen we er maar het beste van te maken.

Rond 21.45 uur komt het bericht dat we naar een bus moeten, die ons naar het Sheraton! brengt voor onze overnachting. Gelukkig worden we langs de douane geloodst, want anders waren we onze mooie houtknots waarschijnlijk kwijt geweest.

Het is nog een aardig eindje rijden naar het hotel, waar het inchecken van zo'n grote meute natuurlijk ook tijd vraagt. Uiteindelijk zijn we om 22.50 uur op onze kamer. Als we zijn bijgekomen van de grootsheid van onze kamer en dit ook op beeld hebben vastgelegd, gaan we snel naar beneden om nog een hapje te eten. Het buffet is namelijk maar tot 23.00 uur open.

Zoals je in het Sheraton kunt verwachten, is het eten verre van slecht. We hebben lang moeten wachten, maar dan heb je ook wat...

Weer terug op de hotelkamer, wil ik even een mailtje naar thuis sturen. Het blijkt echter dat je voor het gebruik van internet moet betalen (het duurt even voordat we hier achter zijn gekomen). Dat is toch wel erg raar, zeker in zo'n hotel. Martin besluit beneden navraag te doen en ik neem nog even een douche en klauter in de grote kingsize boxspring. Wat een heerlijk bedje en het lakengoed is ook al van heerlijke zachte kwaliteit.