De wekker gaat weer vroeg en Martin springt onder de douche, terwijl ik onze tassen reorganiseer. Daarna doe ik nogmaals een poging het stro-effect (dat de Blue Lagoon op je haar heeft) uit mijn haar te wassen. Tevergeefs... Dan maar met strokop gaan genieten van een lekker ontbijtje. Hier maken we verder kennis met de groep. Daarna de rekening betalen en naar de bus.

Om 09.15 uur vertrekken we naar de Seljalandsfoss. Deze waterval is bijzonder omdat er een pad achter langs loopt. De kans om een waterval van de achterkant te bekijken laten we natuurlijk niet aan onze neus voorbij gaan. Uiteraard wil ik dit ook op foto vastleggen en terwijl ik met de camera en statief stoei worden we zeiknat. We willen via de andere kant de waterval weer verlaten, maar we weten niet hoe we onze route moeten vervolgen, dus besluiten we dezelfde route terug te nemen, waardoor we nog natter worden.

Van hieruit gaan we (geheel doorweekt) naar 60 meter hoge Skógafoss. Aan de voet van de waterval maken we een aantal mooie foto's en klimmen vervolgens met de nodige tussenstops naar de bovenkant van de waterval.

Aansluitend doen we het Skógar volksmuseum aan. Ondanks dat dit niet mijn ding is, weet onze gids het erg levendig te brengen. Het museum is een uit de hand gelopen verzamelwoede van de eigenaar.

Het was de bedoeling om ergens aan de kust te gaan picknicken, maar gezien de tijd doen we dit voor het museum.

Tenslotte gaan we naar een zwart zandstrand met mooie basaltformaties en een prachtige rotsformatie. Tevens hebben we hier uitzicht op Dyrhólaey, het zuidelijkste punt van IJsland waar in de zomer papegaaiduikers broeden. Helaas trekken deze beestjes in de winter naar iets warmere oorden.

We maken nog een laatste stop bij een wol- en souvenirwinkel. Het is nagenoeg sluitingstijd, dus het atelier is al gesloten. Ik koop nog snel een heuse Blue Lagoon conditioner voor mijn strokop. Dan weer de bus in en naar ons hotel Geirland waar we twee nachten zullen verblijven. Lekker warm douchen, accu's opladen en dan kunnen we alweer gaan eten.

Wederom goed getafeld en aansluitend een briefing gekregen. Net voordat we naar de kamer gaan vertelt Annie dat we tussen 20.00 en 23.00 uur kans is op Noorderlicht. Dit is waar we op gewacht hebben. Terwijl ik het dagboek bijwerk, gaat Martin stevig ingepakt naar buiten, hoopvol wachtend op het Noorderlicht. Na een klein half uur komt hij teleurgesteld terug. Het is bewolkt, dus zijn de kansen aanzienlijk verkleind. Ondertussen zit ik nog steeds op de vensterbank mijn dagboek bij te werken, hopend toch een mooi lichtschouwspel op te vangen. Ik hoop dat het deze reis gaat lukken, want ik wil dit graag met Martin delen.

Zo tegen tienen hebben we nog steeds geen Noorderlicht gezien en gaan we naar bed.