We staan vandaag op tijd op om onze roadtrip over de Great Ocean Road te beginnen. De ca. 300 kilometer lange Great Ocean Road is de mooiste en meest spectaculaire kustroute van Australië. Deze route voert je soms hoog over de klippen, dan weer op zeeniveau, langs onafzienbare stranden en bizarre kloven en rotsformaties. De Great Ocean Road werd in de 20er jaren van de laatste eeuw aangelegd, om de plaatsen aan de kust met elkaar te verbinden. In Torquay, nog geen 100 km ten zuiden van Melbourne, begint de ware Road Movie. Langs dit gedeelte van de kust verrichten surfacrobaten op de meters hoge golven hun kunsten op de planken.

Wij maken onze eerste stop in Torquay, waar we een surfles van 2 uur geboekt hebben (http://www.gorideawave.com.au/). Met een man of 16 en 2 begeleiders (Chris en Dawson) lopen we met de surfplank op ons hoofd of onder de arm op de blote voetjes naar het strand. Na een korte droogoefensessie, beginnen we aan het echte werk, wat nog niet meevalt. Het is een surfles met hindernissen en al snel word ik overvaren door een van de andere cursisten. Precies met de messen van de surfplank in mijn enkel. Ik ga snel naar de kant om de schade te inspecteren. Gelukkig is mijn enkel alleen wat rood en begin op te zetten, maar geen snee. Even kort pauze houden en dan kunnen we er weer tegenaan. De golven zijn vrij heftig voor beginners en de meesten lukt het dan ook niet om echt te surfen. Uiteraard is Martin weer een redelijk natuurtalentje, wat ik van mezelf niet kan zeggen. Dat mag de pret echter niet drukken. De kracht van de golven die je vooruit stuwen als je op de goede manier met je board omgaat is al zo indrukwekkend en maakt het festijn zeker de moeite waard. Op een gegeven moment wil ik een golf pakken, die er in beginsel vrij onschuldig uitziet. Plots slaat deze om in de hoogste golf van de ochtend en word ik van mijn board gegooid, onder water getrokken en door de bevestiging aan het board aan mijn been gerukt. Hoestend en proestend kom ik na voor mijn gevoel minuten weer boven water. Pfff, dat was heftig! Maar wel leuk! Na twee uur is het avontuur voorbij en is Martin helemaal doodgevroren in het ijskoude water. Daar waar de wetsuit mij voldoende warm heeft gehouden (in combinatie met het gevecht tegen de golven en zijn eigen isolatielaag), staat Martin te rillen op z'n benen.

Vanuit Torquay gaan we op zoek naar Bells Beach Lookout. Bells Beach behoort tot de bekendste surfgebieden ter wereld. Daarna nog verder gereden naar Teddy's Lookout. Beide mooie uitzichtpunten op de kustlijn en bijbehorende stranden.

De Great Ocean Road gaat verder naar Lorne. Vooral langs dit gedeelte van de weg aan de kust van Lorne naar Apollo Bay heeft de Great Ocean Road zijn onderscheiding te danken als een van de aantrekkelijkste kustwegen ter wereld. Aantrekkelijk, maar zeker ook erg bochtig en heuvelachtig.

We maken een kleine omweg door naar Kennet River te rijden. Het kleine gehucht van Kennett River is een van de beste plekken in Australië om koala's te zien in het wild. Volgens de informatie zie je hier gegarandeerd koala's in de eucalyptusbomen. Die garantie geldt echter blijkbaar vandaag niet, want er zijn geen koala's te bekennen. Wellicht zijn ze op vakantie, samen met de seals...

Dan maar weer verder naar ons het Great Ocean View Motel in Apollo Bay (http://www.greatoceanviewmotel.com.au/). Het uitzicht vanaf onze kamer is mooi en de kamer is redelijk ruim, maar daar is het dan ook mee gezegd. De badkamer heeft schimmel in de douche en er zitten veel kleine vliegbeestjes op de kamer. Niet echt top dus, maar we doen het ermee...

Voordat het donker wordt, rijden we nog snel even naar Marriners Lookout. Vanaf de parkeerplaats is het een redelijk steile wandeling naar het uitzichtpunt. Het is echter zeker de moeite waar. Het panoramische uitzicht op Apollo Bay is prachtig.

Terug in de 'stad' gaan we eerst even tanken, dan op zoek naar een supermarkt en aansluitend een hapje eten. We kiezen voor restaurant 'la Vista' en daar hebben we zeker geen spijt van. Het blijkt een wat netter restaurant te zijn, want we krijgen zelfs het servet op onze schoot gelegd. Tja, echt erop gekleed zijn we niet met onze bergschoenen aan, rugzak bij de hand en afritsbroeken aan. Maar ja, klant is koning, toch? Het eten is in elk geval geweldig. Martin heeft een linguini met zeevruchten en ik krijg de lokale baramundi (vis) geserveerd. Als toetje delen we een combinatie van merengue, frambozen, bosvruchten en slagroom. Erg lekker!