We starten de dag al vroeg, zodat we rond zonsondergang naar de Kings Canyon carpark kunnen rijden. Dit is het startpunt voor onze Kings Canyon Rim Walk, een wandeling van zo'n 7,4 km, maar met zeker aan het begin een behoorlijke moeilijkheidsgraad, waardoor je er zo'n 3,5 uur over doet.

Om zeven uur beginnen we aan de zware klim naar de top van Kings Canyon en lopen in zo'n 3 uur de wandeling. Niet slecht! Het is een erg mooie wandeling en zeker de moeite waard. Je hebt prachtige uitzichten op de Canyon, de Garden of Eden (een groene oase met waterpoeltjes), stijle rotspartijen waar normaal gesproken een waterval is (nu dus helaas niet en dan zitten we nog maar aan het begin van het droge seizoen, maze of weathered sandstone domes (een soort koepelachtige afgesleten gesteente) en prachtig rode libelles. Als de zon op de rotspartijen schijnt, kleuren deze prachtig rood. Tja, het heet hier natuurlijk niet voor niets het 'Red Centre'.

Als we klaar zijn met onze wandeling is het tien uur en inmiddels zo'n 33 ^oC. Moe maar voldaan kruipen we in onze bloedhete auto. Voordat we onze rit naar Alice Springs vervolgen, rijden we eerst even terug naar het resort om te tanken (ja, we hebben geleerd van de vorige keer).

Daarna is het een rit van bijna vijf uur, waarbij we de eerste 50 km achter een heuse roadtrain aanrijden. Deze jongens zijn monstertrucks met hierachter gemiddeld zo'n 3 aanhangers, die met een denderende snelheid over de wegen racen. Ze rijden nog net niet de maximum snelheid, maar rijden aardig door en door de kwaliteit van de weg slingert hij behoorlijk. Aangezien er op de wegen hier geen overtaking-lanes zijn, is het verstandiger er achter te blijven rijden en voldoende afstand te houden.

Onderweg zien we een aantal dode kangoeroes. De soort die hier leeft is, geloof ik, de grootste. Ze zijn een stuk lichter van kleur en kunnen makkelijk zo'n 2 meter worden. Helaas zien we alleen de dode exemplaren. Verder zien we behoorlijk wat bushfires. De meest opvallende zijn een ontzettend grote die kilometers wijd strekt en een behoorlijk rookgordijn veroorzaakt en een kleinere waarvan de vlammen tot aan de weg waarop wij rijden reiken.

Als we Alice Springs naderen zien we dat de fire hazard op 'severe' staat en zien we ook hier weer een flinke bushfire over de top van de Bergen lopen.

Daar waar onze eerste nacht in het All Seasons Alice Springs Oasis niet veel bijzonders was, krijgen we nu een gratis upgrade van onze kamer. We hebben nu zelfs een semi-privé zwembad en een grotere kamer met iets betere faciliteiten. Dat is toch weer mooi meegenomen. We maken gebruik van ons kwartiertje gratis internet om voor onze vlucht in te checken.

Martin is net weg om een hapje eten te halen, als ik een geluid hoor dat lijkt op regen. Ik loop naar het balkon om te kijken of ik Martin terug zie komen. Blijkt dat het geen water regent, maar vieze grote kevers die met bosjes uit de lucht komen vallen en o.a. op onder balkon landen. Gatver! Ik hoop dat dit niet overal het geval is, want dan krijgt Martin dus een douche van kevers... Dat blijkt gelukkig niet het geval te zijn. Blijkbaar was de 'bui' erg plaatselijk en heeft zich vooral beperkt tot het resort.