We vertrekken weer eens met zonsopgang, zodat we zo vroeg mogelijk bij Gunlom zijn en hopelijk nog een beetje acceptabele temperatuur hebben. Vandaag is het mijn beurt om achter het stuur van onze stoere 4WD (ook wel liefkozend 'tractor' genoemd) te kruipen. Het lijkt wel alsof de auto gemaakt is voor mannen, want alles is vooral heel groot. Je zit erg hoog waardoor je goed overzicht hebt, maar het is weer even wennen om met een schakelbak te rijden en vooral om met links te schakelen. Het went al snel en dan is het vooral weer een eindje kachelen. Net als we zeggen dat er weinig wildlife te spotten is in dit gedeelte, zien we een kudde wilde buffels naast de weg staan. Even later treffen we ook nog een kudde wilde paarden met een veulentje midden op de weg aan en als toetje zien we eindelijk de licht gekleurde kangoeroes die hier leven over de weg hopsen.

Richting Gunlom moeten we over een gravelroad. Dit valt eigenlijk best mee, je kunt op sommige plaatsen niet al te hard en het stuitert wel een beetje, maar er zijn niet al te veel putten en kuilen.

Bij Gunlom aangekomen lopen we eerst naar de Plungepool. Hier is het al echt een mooi plekje, met ontzettend helder water. De waterval is er wel, maar erg magertjes. Toch is het zeker de moeite waard om de rit hiernaartoe te maken. Dan gaan we op zoek naar de weg naar de lookout. We zien al snel aangegeven staan dat deze route, die op zich maar 1 km is, zo'n uur duurt om te lopen. Dat wordt dus een pittige klim. Op de informatie die we van internet hadden gehaald staat ook al vermeld dat het een zware klim is. Leuk vooruitzicht dus! Al snel merken we dat dit inderdaad geen makkie wordt. Over rotsen moeten we naar boven klauteren en het is af en toe echt zoeken hoe je het beste verder kunt. Na veel zweet bereiken we uiteindelijk de lookout, waarbij je bij de bovenste pools en de Gunlom Falls uit komt. Dit is echt een idyllisch plekje! We zijn bijna alleen hier en op de vliegen na is alles hier perfect. Er is een klein waterval die in het natte seizen vast uitermate spectaculair is, verschillende pools en een uitzicht dat over Kakadu reikt.

De enige andere toeristen is een Australisch stel uit Melbourne die 5 maanden door Australië trekken met hun drie kinderen. Zijn moeder is overigens Française, dus er is enige verbondenheid met Europeanen. Zij zijn lekker aan het zwemmen in de pools en het water is zo kraakhelder en redelijk ondiep, dat we besluiten ook een duik te nemen. Doordat het vrouwtje in het Visitor Centre ons niet durfde aan te geven dat er hier gezwommen kon worden, hebben we echter geen badkleding bij ons. Martin rits zijn pijpen eraf en trekt zijn shirt uit en ik spring met kleren en al in het water. Heerlijk! We zien nog een guana op een van de rotsen zitten, die ook het water in gaat. Dat kun je het beestje niet kwalijk nemen. Het water is echt erg lekker van temperatuur. Zeker in deze tropische hitte. Als we een praatje maken met het Australisch stel, geeft de man aan dat zij in een ander Visitor Centre wel de juiste info hadden gekregen (zij hadden wel badkleding bij zich) en de vrouw in ons Visitor Centre 'probably was covering her ass'.

Alhoewel ik hier wel een paar uur zou kunnen vertoeven, moeten we na zo'n drie kwartier gebadderd te hebben helaas weer verder. Eerst nog de uitdagende tocht naar beneden.

Onderweg spotten we een balancerende rots boven op een andere en besluiten hier te stoppen om een foto met ons tweeën en onze vierwieler te maken.

We rijden verder naar de Edith Falls. We willen hier eigenlijk de Leliyn Trail lopen, maar de korte variant blijkt te zijn gesloten (door onderhoud aan het wandelpad), waardoor alleen de lange route met pittige klimmetjes beschikbaar is. Aangezien het alweer zo'n 36 ^oC is, lijkt ons dat niet zo'n goed idee. Overigens is het hier echt supertoeristisch. Er lopen veel te veel toeristen, nagenoeg allemaal in zwemkleding om hier een duik te nemen. We besluiten alleen even naar het begin van de onderste waterval te lopen. Deze waterval heeft meer kracht dan de anderen die we tot nu toe gezien hebben, maar is verder weinig spectaculair.

We rijden verder naar Katherine op zoek naar ons hotel All Seasons Katherine (http://www.accorhotels.com/nl/hotel-3112-all-seasons-katherine/index.shtml). Net als we denken dat we te ver zijn en we om moeten draaien, zien we het hotel in 'the middle of nowhere' liggen. Ook hier is het weer boffen. Onze kamer ligt best lekker koel, maar als we helemaal gesetteld zijn, blijkt de airco het ook hier niet te doen. Omdat we geen zin hebben om weer met alles te moeten gaan sjouwen, besluiten we toch maar hier te blijven en de ventilator gewoon een standje hoger te zetten. We besluiten wel dat als we nog eens naar Australië gaan, we geen kamers meer boeken bij de All Seasons-keten.

Het eten in het restaurant is overigens hier wel de moeite waard. Martin kiest voor een Barramundi, terwijl ik voor de Surf & Turf ga (biefstuk van de gril met scampi gebakken in chilisaus). Een hele goede keuze!