Vanuit Katherine rijden we naar Nitmiluk NP voor de start van onze boottocht (Timeless Land) door de beroemde Katherine Gorge. Het gorgesysteem dat door de Katherine River in de rotsen uitgeslepen werd, vormt een van de mooiste landschappen van het noorden. In de prachtige kloof, die op sommige punten 100 meter diep is, liggen 7 cataracten. De Aboriginals noemen dit gebied het Nitmiluk National Park.

We staan gelukkig bijna vooraan in de lange rij van mensen die aan boord willen. In de rij raken we aan de praat met een Australisch stel uit de omgeving van Brisbane. Zij hebben hier overnacht en zijn de hele nacht wakker gehouden door wallabies die de bierkartons van de buren kapot scheurden en opaten. Ach ja, beter dan een regenbui van vieze kevers, toch? Ze vertellen ons dat een van de rangers een babykangoeroe bij zich draagt omdat een stelletje maffe rednecks met geweren hier rondlopen, die zelfs in het nationale park kangoeroes (en in dit geval dus de moeder) voor de lol doodschieten. Nou, ik wist wel wat ik met die mannetjes zou doen als ik ze te pakken kreeg (en niet strafbaar was voor mijn actie). Blijkbaar is het wapenbeleid in het Northern Territory soepeler dan in de rest van Australië vanwege de krokodillen. Dit is dus het gevolg hiervan...

Het leuke is dat de man denkt dat we in Nederland voornamelijk Engels spreken. En dat terwijl zijn zoon nog wel een jaar in Nederland heeft gewerkt (verliefd geworden op een Nederlands meisje en haar naar Nederland gevolgd).

Aangezien de boot nagenoeg vol is (helaas!) en is ingedeeld met zitjes van 3, zijn er dus mensen die niet naast elkaar kunnen zitten. Niet echt leuk dus, maar gelukkig hebben wij nog keus genoeg als we gaan zitten. Voor ons zit een ouder Australisch stel uit Sydney en de vrouw herkent ons 'Dutch accent' en knoopt een gesprekje met ons aan. Haar vader blijkt een Nederlander te zijn die hier tijdens de WO II gevochten heeft en daarna hier is gebleven. We krijgen nog een kort geschiedenislesje van haar en dan gaan we genieten van het uitzicht.

Het valt ons wel op dat we veel Australiërs tegenkomen die op vakantie gaan in eigen land. En waarom ook eigenlijk niet. Met zoveel landoppervlakte en variatie aan bestemmingen, hoef je ook niet veel verder te gaan.

De boottocht duurt zo'n 3,5 uur en we varen door de mooie gorge. Hier en daar spotten we een reiger en verder vertelt onze gids vooral over de bomen en planten en hoe de Aboriginals deze gebruiken. Ondanks dat het een mooie omgeving is, kan deze boottocht niet tippen aan die in Yellow Waters. Hoogtepunt is een frisse duik in de gorge (en ook wel hard nodig na de nodige tijd in de brandende zon te hebben gezeten. Heerlijk!

Achteraf gezien, hadden we in Nitmiluk NP moeten overnachten. Dan hadden we de wallabies weer voor onze deur gehad en hadden we wellicht voor de iets minder toeristische optie kanoën, om de Katherine Gorge te ontdekken, kunnen kiezen. Maar goed, al met al was het een mooie ochtend. Na de boottocht rijden we naar Batchelor en checken we in bij de Batchelor Resort Caravillage (http://www.batchelor-resort.com/). Als we de sleutel van cabin 1 krijgen, vraag ik of we de enige toeristen zijn. Nog niet zo verkeerd gegokt blijkbaar, want ondanks dat we niet de enigen zijn, is het erg rustig en dat is het volgens de eigenaar al de laatste drie jaar. Door de economische crisis is Australië te duur geworden voor toeristen (vertel ons wat!) en gaan de Australiërs door hun sterke munt ook wat sneller naar het buitenland.

Als we onze cabin binnen gaan, springt het zweet uit de poriën. De zon heeft de hele dag erop staan branden en de airco heeft niet aangestaan. Pff, valt dat even tegen. Ik zet hem meteen aan op volle kracht en gelukkig werkt dit exemplaar prima. Het koelt al snel af naar een acceptabele temperatuur.

Na ons eigen potje te hebben gekookt, willen we naar bed gaan, als ik opeens een kikker op de badkamerdeur zie. Het is een kleintje, maar de vraag is waar hij vandaan komt. Aangezien hij best schattig is, laten we hem lekker zitten en ga ik de badkamer in om nog even snel een pitstop te maken voor de nacht. Maar wat blijkt... op de wc zit ook zo'n kleine rakker... Ai, en nu? Ik moet toch echt heel nodig, maar heb ook weinig behoefte aan een kikker die op mijn bil springt terwijl ik zit. Terwijl ik me bedenk wat te doen, kruipt de kikker achter de spoelbak van het toilet en kijkt me met zijn twee zwarte kraaloogjes nog net om het hoekje aan. Ik besluit het erop te wagen en we houden elkaar goed in de gaten...