Sydney

Vandaag gaan we dan echt Sydney ontdekken. We staan redelijk op tijd op (acht uur 's ochtends is toch best redelijk te noemen na zo'n vermoeiende twee dagen?). We besluiten aan de haven met uitzicht op de Harbour Bridge en het Opera House te ontbijten. Nu is het echt vakantie! Het is nog een beetje frisjes, maar het belooft een prachtige dag te worden...

We hebben een multi-dagpas gekocht voor het openbaar vervoer en niet voor de toeristische variant te kiezen. Natuurlijk doen we wel de toeristische attracties aan. Na het ontbijtje wandelen we naar het Opera House. We komen er al snel achter dat dit indrukwekkend bouwwerk het beste tot z'n recht komt van een afstandje. We zien een mooi uitzichtpunt in de Botanical Gardens en lopen via dit prachtige park hier naar toe. Onderweg zegt Martin wel de kakatoe's die hier vrij rond vliegen te willen zien. Hij wordt op z'n wenken bedient. We zien kaketoe's, die overigens een stuk groter zijn dan we dachten en fel gekleurde rainbow-lorikeets. Ook genieten we van de typische geur van de Australische gombomen en zien we de nationale bloem (kangaroofeet) die rood fluweelachtig uitzien en de vorm heeft van kangaroevoeten (althans, dat denken we dan).

Het uitzichtpunt geeft inderdaad een prachtig uitzicht op het Opera House met daarachter de Harbour Bridge. En blijkbaar is het ook een bekend uitzichtpunt, want er stopt een bus met... de Indiërs van het vliegtuig. Blijkbaar zijn zij met de Indische variant van FOX reizen Sydney aan het ontdekken. We maken natuurlijk een paar foto's en besluiten te kijken of we hier 's avonds ook nog terug kunnen komen. Het park is namelijk na zes uur 's avonds gesloten, maar dit gedeelte valt er waarschijnlijk net buiten.

In het park wordt druk gejogt. Het lijkt wel alsof iedereen in zijn lunchpauze gaat joggen en dan is dit mooie park natuurlijk geen verkeerde locatie. We lopen naar de veetboot die naar Kirribilli gaat en maken vanaf de boot een paar prachtige shots van de skyline. De eerste halte stappen we uit en gaan op zoek naar een mooi uitzichtpunt op de stad (voornamelijk de haven). Het is even zoeken, maar dan vinden we een leuke wandelroute langs de kust en genieten van het mooie uitzicht. Uiteindelijk vinden we een mooi uitzichtpunt bij Jeffrey Street, waar we even vertoeven. Dan weer snel terug via een kortere route, want de veerboot gaat maar een keer per uur. We varen via een paar prachtige locaties terug naar de haven en lopen via de oudste wijk van Sydney 'the Rocks' naar de Harbour Bridge.

We raadplegen onze Citygids en besluiten naar het Sydney Aquarium te gaan. Dit is nog geruime tijd open en wellicht de moeite waard. Het is wel een eindje lopen, wederom berg op berg af door drukke winkelstraten met de meest dure merken. We zijn al aardig geconditioneerd op het geluid van de voetgangersoversteekplaats, dus heelhuids komen we aan bij het Aquarium. Het blijkt dat dit vooral is ingericht op kinderen, maar aangezien we ons nergens te oud voor voelen, genieten we er toch van. We zien de zeldzaam gespotte platypus en nog meer wonderlijke onderwaterwezens. Er is een sectie 'Great Barrier Reef' waar we prachtige tropische vissen zien, die we hopelijk ook nog live zullen gaan aanschouwen.

Het is inmiddels donker genoeg om ons te werpen op de nachtfotografie. We lopen eerst naar het uitzichtpunt op het Opera House met de Harbour Bridge op de achtergrond. De enigen die we op deze wandeltocht tegenkomen zijn een paar toeristen, de bus Indiërs en wederom veel fanatieke joggers. Het uitzicht is adembenemend mooi en we genieten dan ook met volle teugen. We proberen nog een aantal creatieve toepassingen met de camera (we hebben die fotocursus niet voor niks gedaan) en lopen vervolgens weer terug naar de haven. In alle enthousiasme zijn we vergeten dat we nog een hapje moeten eten. Aangezien het te laat is om nog bij een restaurant iets te kunnen bestellen (tja, je zou denken dat Sydney een wereldstad is, maar toch zijn openingstijden anders dan je zou verwachten), stappen we de lokale Burger King (hier Hungry Jack's genoemd) binnen en eten dit feestmaal op met uitzicht op de bezienswaardigheden. Nadat ons buikje gevuld is, herhalen we hier hetzelfde fotoritueel en gaan we na een lange, maar prachtige dag terug naar het hotel.

Ongelofelijk dat je je in een stad aan de andere kant van de wereld zo thuis kunt voelen...

Aankomst Sydney

In Hong Kong hebben we een kleine twee uur om over te stappen. Als we naar de transfer willen, blijkt er een rij van hier tot Tokio te staan. Tja, van Hong Kong naar Tokio is natuurlijk niet zo ver als van Nederland naar Tokio, maar we zijn hier niet zo blij mee. Als we nu onze vlucht maar halen... Gelukkig loopt de rij aardig door en als we bijna vooraan staan is een grondstewardess zo vriendelijk om ons te laten weten dat er ook een andere transferbalie is, die dichter bij onze gate ligt. We blijven lekker staan, want voor hetzelfde geld staat daar ook weer zo'n rij en volgens de borden kunnen we via deze transfer naar alle gates. Goede keuze, want we zijn zo door de controle en ruim op tijd voor de volgende vlucht. Bij de gate zien we overigens een hele meute Indiërs. Dat verwacht je toch eigenlijk niet op een vlucht naar Sydney, maar ze zijn duidelijk in de meerderheid.

Onze vlucht met Cathay Pacific (CX 139) van Hong Kong naar Sydney vertrekt met bijna drie kwartier vertraging om 9.40 uur. Ook hier weet de piloot de verloren tijd weer in te halen, zodat we volgens oorspronkelijke planning rond 20.10 uur in Sydney landen.

De vlucht is wat turbulenter dan de eerste helft, maar dat mag de pret niet drukken. We zitten nu lekker met z'n tweeën bij het raam. De totale reistijd begint ondertussen wel een beetje op te breken. Het helpt ook niet dat de toiletten na menig uurtje eruit zien en ruiken als 'one night in Varanasi'. Terwijl de uren langzaam voorbij gaan, proberen we toch een beetje te dutten...

Eenmaal in Sydney aangekomen, zijn we blij dat we het erop hebben zitten. We moeten door de douane en gezien de strenge controle en boetes in Australië besluiten we onze snelle jelle's maar aan te geven. De groep Indiërs staat voor ons in de rij en wordt grondig gecheckt. De douanebeambte vraagt ons, terwijl we in de rij staan te wachten, waar we vandaan komen en wat we willen aangeven. Als hij de snelle jelle's ziet, mogen we zo doorlopen.

Bij de infobalie aangekomen blijkt de shuttlebus van het vliegveld naar de stad al niet meer te rijden om deze tijd. Vreemd... Maar goed, het alternatief is zelf met de trein gaan en dan nog een stukje lopen. De vrouw is zo vriendelijk om uit te zoeken wat voor ons het handigste is, en dus besluiten we haar advies op te volgen. Eerst kopen we nog even een prepaid telefoonkaart van Vodafone en dan kunnen we weer verder hobbelen.

De trein is niet echt goedkoop, maar een voordeliger alternatief dan de taxi. En werkt net zo goed. We komen er al snel achter dat Sydney een stad van pieken en dalen is... wat een heuvels die je op en af moet wandelen. Goed voor de conditie en de beenspieren!

Gewapend met een plattegrondje weten we het hotel, Quality Hotel Cambridge (http://www.cambridgehotel.com.au/default.aspx) vrij makkelijk te vinden. Bij de balie wacht ons een verrassing. Post van het Australische boekingsbureau met wederom de vouchers van de geboekte hotels. De kamer (1310) is best groot met een lekker 2-persoons bed, een bankje met tafel en een bureautje. We besluiten nog even te douchen en onze tanden te poetsen voordat we redelijk uitgeput van de vele reisuren in bed ploffen.

Australia, here we come...

Pap en mam komen ons al vroeg halen en om 7.13 uur nemen we de trein naar Schiphol. We hebben ruim een uur speling ingecalculeerd, dus op tijd komen zou geen problemen moeten zijn. Tja, dat denk je dan... In Roermond vang ik toevallig een gesprek op, waaruit blijkt dat een of andere moedeloze ziel zich voor de trein heeft gegooid, waardoor deze maar tot Eindhoven gaat. Nou, lekker dan! We hebben geluk dat we de conducteur aan het jasje kunnen trekken om te vragen wat er precies aan de hand is en hoe we op Schiphol kunnen komen. De alternatieve route is nog niet bekend, dus met wat gebel en het gebruik van leuke speeltjes van de NS krijgen we te horen dat we via Breda en Rotterdam naar Schiphol moeten. De informatievoorziening vanuit de NS is verder zoals bekend: er wordt niks omgeroepen, dus we hebben geluk dat we toevallig de info opvingen. De trein vanaf Breda is met Fyra (net zoiets als Veolia), dus zouden we ook nog een toeslag moeten betalen.

Uiteindelijk komen we met zo'n 50 minuten vertraging (tja, van ervaring leert men) nog op tijd aan op Schiphol. We hebben geluk dat er extra werkzaamheden zijn, waardoor we de extra toeslag voor de trein niet hoeven te betalen. Dat neemt natuurlijk niet weg, dat we na onze vakantie fijn de vertraging kunnen declareren, alhoewel ik liever een relaxtere treinrit had gehad.

Al een heel avontuur achter de rug en we zitten nog niet eens in het vliegtuig. Is dat even boffen...

Op Schiphol blijkt de incheckbalie al 4 uur voor vertrek open te zijn, dus droppen we meteen onze bagage en daarna wachten we geduldig tot ons vliegtuig vertrekt. We hebben gelukkig onze plaatsen al online geregeld, dus we zitten goed. De gate is overigens gloedje nieuw en voorzien van allerlei leuke snufjes. Zo is er op verschillende plaatsen stroom voor laptop e.d., heerlijke relaxstoelen en moeten we voor het boarden door een heuse bodyscan. De grondstewardess weet ons te vertellen dat Cathay een van de beste luchtvaartmaatschappijen is. Dat klinkt goed!

Het vliegtuig zit vol met Aziatische mensen. Vooral de oudere dames hebben een heel typerend luchtje. Eerst denk ik nog dat het een beetje muffige schimmellucht is, maar volgens Martin is het een parfum. Aangezien we het bij meerdere dames ruiken, zal het inderdaad wel een populair oude-dames-luchtje zijn (net zoiets als 4711, maar dan echt vies).

Het vliegtuig is inderdaad best luxe. Mooi eigen beeldschermpje met allemaal high-tech mogelijkheden. En Martin boft deze keer extra. In plaats van naast een dikke negerin te zitten, kruipt een aardig, jong, blond, smal meisje naast hem. De wc's zijn overigens erg smerig. In het begin niet, maar gedurende de vlucht blijkt hoe sommige mensen blijkbaar thuis hun wc erbij hebben liggen...

Onze vlucht (CX 270) vertrekt met ruim een half uur vertraging om 14.35 uur, maar komt gelukkig volgens oorspronkelijke tijd (07.05 uur) aan.

Helemaal klaar voor vertrek

Welkom op mijn Reislog!

Hallo en welkom op mijn reislog!

Dé plaats om op de hoogte te blijven van alle avonturen en ervaringen tijdens deze reis. Vanaf nu zul je hier dan ook regelmatig nieuwe verhalen en foto's vinden, en via de kaart weet je altijd waar ik ben geweest! Meer informatie over mijzelf en de reis die ik ga maken vind je in het profiel.

Wil je automatisch een mailtje ontvangen wanneer er een nieuw verhaal of een nieuwe fotoserie op deze site staat? Meld je dan aan voor mijn mailinglijst door je e-mail adres achter te laten in de rechter kolom.

Ik zie je graag terug op mijn reislog en laat gerust af en toe eens een berichtje achter!

Leuk dat je met ons meereist!

Groetjes,

Martin & Nancy

Eindelijk thuis...

Om 00.30 uur komen we aan op station Eindhoven. Snel naar de taxistandplaats waar pap en mam hopelijk al op ons staan te wachten.

Gelukkig, ze zijn er al. We droppen snel onze bagage in de kofferbak en vervolgen onze lange reis naar huis.

Rond 01.30 uur zijn we dan eindelijk thuis! Voordat we gaan slapen, maak ik eerst nog een welverdiend kopje koffie voor pap en mam en eten we de Bossche bollen die zij hebben meegenomen ook nog op. Dat hebben we wel verdiend! En zij trouwens ook.

Sinterklaas is dan wel al voorbij, maar toch overhandig ik nog de chocoladeletters die ik voor ze heb gekocht. Daarna nemen we afscheid en genieten eerst nog even van een lekker warme douche met thermostaat in een schone omgeving, zodat we rond 02.45 uur eindelijk in ons eigen bedje kunnen duiken...

Van Santiago de Chili via Madrid naar Amsterdam

Om 15.00 uur landen we in Madrid. Net voordat we landen, krijgen we het bericht dat transitpassagiers zullen worden opgewacht om hen verder te helpen voor hun volgende vlucht. Ik hoop dat ze genoeg mensen hebben ingeschakeld, want er valt nogal wat te regelen. Zoals verwacht valt dit tegen. Er is één balie met 2 medewerkers voor een vliegtuig met zo'n 200 tot 300 passagiers.

We besluiten maar eerst onze bagage te halen en dan wel verder te kijken. Ook met de bagage is er blijkbaar van alles misgegaan, want van een groot gedeelte van onze groep die met z'n tweeën reizen, is een tas zoek. Zo ook bij ons. De tas van Martin verschijnt maar niet op de bagageband. Zelfs als er actie wordt ondernomen en wij de bagagestickers van de ontbrekende tas inleveren, blijft de tas lange tijd onvindbaar. Terwijl iedereen zijn tas al heeft en het groepsgevoel bij een aantal mensen blijkbaar spontaan verdwenen is (ze zijn dus al vertrokken zonder iets te communiceren of te wachten tot we compleet zijn), staan wij nog te wachten. En eigenlijk moeten we ons ook op de wachtlijst voor de volgende vlucht laten plaatsen. Uiteindelijk besluit Martin alleen op de tas te wachten en ik met een paar reisgenoten mee om te regelen dat we op de wachtlijst komen.

Ik geef de stewardess aan dat ik nog geen bagage kan inchecken omdat deze zoek is en vraag of ik deze zo nog bij haar kan inchecken. Ik wil net terug lopen naar het sociale gedeelte van onze groep als Martin met de bagage komt aanrennen. Ik draai me om naar de stewardess en ze is verdwenen. We lopen naar een andere balie om onze tassen in te checken voor onze stand-by plaatsen.

En dan is het wachten geblazen... We lopen naar de gate en gaan met de sociale groep wat snacken en drinken. Ik moet eerlijk bekennen dat ik aan de rest van de groep (degenen die zonder verder communicatie zijn vertrokken en het motto 'ieder voor zich' aanhangen) ook even geen behoefte heb. Ik bel nog even naar huis om te laten weten waar we zijn.

Als de balie bij de gate wordt bemand, ga ik er snel naar toe (we waren namelijk nummer 18 en 19 op de wachtlijst, maar misschien is het wie eerst komt, eerst maalt). Mijn vermoeden klopt, dus gelukkig zijn we al snel zeker van een plaats op de volgende vlucht. We mogen mee!!!

Om 19.45 uur vertrekt onze vlucht met een half uur vertraging naar Amsterdam. Hier komen we rond 22.00 uur aan. We gaan zo snel mogelijk naar de bagageband, want de laatste intercity naar Eindhoven (verder kunnen we al niet meer komen) vertrekt om 22.44 uur. Ik haal al treinkaartjes, terwijl Martin op de bagage wacht. En alweer is zijn tas nagenoeg de laatste op de band. We hebben nog net tijd voor een snel afscheid en rennen naar het perron. In de trein bel ik mam even om de tijd af te spreken. Fijn dat het einde van de reis nu eindelijk in zicht is...

Wachten in Santiago de Chili...

Om 09.00 uur verzamelen we bij de lobby. Helaas is er nog geen nieuws over het vervolg van onze reis. Dan maar ontbijten...

Voordat we terug gaan naar onze kamer, nemen we de lift naar de bovenste verdieping om te genieten van het uitzicht.

We houden het nieuws op BBC World (de enige Engelstalige nieuwszender die we kunnen vinden) in de gaten en langzaam sijpelt info door dat de Spaanse overheid de noodtoestand heeft afgekondigd, waardoor zij nieuwe maatregelen kunnen nemen en de luchtverkeersleiding bij werkweigering een gevangenisstraf kunnen opleggen. Dat zou de situatie wel eens snel kunnen verbeteren.

We besluiten goed gebruik te maken van de kamer. Ik wil lekker in bad gaan liggen, maar er is geen stop. Gelukkig hebben we onze eigen stop bij ons, dus kan ik toch van een lekker badje genieten...

Om 13.00 uur hebben we weer in de lobby afgesproken, maar we zijn de enigen die er zijn. We besluiten dus maar naar de lunchruimte (buiten bij het zwembad) te lopen. Hier treffen we het grootste gedeelte van onze groep aan. De meesten zelfs in badkleding. Het blijkt dat we om 17.00 uur vanmiddag worden opgehaald en naar het vliegveld worden gebracht. Dat is goed nieuws!

We besluiten goed gebruik te maken van het lunchbuffet, want we hebben geen idee wanneer we onze volgende maaltijd weer krijgen. Het eten is echt heerlijk!

Om 15.00 uur krijgen we een telefoontje op onze kamer, dat we om 16.00 uur worden opgehaald. Onze bagage staat al klaar en we gaan ruim op tijd naar de lobby op uit te checken.

Er zijn meer mensen dan plaatsen in de bus, maar gelukkig zitten wij er op tijd in. Het is dus even passen en meten, maar de grondstewardess (die ons komt ophalen) besluit dat het niet verantwoord is, dus blijft bij de achterblijvende passagiers om ander vervoer te regelen. Dat heeft LAN op zich wel netjes gedaan...

Om 17.15 uur komen we aan op het vliegveld, waar het een aardige chaos is. We gaan op zoek naar waar we ons moeten melden en al snel merken we dat ze ons proberen af te zadelen met bericht dat we morgen om 08.00 uur maar met LAN moeten bellen. Hier nemen we uiteraard geen genoegen mee. Als we aangeven dat we zojuist door een grondstewardess in het Sheraton zijn opgehaald, komt er beweging in en blijkt inderdaad dat we vandaag vertrekken.

Als we willen inchecken voor onze gewijzigde vlucht, begint het volgende drama. We kunnen weer niet doorchecken naar Schiphol en nu kan onze bagage zelfs niet verder. Althans bij de meesten niet. Erg vreemd allemaal... We kunnen wel met onze boardingkaarten naar een speciale balie om daar onze vervolgvlucht te regelen, maar kunnen onze bagage niet doorlabelen als we niet weten op welke vlucht we terecht komen. Maar aan de andere kant kun je niet inchecken voor de eerste vlucht als je je bagage dan niet direct mee incheckt. Niet echt een logisch systeem...

Eerst inchecken dus en tassen naar Madrid, vervolgens naar de balie om een aansluitende vlucht naar huis te regelen. Hier zijn we de nodige tijd kwijt. Het zou allemaal geregeld zijn, maar we krijgen geen boardingkaarten en geen stoelnummers. Ik heb zo mijn twijfels of dit allemaal wel nut heeft gehad, maar we zullen het in Madrid wel merken. Overigens was de eerst mogelijke vlucht die geregeld kon worden op 6 december om 15.50 uur. En dat terwijl we 5 december rond 14.15 uur zullen aankomen in Madrid. We zullen wel zien, want we willen toch proberen eerder naar huis te gaan.

Onze vlucht van 21.00 uur vertrekt uiteindelijk met ruim een uur vertraging. Een groep studenten is hier waarschijnlijk de oorzaak van. Zij komen pas erg laat het vliegtuig in en dan vindt er ook nog een grote stoelendans plaats. Ik wil gewoon de lucht in, een hapje eten en dan slapen...