Halls Gap – Cape Jervis

We vertrekken vanochtend op tijd om toch nog een paar leuke sights van de Grampians mee te krijgen. Tijdens het ontbijt eerst nog even genieten van de kangoeroes die weer lopen te grazen en van de moeder met kleintje vlak bij onze cabin. Dan gaan we via een omweg van ongeveer zo'n anderhalf uur naar Boroka Lookout. Onderweg liggen veel afgewaaide takken, maar gelukkig kunnen we ze omzeilen en hoeven we niet te stoppen om de takken van de weg te halen. Het uitzicht bij de Boroka Lookout is normaal gesproken prachtig, maar vandaag wordt het zicht belemmerd door de mist en donkere wolken.

Ook bij de Reed Lookout en de Balconies walk is het niet veel anders. Tijdens de wandeling spotten we wel nog een wallabie, maar voor de rest is het erg rustig.

We besluiten ook de MacKenzie Falls nog te bezoeken. De Grampians is een mooi natuurgebied, met prachtige uitzichtpunten en wandelroutes, alleen hebben wij de pech dat het weer niet zo top is. Jammer, want dit had echt een mooie ervaring moeten worden, maar het is niet anders.

Voor de rest is het vooral een lange reisdag. In totaal rijden we zo'n kleine 700 km (dankzij de omleiding onze langste reisdag), waarvan we een groot gedeelte vrij rustig moeten rijden vanwege het mogelijke oversteken van kangoeroes (die we ook hier en daar spotten). Deze jongens kunnen aardig groot zijn, dus los van het feit dat we geen dieren dood willen rijden, willen we de auto ook niet total loss rijden.

Gelukkig komen we nog voor het donker in Cape Jervis aan. Snel nog even tanken en dan inchecken bij Cape Jervis Station & Cottages (http://www.capejervisstation.com.au/). We hebben de Huon room, op zich beetje oudbollig, maar met vooral ook heel veel duizendpootachtige beestjes in het woonkamer gedeelte. Sommigen kruipen zelfs rechtstreeks op onze bagage af. Goed dichthouden dus, want die wil ik niet tussen de kleren hebben zitten...

Great Ocean Road (Port Campbell – Halls Gap)

Ondanks dat we vanochtend eigenlijk naar de zonsopgang bij de Twelve Apostles wilden gaan, besluiten we lekker 'uit te slapen' tot kwart over zeven. Voor het eerst is het weer redelijk bedompt, dus blijkt dat we een goede keus hebben gemaakt, want met dit weer is de zonsopgang weinig spectaculair.

We doen nog even wat boodschappen voordat we uitchecken en onze weg vervolgen. We maken nog een korte stop bij de Bay of Island lookout voordat we richting Warrnambool gaan.

Een autotocht op de Great Ocean Road is een reis door de geschiedenis van de vissersdorpen en zeehavens aan de westkust van Victoria. In het stadje Warrnambool lagen vroeger grote oceaanstomers en boten voor de walvisvangst voor anker. In de maanden mei tot oktober zoeken de bultruggen de baai op, die voor het stadje Warrnambool ligt. Vanaf een platform bij de Logan Beach is het voor bezoekers mogelijk, de verdraagzame reuzen in hun natuurlijke omgeving te bekijken. Jammer genoeg zien we vandaag geen walvissen. Of dat door de onstuimige zee komt weten we niet, maar op zich is dat ook een mooi schouwspel.

De route naar Halls Gap is wederom erg mooi. Gigantische bergen en natuurlijk heel veel eucalyptusbomen. Helaas zien we ook veel dode wallabies en kangoeroes. Door het Grampians NP willen we richting een aantal uitzichtpunten en wandelroutes rijden, maar we hebben pech. De weg is afgesloten, dus gaan we naar de plaatselijke VVV om info te krijgen over hoe we daar kunnen komen. De vrouw weet ons te vertellen dat hier begin dit jaar gigantische wateroverlast is geweest, waarbij complete stukken weg verdwenen zijn (vreemd, want we hebben hier niks over op internet gelezen) en de weg waarover we zijn komen aanrijden zelfs pas sinds een maand weer begaanbaar is. Willen we naar de uitzichtpunten, dan betekent dit nog ruim een uur rijden naar het eerste punt. Gezien de tijd voordat het donker is en het feit dat het weer is omgeslagen, lijkt ons dat niet verstandig om nog te doen. We willen dit gedeelte wel graag aandoen, dus moeten even kijken hoe we dit morgenochtend kunnen inplannen en het gedeelte dat dan staat laten vervallen. Voor nu gaan we maar naar onze slaapplaats en hebben we een paar uurtjes 'vrij'.

Bij D'Altons Resort (http://www.daltonsresort.com.au/index.htm) aangekomen, blijkt onze reservering niet op de juiste dag in het systeem (de handgeschreven agenda) te zitten. Gelukkig zijn er nog cabins vrij, maar niet degene die we gereserveerd hebben. Lucky us, krijgen we een gratis upgrade naar een grotere cottage, onder voorwaarde dat we de extra slaapkamer (met stapelbedden) niet gebruiken. Geen probleem!

Al snel zien we kangoeroes rond onze cabin huppelen. Ze zitten hier werkelijk overal. Terwijl ik moeite doe om aan de achterkant dichterbij te komen, blijken ze aan de voorkant bijna voor onze deur te zitten. Dit is wel heel bijzonder!

's Avonds blijven we lekker binnen en koken we ons eigen potje. Wat een storm is er gaande zeg, als we morgen maar weg kunnen...

Great Ocean Road (Apollo Bay - Port Campbell)

Na Apollo Bay verlaat de Great Ocean Road eventjes de kust en doorkruist het Otway National Park. In het noorden wordt het park begrensd door het regenwoud, in het zuiden door de rotsachtige kust, die glanzend als zilver de diepblauwe zee in duikt. We staan vroeg op om de schoonheid van de route optimaal te kunnen bewonderen.

In Cape Otway NP lopen we de Maits Rest Rainforest Trail. Omdat we zo vroeg zijn, zijn we de enigen op deze wandeltocht. Het lijkt alsof we terug zijn in Nieuw Zeeland. Prachtige varen en gigantische regenwoud bomen tot 300 jaar oud omringen ons. Er is een houten promenade gebouwd over de geulen en met mos begroeide wortels van oude bomen ter bescherming van het ecosysteem, terwijl je een prachtig uitzicht hebt op het woud. Het is heerlijk koel tijdens de wandeltocht en we genieten volop van de omgeving en de vele vogelgeluiden.

We vervolgen onze route naar de Cape Otway Lighthouse. De weg naar de vuurtoren is een waar paradijs. Overal zitten koala's in de bomen en natuurlijk parkeren we de auto langs de weg om hiervan te genieten. Ongelofelijk hoeveel koala's hier zitten. Als je denkt dat je ze allemaal gezien hebt, dan duikt er toch weer ergens een exemplaar op dat je nog niet gespot had. Alleen al hierom is de route naar de vuurtoren de omweg waard. Als we verder willen rijden loopt een koala's over de weg. Snel auto aan de kant en het andere verkeer tegenhouden zodat ze het beestje niet dood rijden. Uiteraard laten we deze buitenkans om het pluizig beestje te fotograferen ook niet aan ons voorbij gaan. Hij is totaal niet schuw en ik kan zelfs zo dichtbij komen, dat ik hem zou kunnen aanraken.

Bij de oudste vuurtoren van Australië aangekomen, klimmen we de 87 trappen naar boven om van het mooie uitzicht op de ruige kust van Otway te genieten.

Daarna vervolgen we de Great Ocean Road naar Port Campbell. Moonlight Head is de hoogste steile kust ter wereld. Meer dan 60 m steken de rotsmuren boven de zee uit. Maar zelfs dit beeld wordt nog overtroffen door het natuurwonder van de 'Twaalf Apostelen' . Twaalf reusachtige rotsen hebben duizenden jaren lang de wind en de branding kunnen weerstaan en steken bij Port Campbell majesteitelijk boven de zee uit. De 'Twaalf Apostelen ' zijn de icoon van het boeiende veelzijdige landschap van Victoria. Langs dit gedeelte van de kust van Port Campbell zijn naast nog meer andere ook de beroemde natuursculpturen 'The Arch' en 'The London Bridge' te bewonderen.

Natuurlijk doen we deze prachtige uitzichtpunten aan: de Gibson Steps, de Twelve Apostles, Loch Ard en Loch Ard Gorge, The Arch, London Bridge en The Grotto.

Dan rijden we naar onze accommodatie in Port Campbell, de Port Campbell Parkview Apartments (http://www.portcampbellaccommodation.com/). Als we ons appartement binnen gaan kijken we onze ogen uit. Naast een fatsoenlijke slaapkamer, hebben we een woonkamer met open keuken en een terrasje. Dit moet wel de mooiste accommodatie zijn waar we deze reis verblijven. Jammer dat we hier maar één nachtje zijn.

's Avonds gaan we nog 'even' terug naar de Twelve Apostles om deze bij zonsondergang te zien. We zijn er ruim op tijd en zijn door de stevige wind al aardig verkleumd voordat de zonsondergang voorbij is. Langzamerhand druppelen meer toeristen binnen die ook van de schouwspel willen genieten. Hier en daar zit er iemand tussen die net als ons voor het echte fotograferen gaat en met statief gewapend ten tonele verschijnt. De meesten zijn echter kiekjes makers, die als de zon onder is al snel vertrekken, terwijl daarna nog de lucht mooi rood kleurt. Hoe dan ook, wij hebben heerlijk genoten van het schouwspel en gaan een beetje verkleumd terug naar ons appartement. Martin haalt bij Frying Nemo fish and chips, terwijl ik ons reisverslag en -website bijwerk. Dit is de eerste plek waar het internet goed werkt (voor het uploaden van foto's) en ook nog eens gratis is. Daar moeten we dus gebruik van maken.

Great Ocean Road (Melbourne - Apollo Bay)

We staan vandaag op tijd op om onze roadtrip over de Great Ocean Road te beginnen. De ca. 300 kilometer lange Great Ocean Road is de mooiste en meest spectaculaire kustroute van Australië. Deze route voert je soms hoog over de klippen, dan weer op zeeniveau, langs onafzienbare stranden en bizarre kloven en rotsformaties. De Great Ocean Road werd in de 20er jaren van de laatste eeuw aangelegd, om de plaatsen aan de kust met elkaar te verbinden. In Torquay, nog geen 100 km ten zuiden van Melbourne, begint de ware Road Movie. Langs dit gedeelte van de kust verrichten surfacrobaten op de meters hoge golven hun kunsten op de planken.

Wij maken onze eerste stop in Torquay, waar we een surfles van 2 uur geboekt hebben (http://www.gorideawave.com.au/). Met een man of 16 en 2 begeleiders (Chris en Dawson) lopen we met de surfplank op ons hoofd of onder de arm op de blote voetjes naar het strand. Na een korte droogoefensessie, beginnen we aan het echte werk, wat nog niet meevalt. Het is een surfles met hindernissen en al snel word ik overvaren door een van de andere cursisten. Precies met de messen van de surfplank in mijn enkel. Ik ga snel naar de kant om de schade te inspecteren. Gelukkig is mijn enkel alleen wat rood en begin op te zetten, maar geen snee. Even kort pauze houden en dan kunnen we er weer tegenaan. De golven zijn vrij heftig voor beginners en de meesten lukt het dan ook niet om echt te surfen. Uiteraard is Martin weer een redelijk natuurtalentje, wat ik van mezelf niet kan zeggen. Dat mag de pret echter niet drukken. De kracht van de golven die je vooruit stuwen als je op de goede manier met je board omgaat is al zo indrukwekkend en maakt het festijn zeker de moeite waard. Op een gegeven moment wil ik een golf pakken, die er in beginsel vrij onschuldig uitziet. Plots slaat deze om in de hoogste golf van de ochtend en word ik van mijn board gegooid, onder water getrokken en door de bevestiging aan het board aan mijn been gerukt. Hoestend en proestend kom ik na voor mijn gevoel minuten weer boven water. Pfff, dat was heftig! Maar wel leuk! Na twee uur is het avontuur voorbij en is Martin helemaal doodgevroren in het ijskoude water. Daar waar de wetsuit mij voldoende warm heeft gehouden (in combinatie met het gevecht tegen de golven en zijn eigen isolatielaag), staat Martin te rillen op z'n benen.

Vanuit Torquay gaan we op zoek naar Bells Beach Lookout. Bells Beach behoort tot de bekendste surfgebieden ter wereld. Daarna nog verder gereden naar Teddy's Lookout. Beide mooie uitzichtpunten op de kustlijn en bijbehorende stranden.

De Great Ocean Road gaat verder naar Lorne. Vooral langs dit gedeelte van de weg aan de kust van Lorne naar Apollo Bay heeft de Great Ocean Road zijn onderscheiding te danken als een van de aantrekkelijkste kustwegen ter wereld. Aantrekkelijk, maar zeker ook erg bochtig en heuvelachtig.

We maken een kleine omweg door naar Kennet River te rijden. Het kleine gehucht van Kennett River is een van de beste plekken in Australië om koala's te zien in het wild. Volgens de informatie zie je hier gegarandeerd koala's in de eucalyptusbomen. Die garantie geldt echter blijkbaar vandaag niet, want er zijn geen koala's te bekennen. Wellicht zijn ze op vakantie, samen met de seals...

Dan maar weer verder naar ons het Great Ocean View Motel in Apollo Bay (http://www.greatoceanviewmotel.com.au/). Het uitzicht vanaf onze kamer is mooi en de kamer is redelijk ruim, maar daar is het dan ook mee gezegd. De badkamer heeft schimmel in de douche en er zitten veel kleine vliegbeestjes op de kamer. Niet echt top dus, maar we doen het ermee...

Voordat het donker wordt, rijden we nog snel even naar Marriners Lookout. Vanaf de parkeerplaats is het een redelijk steile wandeling naar het uitzichtpunt. Het is echter zeker de moeite waar. Het panoramische uitzicht op Apollo Bay is prachtig.

Terug in de 'stad' gaan we eerst even tanken, dan op zoek naar een supermarkt en aansluitend een hapje eten. We kiezen voor restaurant 'la Vista' en daar hebben we zeker geen spijt van. Het blijkt een wat netter restaurant te zijn, want we krijgen zelfs het servet op onze schoot gelegd. Tja, echt erop gekleed zijn we niet met onze bergschoenen aan, rugzak bij de hand en afritsbroeken aan. Maar ja, klant is koning, toch? Het eten is in elk geval geweldig. Martin heeft een linguini met zeevruchten en ik krijg de lokale baramundi (vis) geserveerd. Als toetje delen we een combinatie van merengue, frambozen, bosvruchten en slagroom. Erg lekker!

Dagtocht Phillip Island

Dit mooie zandeiland ligt op 2 uur rijden ten zuidoosten van Melbourne. Phillip Island is vooral bekend vanwege z'n pinguïns en zeehonden kolonies. De pinguïns komen rond zonsondergang in grote getallen de zee uit waggelen, wat ook wel de 'pinguïn parade' wordt genoemd.

Net na de spits (die hier overigens vroeg begint) vertrekken we naar Phillip Island, waar we naar een autoritje van zo'n twee uur aankomen bij onze eerste bestemming: het Koala Conservation Centre. Hier kunnen we ook alvast de kaartjes voor de pinguïn parade kopen. De man aan de balie weet ons te vertellen dat de 'ultimate experience', de echte aanrader vandaag met aanzienlijke korting is omdat ze weinig bezoekers verwachten vanwege de activiteiten op het GP-traject. Er zijn veel mogelijkheden, maar het leuke aan deze ervaring is dat je met een groepje van maximaal 10 mensen op een strand gaat zitten en de pinguïns met nachtkijkers na zonsondergang aan wal ziet komen. De andere varianten zijn veel massaler (variërend van honderd tot enkele duizenden toeschouwers), dus is de keuze vrij simpel. Tja, deze kleine rakkers worden behoorlijk commercieel uitgebuit, maar goed, we willen ze natuurlijk wel graag zien, aangezien dit nog de enige plaats is op het eiland waar ze aan land komen.

In de koala sanctuary brengen we behoorlijk wat tijd door. De koala's zitten hoog in de bomen en het is even zoeken voor je ze ziet, maar dan zijn ze ook wel heel schattig. Ze op de gevoelige plaat vastgelegd krijgen is nog een grotere uitdaging... We hebben geluk, want we zien zelfs een koala met joey (oftewel jonkie). Zo schattig!!!

Vanuit het conservation centre rijden we naar Pyramid Rock. Het is een grote piramide-vorming basalt rots vlak bij de kustlijn. Het breken van de golven maakt het uitzicht nog mooier. Er waait wel een straf windje, waardoor we snel besluiten verder te gaan naar The Nobbies. Ook deze locatie biedt mooie uitzichten op het wilde water van Bass Straight en spectaculaire golven die tegen de rotsen aan beuken. Het is broedseizoen van de zeemeeuwen, dus zijn bepaalde gedeeltes afgesloten. Hierdoor kunnen we niet dichter bij de Seal Rocks komen, maar zover als we kunnen zien zijn de seals (Australische pelsrobben) met vakantie.

Voordat we onze kleine pinguïnvrienden gaan aanschouwen, maken we nog een leuke wandeling bij Swan Lake. Het ouder stel dat voor ons loopt spot een wombat en waarschuwt ons. Helaas laat het beest zich niet meer zien. Even verderop zien we wallabies in het wild. Het park staat bekend om zijn zwanen. Zwarte zwanen wel te verstaan en we hebben mazzel, want ze hebben zelfs kleintjes.

We gaan op tijd naar de Penguin Parade en eten daar nog een hapje voordat we met onze gids aan de ultieme ervaring beginnen. We krijgen donkerblauwe jassen aan, waar ik naderhand erg blij om ben. Niet omdat ze donkerblauw zijn, maar wel omdat ze je goed warm houden als je op een verlaten strand in weer en wind zit. De blauwe kleur is voor de pinguïns, vraag me niet waarom...

We worden met een busje naar het vertrekpunt gebracht en zijn nog net op tijd om getuige te zijn van de zonsondergang. Onze gids is duidelijk gepassioneerd over de kleinste pinguïns ter wereld en wil zijn enthousiasme en kennis van de diertjes graag op ons overbrengen. Na een korte strandwandeling en de nodige instructie installeren we ons langs een van de pinguïnpaden, klaar voor de grote intocht. We hebben wel erg veel geluk. Gemiddeld genomen komen op dit stuk zo'n 50 pinguïns aan wal, maar vanavond zijn dat er maar liefst zo'n 153!

Weer terug bij het centrum drinken we nog een warm drankje om wat op te warmen. Daarna naar de auto. Even een korte check of er geen pinguïns onder de auto zitten (instructie staat op borden aangegeven) en dan weer op naar Melbourne.

Sydney - Melbourne

De wekker gaat vandaag wel erg vroeg... Pfff, valt dat even tegen. Oké, even douchen om wakker te worden en dan de laatste spulletjes inpakken en een snel ontbijtje voordat we richting het vliegveld gaan. Met de speciale Airportlink zijn we er al snel. En dan... staan we als een stel provinciaaltjes in een grote hal met allemaal apparatuur en geen incheckbalies. Gelukkig hebben we gisteravond al online ingecheckt, dus kunnen we via de automaat onze boardingpassen printen en tegen de bagagelabels afdrukken. Via een lange rij van bagagepunten, kun je zelf je ruimbagage labellen en doorsturen naar de transportband. Het is even uitzoeken hoe het werkt, maar een attente man komt ons al snel helpen. Als je weet hoe het werkt, is het een ideaal systeem. Nu maar hopen dat ze dat op de andere luchthavens in Australië ook hebben.

Omdat alles gesmeerd verloopt, zijn we uiteindelijk veel te vroeg op de luchthaven, waardoor we ruim de tijd hebben om onze kaartjes te posten en te wachten tot het gatenummer bekend is. Terwijl we zitten te wachten, geeft een andere toerist aan dat ze klaar is met internet en de tijd die ze betaald heeft nog niet verstreken is. Wij maken dankbaar gebruik van haar aanbod om die resterende tijd te benutten en checken nog even onze mail en natuurlijk het weer op onze volgende bestemming.

Het vliegtuig (vlucht AF 423) vertrekt redelijk op tijd. Door een stevige kopwind komen we wat later dan gepland in Melbourne aan. Rond kwart voor twaalf verlaten we het vliegtuig en kunnen al heel snel onze bagage van de band vissen. Nu op naar onze huurauto...

Bij Hertz is het erg druk met mensen die hun auto komen ophalen en na geruime tijd in de rij te hebben gestaan, hebben we het geluk geholpen te worden door een vriendelijke jongen die zijn eerste werkdag bij Hertz heeft. Het gevolg... maar liefst anderhalf uur voordat de huurauto geregeld is en de opties die geregeld moeten worden kennen wij beter dan het mannetje zelf. Zijn buurvrouw, die duidelijk een stuk bekwamer is, heeft in de tussentijd maar liefst 12! mensen geholpen en laat hem redelijk aan zijn lot over.

Uiteindelijk vertrekken we rond half twee richting ons hotel. Martin moet duidelijk nog wennen aan het rijden in een automaat en ook de focus op links rijden kost veel energie. Gelukkig komen we heelhuids bij het Ibis hotel (http://www.ibishotel.com/nl/hotel-1564-ibis-melbourne/index.shtml) aan. We kunnen snel inchecken en naar onze kamer om een korte power nap te doen.

Daarna pakken we de gratis tram 'City Circle' die een rondje door de stad maakt. We stappen uit bij de Melbourne Docklands en wandelen hier gezellig rond. Helaas is het weer niet optimaal (het is een beetje druilerig weer) en is het vroeg donker. Jammer, maar hierdoor hebben we niet veel van Melbourne kunnen ontdekken. De eerste indruk van Melbourne is overigens dat het een minder charmante stad is dan Sydney. We gaan naar de voetgangersbrug aan de Yarra-rivier en maken daar nog een paar avondfoto's voordat we terug naar het hotel gaan.

Dagtocht Blue Mountains

We zijn vandaag al vroeg uit te veren en eten een ontbijtje op onze hotelkamer (het voordeel van een kleine koelkast op de kamer). Rond 7.15 uur gaan we naar de lobby om te wachten op onze pick-up voor de Blue Mountains dagtocht met Blue Diamonds Tour (http://www.bluediamondtours.net/tour.php). We zitten al een tijdje te wachten en besluiten toch maar een telefoontje te plegen om te checken of ze ons niet vergeten zijn, als het busje komt aanrijden. Berto komt ons ophalen. Elena (zijn vrouw) gaat vandaag helaas niet mee, aangezien ze net terug zijn van 4 weken werkvakantie in Amerika. Jammer, want het contact heeft steeds via haar gelopen en had het leuk gevonden haar te ontmoeten.

Op ongeveer 2 uur rijden ten westen van Sydney liggen de Blue Mountains. De Blue Mountains maken deel uit van de Great Dividing Range, de bergketen die langs de hele oostkust van Australië van noord naar zuid loopt. Dit fantastische natuurgebied, dat in 1959 uitgeroepen is tot nationaal park, staat niet voor niets op de werelderfgoedlijst. In dit gebied vindt u diepe ravijnen en steile rotswanden, watervallen, regenwouden en veel eucalyptusbossen. De naam dankt de Blue Mountains aan de eucalyptusbossen, waarvan de bomen een olieachtige substantie afscheiden die in het zonlicht de lucht een blauwe schijn geven. U hebt een magnifiek uitzicht over de omgeving wanneer u op één van de vele uitkijkpunten in de Blue Mountains staat en kunt u deze blauwe waas zelf waarnemen.

De Blue Mountains zijn geen bergen zoals de naam doet vermoeden, maar ravijnen en rotsformaties die ruim 250 miljoen jaar geleden ontstaan zijn onder invloed van wind en regen. Door de invloed hiervan werden de ravijnen en rotsformaties in het zandsteen uitgesleten. Een mooi voorbeeld van de erosie is de rotsformatie: ‘The Three Sisters'. The Three Sisters bestaan uit drie naast elkaar gelegen rotsformaties die doen denken aan menselijke gestaltes.

Onze eerste stop is voor een Morning Tea met vers gebakken pretzels en scones met jam en English Breakfast tea in Wentworth Falls bij Schwartz. Van hieruit gaan we naar Scenic World. Hier hebben we mooie uitzichten op de Blue Mountains (inclusief de Three Sisters, Mount Solitary, Solitary Rock, de Katoomba Falls en de Jamison Valley). We maken gebruik van alle faciliteiten die Scenic World te bieden heeft. Met de Skyway genieten we van het adembenemend mooi uitzicht ruim 200 m boven de vallei. Het ritje is erg kort, maar daarom zeker niet minder mooi. Daarna gaan we, na een leuke koala-sleutelhanger te hebben gekocht, met de Railway (de steilste spoorlijn ter wereld) de Jamison Valley in. Van hieruit lopen we via de Walkway door de vallei, genietend van de natuur en op zoek naar de Liarbird (die we overigens niet zien maar wel horen). Uiteindelijk gaan we met de Cableway weer terug naar boven. Dit hele rondje is mooi getimed, want als we richting ons busje lopen, komen de grote touringcars aan. Tja, we hebben niet voor niks voor deze dagtocht gekozen; kleinschalig en de timing afgestemd op relatief rustige momenten.

We rijden verder naar een van de watervallen die in verbinding staat met de Katoomba Falls. Natuurlijk moeten we de nodig trappen af en op voordat we er zijn, maar het is een mooie waterval en Berto biedt iedereen aan een foto van hen te maken.

Echo Point staat bekend als het punt waarop je het beste uitzicht op de Three Sisters hebt, dus dat mag zeker niet in het programma ontbreken. Als wij er aankomen is het er lekker rustig. Helaas hebben we maar weinig tijd hier, dus na een snel fotomomentje gaan we verder richting Leura. Berto legt aan de groep een alternatief voor, namelijk een extra - niet geplande - stop met een prachtig uitzicht over de vallei. Collectief (alle 8 deelnemers) besluiten we dit te doen. Hierdoor maken we in Leura, een klein schilderachtig dorpje met leuke winkels) maar een korte stop. Uiteraard wil iedereen hier een foto maken bij het bankje voor verveelde echtgenoten. Daarna lopen we nog even naar het houtwerkwinkeltje, waar ze de mooiste bijna designachtige artikelen hebben. Helaas betaal je hier ook een designachtige prijs voor, dus laten we dit moois maar voor wat het is.

Onze extra stop bij Flat Rock is inderdaad de moeite waard. Buiten ons is er niemand te bekennen en het uitzicht over de vallei is prachtig. Hier zou je zo een paar uur kunnen zitten om van het uitzicht te genieten.

We stoppen voor de lunch bij een community house waar de oudjes de 'sport' lawn bowls (een soort jeux de boules) beoefenen. Op advies van Berto bestellen we de Schickenschnitzel, die blijkbaar echt Australisch is. Best lekker, maar zoals de naam al doet vermoeden lijkt het op een Wienerschnitzel van kip.

Van hieruit gaan we naar een ander hoogtepunt, het Featherdale Wildlife Park. Ooit gestart als opvanghuis voor gewonde wilde dieren en nu een paradijs voor liefhebbers van koala's, wallabies en andere typisch Australische dieren. We maken natuurlijk de befaamde koala-knuffelfoto en kopen wat voer om de wallabies mee te lokken. Het is duidelijk dat deze beestjes interactie gewend zijn. Ze zijn zo tam dat ze uit je hand eten en je ze gewoon kunt aaien. Natuurlijk brengen we ook nog een bezoekje aan de Wombats, Tasmanian Devil, Echidna, Dingo's en de Kookaburra. Ondanks dat we hier anderhalf uur de tijd hebben, zou ik hier nog veel langer willen blijven. Juist omdat de dieren (althans een aantal soorten) vrij kunnen rondlopen en gewend zijn interactie te hebben, zul je je hier niet snel vervelen.

Als toegift rijden we nog door het Olympisch Park op weg naar de veerboot. Hier nemen we afscheid van Berto en Elena (die ons bij dit punt opwacht om te vragen hoe we de toch hebben ervaren). De tocht was zeker de moeite waard. Één dag is eigenlijk veel te kort voor de Blue Mountains, maar als je beperkte tijd hebt, dan is dit een mooi alternatief. Ik zou iedereen deze tocht kunnen aanbevelen. Berto en Elena doen deze tocht nu inmiddels 2 jaar en wonen nog bij zijn ouders om dit bedrijfje op te kunnen starten. Goede keuze lijkt me zo...

Met de veerboot gaan we over de Parramatta rivier naar Sydney Harbour met uitzicht op het Opera House en de Harbour Bridge naar Circular Quay, van waaruit we de metro naar het hotel nemen.

Dan is het tijd om onze tassen te pakken voor onze vlucht van morgen. Als diner haalt Martin een paar pizzapunten, zodat we lekker op tijd naar bed kunnen.

Bondi Beach

Vandaag is het stranddag. Na een kort bezoekje aan Hyde Park (Sydney heeft veel parken in verschillende maten), waar we uitzicht hebben op de immens hoge Sydney Tower, gaan we naar Cirquilar Quay. Hier vragen we informatie over een bezoek aan Bondi Beach en de mooie Coastal Walk die je van hieruit naar Bronti Beach kunt maken. Al snel blijkt dat wij beter geïnformeerd zijn dan het vrouwtje achter de balie van de VVV. Het valt overigens op hoeveel Aziatische mensen in de toerisme werken, terwijl hun Engels echt ontzettend slecht is. Maar goed, we lopen uiteindelijk maar naar de verschillende bushaltes en gaan op zoek naar de bus naar Bondi North.

Als we met de bus onderweg zijn, vragen we ons af waar we moeten uitstappen. Deze vraag wordt al snel beantwoord als een jongen in wetsuit met surfplank de bus in stapt. We stappen gelijk met deze typisch Ozzy Surfdude uit en zien al snel het bekend surfstrand. Het is verboden hier te zwemmen vanwege de gevaarlijke stroming en de vele hoge golven. Voor surfers is dit natuurlijk een waar paradijs. Dobberend op hun surfplank wachten ze op de juiste golf om hun kunsten te tonen. Overigens zijn er ook surfers die zich richten op de kleinere golven en vooral oefenen om tot de eerste groep te kunnen behoren.

Na lekker met onze voeten in het ijskoude water te hebben gelopen, vervolgen we de kustwandeling. Een route die zeker de moeite waard is. Je loopt langs verschillende stranden waar surfers actief zijn, mensen liggen te relaxen, actievelingen buiten sporten en je in afgeschermde gedeeltes kunt zwemmen.

Vanuit Bronti Beach pakken we de bus terug naar het centrum. We hadden vanmiddag eigenlijk nog naar het Taronga Zoological Park en de North Sydney Olympic Pool willen gaan, maar besluiten vanwege de tijd deze onderdelen over te slaan.

Onze late lunch eten we op een bankje bij de haven. In een onoplettend moment vliegt een brutale zeemeeuw over en pikt het eten uit mijn hand. Even later zie ik dat ze hetzelfde ritueel bij een andere toerist uitvoeren. Dat zal ons toeristen leren om lekker buiten in het zonnetje te eten!

We besluiten nog even op souvenirjacht te gaan, maar besluiten uiteindelijk zonder resultaat naar het hotel te gaan.