Van Buenos Aires naar Santiago de Chili

We slapen een beetje uit en zorgen dat we nog net op tijd aanschuiven voor het ontbijt. En dan is het wachten tot het 11.00 uur is en we worden opgehaald door de bus om naar het vliegveld te gaan. Dat blijkt echter makkelijker gezegd dan gedaan, want er zijn rellen in de stad, waardoor de straat waar het hotel aan ligt is afgesloten en de bus niet tot voor de deur kan komen. Als op een gegeven moment een FOX-groep binnen komt, krijgen we het briljante idee dat we hun bus wel willen overnemen. Als Anja naar het drop-off point van de bus loopt om de chauffeur te vragen, wordt ze onbeschoft te woord gestaan en na meerdere pogingen wil hij haar zelfs niet meer te woord staan. En wat blijkt even later... deze chauffeur is ingehuurd (op voorhand al) om ons naar het vliegveld te brengen. Deze arrogante kwallebal is dus niet alleen onbeschoft, maar ook nog eens veel te laat. Uiteindelijk bemoeien de mannen van het hotel zich er ook mee en lopen we onder begeleiding van hen naar de bus en zij bewaken ook of alles veilig en goed verloopt. En dan... op naar het vliegveld.

Na de gebruikelijke rompslomp op het vliegveld nemen we afscheid van Anja, die zelfs een klein afscheidscadeautje voor iedereen heeft (boekenlegger). Overigens kunnen we onze boardingpassen van Madrid naar Amsterdam nog niet krijgen, en met maar 1 uur overstaptijd, wordt dat spannend...

Onze vlucht van Buenos Aires naar Santiago vertrekt uiteraard te laat om 15.30 uur en om 17.30 uur komen we op de plaats van bestemming aan.

Als we bij de gate zitten te wachten op het vertrek van onze volgende vlucht, komt een van de groepsleden met een onaangename verrassing. Onze volgende vlucht is geannuleerd. In eerste instantie denk ik dat ze een grapje maakt, maar aan de tranen in haar ogen merk ik al snel dat het waarheid is. In Spanje zijn blijkbaar stakingen van de luchtverkeersleiding, waardoor we niet kunnen landen. Dat is pas balen! En wat nu gaat gebeuren... dat moet je hier maar zelf uitzoeken...

We zitten urenlang in onzekerheid en krijgen weinig tot geen info en zelfs bij de gate is nog steeds niet aangegeven dat de vlucht geannuleerd is.

Uiteindelijk besluiten we maar een sit-in te houden en om 20.00 uur beginnen we voor weer een jarige in onze groep te zingen (0.00 uur Nederlandse tijd) voor zijn verjaardag. Het werkt aanstekelijk en zelfs andere toeristen doen mee en feliciteren hem. Het duurde even na het slechte nieuws, maar nu heeft iedereen de knop wel een beetje om kunnen zetten en proberen we er maar het beste van te maken.

Rond 21.45 uur komt het bericht dat we naar een bus moeten, die ons naar het Sheraton! brengt voor onze overnachting. Gelukkig worden we langs de douane geloodst, want anders waren we onze mooie houtknots waarschijnlijk kwijt geweest.

Het is nog een aardig eindje rijden naar het hotel, waar het inchecken van zo'n grote meute natuurlijk ook tijd vraagt. Uiteindelijk zijn we om 22.50 uur op onze kamer. Als we zijn bijgekomen van de grootsheid van onze kamer en dit ook op beeld hebben vastgelegd, gaan we snel naar beneden om nog een hapje te eten. Het buffet is namelijk maar tot 23.00 uur open.

Zoals je in het Sheraton kunt verwachten, is het eten verre van slecht. We hebben lang moeten wachten, maar dan heb je ook wat...

Weer terug op de hotelkamer, wil ik even een mailtje naar thuis sturen. Het blijkt echter dat je voor het gebruik van internet moet betalen (het duurt even voordat we hier achter zijn gekomen). Dat is toch wel erg raar, zeker in zo'n hotel. Martin besluit beneden navraag te doen en ik neem nog even een douche en klauter in de grote kingsize boxspring. Wat een heerlijk bedje en het lakengoed is ook al van heerlijke zachte kwaliteit.

Buenos Aires

We slapen lekker uit en zorgen dat we nog net op tijd rond 9.45 uur bij het ontbijt zijn. Daar doneer ik snel wat geld voor Anja en krijgen we te horen dat van Sieds zojuist zijn rugzak is gestolen met alle kostbare spullen erin behalve paspoort en portemonnee. Dat is wel de slechtste dag waarop je dit kan gebeuren. Foto's van de hele vakantie... weg. Dat is pas balen zeg!

We hebben vandaag eigenlijk niet veel op het programma staan. We lopen eerst even naar het Plaza Congreso en vandaar uit naar de Plaza de la Republica. Als we richting het door Anja aanbevolen winkelgedeelte lopen, begint het eerst langzaam, later redelijk hard te regenen. Uiteindelijk duiken we de Galeria Pacifico in, die mooi versierd is voor de kerst. Verder winkelen we hier eigenlijk niet, want het is veel te westers. Dan maar op naar San Telmo, waar het naar het schijnt wel authentieker is. Op weg hiernaar toe is een demonstratie gaande die we proberen te ontwijken. Waarvoor gedemonstreerd wordt is ons niet duidelijk, maar ze demonstreren hier erg makkelijk, dus of het echt belangrijk is, is de vraag. We lopen door het straatje Defensa om zoek naar mooie spuitwaterflessen, maar hebben geen geluk. We drinken nog maar even een colaatje op het Plaza Dorrego en kijken naar de tango voorstelling die hier gegeven wordt.

We besluiten terug naar het hotel te gaan, waar we rond een uur of 16.00 uur aankomen. Martin duikt snel het internet op om nog te achterhalen waar we de spuitwaterflessen kunnen komen, die we toch wel erg graag als souvenir willen hebben. Alles wat we kunnen vinden is dat er op zaterdag en zondag een marktje is op en rond het Plaza Dorrego waar deze te koop zijn. Helaas, dus niet vandaag...

Nou, dan maar klaar maken voor de terugreis en ons laatste avondmaal met de groep. Als we om 20.00 uur verzamelen in de lobby blijken 4 mensen niet de eerlijkheid te hebben gehad om in de groep te zeggen dat ze geen interesse hebben in een afscheidsetentje met z'n allen. Ik vind het niet echt getuigen van respect richting Anja, die haar uiterste best heeft gedaan voor de groep. Dat verdient ze niet. Maar goed, niet iedereen heeft dezelfde fatsoensnormen... Wij maken er gewoon een gezellige avond van! Het etentje bij la Crac is erg gezellig en Ingrid heeft zich zelfs helemaal uitgeleefd met een erg treffende limerick voor Anja.

We duiken rond 23.00 uur ons bed in, helemaal klaar om naar huis te gaan. Overigens wel jammer dat we morgen niet nog even de tijd hebben om terug de stad in te gaan, want tijdens het etentje vernemen we dat de spuitflessen waar we naar op zoek waren wel gespot zijn.

Buenos Aires

Om 8.30 uur gaat de wekker en gaan we naar een bijzondere douche ervaring naar het ontbijt. Spullen pakken en op ontdekkingsreis door Buenos Aires. We lopen eerst naar de Plaza de Mayo, waar we wat foto's van de bezienswaardigheden maken. En dan op naar het vertrekpunt van de Bus Turístico. Onze eerste stop (althans waar wij gebruik van maken) is in La Boca. Het is niet veilig hier rond te lopen, behalve in het meest toeristische straatje van de wijk Caminito. Het is erg kleurrijk en er is veel toeristische bedrijvigheid. Er zijn verschillende mensen verkleed in traditionele (vrij hoerige) tangokleding waar je mee op de foto kunt (tegen betaling uiteraard), maar dat slaan we even over. We hebben het hier vrij snel gezien en zijn net op tijd voor de volgende hop-on-hop-off-bus weer bij de halte.

Volgende halte: Recoleta. We lopen eerst naar de Floralis Genérica en gaan dan op zoek naar de begraafplaats van Evita Peron. Het is nog even zoeken, maar uiteindelijk vinden we het kerkhof. Dit is een waar doolhof en zonder plattegrond is de kans dat het je het befaamde graf vindt minimaal. De graven, veelal familiegraven, zijn allemaal erg overdadig. Maar goed, wel iets wat je gezien moet hebben.

We pakken vervolgens de bus weer terug naar het startpunt en lopen van hieruit naar de architectonisch verantwoorde voetgangersbrug bij de haven. Dit verloopt niet helemaal zoals gepland, want de route die we hadden uitgestippeld blijkt niet mogelijk, waardoor het nog een hele onderneming wordt om bij de brug te komen. Hier schieten we nog wat plaatjes en haasten ons vervolgens terug naar het hotel om ons klaar te maken voor de tangoshow.

Om 18.45 uur worden we opgehaald en begint ons tango avontuur. We krijgen eerst les. De instructeur brengt het erg leuk, al is de groep wel een beetje groot. Vooral veel Nederlanders (onze groep dus) en een aantal meisjes uit Australië. Na afloop krijgen we een certificaat en kunnen we aan het diner aansluiten. Daarna volgt de tangoshow. Omdat we opzij van het podium zitten, kunnen we geen mooie foto's maken, maar het is duidelijk dat ze goed kunnen dansen. Een vrouw weet zelfs zo'n acrobatische dingen in de tango te gooien, dat ik me af vraag hoe ze uit de knoop blijft. Sommige stukken zijn alleen zang of instrumentaal, dus dat vind ik persoon minder, maar als er gedanst wordt, dan is het genieten geblazen.

Rond 23.30 uur zijn we terug van de show en gaan we voldaan naar bed.

Van El Calafate naar Buenos Aires

We kunnen lekker uitslapen tot 8.30 uur. Even een snel (en wederom karig) ontbijt bij het hotel eten en om 10.00 uur moeten we alweer uit onze kamer zijn. En dan is het wachten geblazen tot we rond 13.00 uur worden opgehaald en naar het vliegveld worden gebracht.

Het vliegveld is vrij nieuw en ik kan niet zeggen dat alles gestroomlijnd loopt. De stroom valt uit waardoor de labels van de grote bagage niet geprint kunnen worden en mensen die niet online hebben ingecheckt ook niet fysiek kunnen inchecken. Baobab heeft blijkbaar al voor ons ingecheckt maar ons natuurlijk weer eens niet naast elkaar gezet (hoe moeilijk kan het zijn). Nu maar hopen dat we kunnen ruilen met mensen...

Onze vlucht van El Calafate naar Buenos Aires vertrekt rond 15.15 uur en doet er korter over dan gepland waardoor we om 18.00 uur op onze plaats van bestemming aankomen. Gelukkig hebben we kunnen ruilen waardoor we toch naast elkaar hebben gezeten. Met zo'n dingen scheelt het als je getrouwd bent, want mensen met dezelfde achternaam worden blijkbaar wel naast elkaar geboekt. In Buenos Aires landen we trouwens niet op het gebruikelijke nationale vliegveld, maar op het internationale vliegveld omdat het andere wordt opgeknapt en morgen pas weer in gebruik genomen wordt. Het is dus even improviseren (ook met de bagage), maar uiteindelijk komt alles goed.

De blijdschap dat we op tijd in Buenos Aires zijn en dus lekker op tijd kunnen gaan eten, verdwijnt al snel als blijkt dat onze bus maar niet komt. Anja gebruikt de tijd uiteindelijk maar om ons buiten een briefing te geven. Uiteindelijk komt om 20.45 uur de bus!

Een half uurtje later komen we in ons hotel aan. Sommigen zijn nog erg optimistisch omdat het op internet allemaal top uit ziet, maar ik ben wat sceptischer. Een hotel in het centrum geboekt via Baobab? Dat kan niet al te best zijn. De lobby doet in eerste instantie nog anders vermoeden, maar als we op onze kamer aankomen, krijg ik helaas toch gelijk. Het is een kleine kamer, oud en vervallen, zonder daglicht en met een badkamer die niet echt te beschrijven is. De douchebak is zo klein dat iemand met maat 45 er niet eens in kan staan (gelukkig zijn onze voeten net iets kleiner dan dat). Ronddraaien in de douchebak, douchen zonder uit de douche geblazen te worden of douchen met douchegordijn dicht zonder een claustrofobische aanval te krijgen behoort niet tot de mogelijkheden. Conclusie: als je hier doucht dan is staat de hele badkamer blank. Waarschijnlijk het beste om op het toilet te gaan zitten als je wil douchen, dan kun je alles tenminste combineren en is er nog één voordeel aan deze aftandse badkamer.

We lopen nog even snel de straat door op zoek naar een supermarktje voor wat water en gaan daarna snel naast het hotel een hapje eten.

El Calafate - boottocht Todos Glaciares

Om 6.45 uur is het tijd om te ontbijten. Het is erg vroeg, maar vandaag staat ons ook een lange dag voor de boeg. Om 7.30 uur worden we bij het hotel opgehaald door een busje dat ons naar het startpunt van de boottocht naar Todos Glaciares brengt. Gelukkig is het niet erg toeristisch... Terwijl we in de rij staan, zien we nog een stinkdier lopen.

En dan mogen we richting de boten. Er liggen drie exemplaren klaar, de ene nog groter dan de andere, maar gelukkig hebben wij een exemplaar waarbij we rond kunnen lopen over dek. Er is wel nog even verwarring voordat we aan boord kunnen, want blijkbaar heeft Anja kaartjes te kort. Of toch niet...

De boottocht vertrekt vanaf Puerto Bandera. We varen over de noordelijke arm van het Lago Argentino naar de Upsala Glaciar. De gletsjer is de grootste in het Nationale Park (800 km2) en is bekend om de hoeveelheid ijsbergen die de weg naar de gletsjer versperren. De gletsjer zelf zien we alleen in de verte, maar ijsbergen zien we meer dan genoeg in allerlei vormen, maten en kleuren.

We vervolgen onze tocht naar de Spegazzini Glaciar. Deze is spectaculair door zijn hoogte (135 m), maar ook door zijn vorm. Je ziet namelijk duidelijk de gletsjer over de bergen omlaag komen om vervolgens te eindigen in een gigantische gletsjerswand. Op foto bijna niet vast te leggen zo groot, maar wel de meest spectaculaire van vandaag.

Tot slot varen we nog via de zuidelijke arm van het Lago Argentino naar de Perito Moreno Glaciar. Het is ijskoud en we hebben pech want echte grote stukken breken er vandaag niet af. Bij de andere gletsjers zijn we behoorlijke tijd blijven dobberen, maar hier heeft de kapitein het snel gezien.

Een enorm koud en winderig avontuur, maar zeker de moeite waard. Voor de rest van de vakantie even geen gletsjers meer (hoewel je er nooit helemaal op uitgekeken raakt).

Rond 17.00 uur zijn we weer terug in het hotel en hebben we ruim de tijd om onze foto's te bekijken en nog wat dingen op de kamer te doen. Om 19.00 uur lopen we het centrum in om te pinnen en lekker een hapje te eten. We willen de Patagonische specialiteit (lam van de BBQ) wel eens proberen. We lopen binnen bij Casimiro Bigua en bestellen met z'n tweeën één portie. Het is erg lekker en we zijn dan ook zeer tevreden met onze keuze. De rekening mag er voor Patagonische begrippen ook wel zijn, maar we hebben genoten en daar gaat het toch om.

We lopen terug naar onze kamer om alles klaar te maken voor morgen. Weer een lange hangdag...

El Calafate - Perito Moreno gletsjer

Om 9.00 uur vertrekken we met een busje waar we net met z'n allen in passen naar de Perito Moreno. We hadden gedacht alleen naar de gletsjer te gaan, maar we gaan blijkbaar via een alternatieve route omdat hier veel beesten zitten. Nou ja, in Patagonië is dat natuurlijk allemaal relatief. Onze gids doet haar best om ons allemaal interessante dingen te vertellen, maar het is voor haar moeilijk onze aandacht vast te houden, want de meeste dingen die ze verteld hebben we al van andere gidsen gehoord. Wel een beetje lullig voor haar, maar ja, daar kunnen we ook niet veel aan doen. We houden het er maar op dat we een beetje moe zijn vandaag.

Onderweg zien we de Calafate bush. De legende leert dat als je de besjes van deze plant eet, je in Calafate terug zult keren. Niet doen dus, want ondanks dat de reis tot nu toe goed bevallen is, willen we in deze uithoek alleen terug komen als we naar Antarctica gaan...

Verder beleven we nog wat kleine avonturen onderweg. We besluipen een roofvogel waar ik de naam niet meer van weet (klinkt als kirikiri), willen schapen fotograferen die te schuw zijn en wegrennen, maken een tussenstop bij een estancia waar ze geiten hebben en waar een klein geitje zich ligt te warmen aan de kachel (en binnen plast als ik haar aai) en zien mooie indianenpaarden.

Bij de Perito Moreno aangekomen is er een compleet netwerk van loopbruggen en uitkijkplekken gemaakt om de gletsjer van alle kanten te bewonderen. De Perito Moreno is een van de grootste gletsjers ter wereld en een van de weinigen die nog aangroeien. Het uitzicht op de gletsjer is prachtig en de brug naar de overkant is gevormd. Je hoort het ijs voortdurend kraken en natuurlijk hopen we wat spectaculaire breeksels te zien. Een paar keer hebben we geluk. Het zijn veelal relatief kleine stukken die afbreken (al zou je dat aan het lawaai niet afleiden), maar we zijn ook getuige van complete stukken wand die afbreken en met veel geweld in het water vallen.

Na hier enkele uren te hebben rondgelopen begint het steeds harder te regenen en we duiken snel het restaurant in om iets kleins te eten. Even voor 15.00 uur vertrekt de bus weer richting hotel. Vlak bij Calafate maken we nog een stop om de flamingo's in de verte te bewonderen en rond 16.00 uur zijn we weer 'thuis'.

We lopen nog even de stad in op zoek naar souvenirs, maar kunnen buiten wat toeristische doosjes chocolade voor het thuisfront niet echt iets vinden. Dan maar snel een hapje eten en lekker onder de wol kruipen...

El Chalten - Viedma gletsjer

Als we om 9.00 uur ons ontbijtje gaan eten, vraag ik aan het meisje aan de receptie of Fernando een stukje dode boom voor me heeft kunnen vinden. Helaas is hij vandaag op trekking en heeft geen boodschap achtergelaten. Ze raadt me aan het tegen zessen nog eens te proberen.

Om 10.00 uur moeten we uit onze kamer zijn, dus ik vraag of we de kamer nog wat langer kunnen hebben zodat ik nog even kan liggen. Onze kamer is helaas nodig vandaag, maar het meisje is wel zo behulpzaam dat ze een andere kamerregelt die ze toch niet nodig hebben vandaag. Dat is pas klantvriendelijkheid!

Terwijl ik nog even ga liggen, trekt Martin erop uit om een lunch voor vandaag te scoren. Ondertussen komt Anja met een lapmiddel aanzetten (hoestsnoepjes met iets van antibiotica erin).

Om 11.15 uur komt de bus ons ophalen en brengt ons naar het begin van ons Viedma-avontuur. Degenen die de Viedma Pro (variant met ijsklimmen) geboekt hebben zijn vanochtend vroeg al vertrokken.

Rond het middaguur worden we via een boottocht van ongeveer een uur naar het beginpunt van de gletsjer gebracht. De Viedma is de grootste gletsjer van Argentinië. De boot vaart eerst nog even heen en weer langs de gletsjerwand en we hebben blijkbaar erg veel geluk als we hier een groot stuk van zien afbreken. Helaas ben ik te laat voor de foto (file voor de achteruitgang van de boot), maar de knal is enorm en de vloedgolf die erop volgt ook.

We klauteren aan wal en klimmen over morenen (waar ik overigens een hele andere voorstelling van had) naar de zijkant van de gletsjers, waar we onze crampones (stijgijzers) ondergebonden krijgen. Al snel valt ons op dat er een Aziatisch prinsesje bij is dat op sneakers loopt en geen jas of handschoenen aan heeft, maar zichzelf wel graag als een waar fotomodel op de foto wil hebben.In het begin wil iedereen haar nog wel helpen, maar al snel is het gedrag van de ijsprinses storend.

Maar goed, we zijn klaar om aan het echte werk te beginnen. In de verte zien we onze ijsklimmers, dus eerst nog even zwaaien en dan... aan de slag. De gletsjerhike is heel anders dan in Nieuw Zeeland. Waar we daar over relatief vlak ijs liepen dat prachtig blauw van kleur was, lopen we hier behoorlijk te klimmen en dalen over veel grover ijs dat ook minder mooi van kleur is. De tocht is echter zeker niet minder de moeite waard. Ook op de gletsjer waait het behoorlijk hard, dus we hebben ons goed ingepakt en moeten af en toe stevig gaan staan om weerstand te bieden aan de straffe patagonische wind. Tijdens de tocht genieten we van mooie uitzichten, grote ijsbergen, helderblauw water en een verblindend zonnetje. In totaal lopen we zo'n twee uur over de gletsjer en natuurlijk krijgen we op het hoogtepunt van de trip een glaasje Baileys met gletsjerijs. Lekker!

Dan moeten we weer snel terug richting te boot, want blijkbaar zijn we al aan de late kant. Onze ijsprinses laat zich hierdoor echter niet opjagen, want iedere steen wordt toch wel zo'n drie keer op de foto gezet, totdat de begeleiding haar tot een beetje spoed aanzetten.

Tijdens de busrit terug hebben we prachtig uitzicht op de Fitz Roy en de Cerro Torre. Gelukkig begrijpt de chauffeur onze behoefte en biedt spontaan een fotostop aan. Hier wordt dankbaar gebruik van gemaakt.

Rond 18.00 uur komen we weer in ons hotel aan. Nog net genoeg tijd voor een snel toiletbezoek en onze tassen te verzamelen. Ik heb de moed nog niet opgegeven en vraag wederom naar Fernando. Deze is nog niet terug, maar het meisje heeft zelf gezocht en een prachtig stuk hout gevonden. Ze weet echter niet of ik het wel mag kopen en weet ook niet welk bedrag ze ervoor kan vragen. We besluiten haar 100 peso ervoor te geven en vragen of het een probleem is dit door de douane te krijgen. Ze verwacht van niet (Anja twijfelt).

De bus die ons komt halen is gelukkig niet de steeds maar defecte aircobus, maar een grotere luxere bus. Het is maar 2,5 uur rijden naar El Calafate, maar ik ben toch blij dat we nog even een fatsoenlijke bus hebben gekregen.

Om 20.45 uur komen we aan bij ons hotel Hosteria Schilling. We maken nog even een snelle tocht naar de supermarkt en eten op de kamer. Snel een mailtje naar thuis sturen en alles globaal even bijwerken.

El Chalten

Het was vandaag eigenlijk de bedoeling een wandeling van 7 uur naar Laguna de los Tres met uitzicht op de Fitz Roy te maken, maar aangezien ik me nog steeds niet lekker voel en Martin ook niet helemaal toppie is besluiten we niet mee te gaan. We zijn trouwens niet de enigen die verstek laten gaan. Ongeveer een derde van de groep ligt in de ziekenboeg. Martin gaat wel nog even om 7.00 uur naar het ontbijt om ons af te melden bij Anja en te vragen waar een apotheek is.

Om 9.00 uur gaan we ontbijten en hoe simpel het ook is, het smaakt prima. Martin gaat daarna op zoek naar de apotheek en ik kruip weer in bed. Hij komt thuis met een hoestdrankje, meer was er niet uit te halen, dus we zien wel of het iets oplevert. Terwijl ik probeer verder te slapen, gaat hij wandelen en maakt nog een paar mooie foto's van de Cerro Torre.

De rest van de dag verblijven we eigenlijk op de hotelkamer en maak ik blij gebruik van onze calentador om een soepje te maken. Wel ga ik nog even aan de receptie vragen waar ik die mooie sleutelhangers kan kopen. Helaas blijken ze deze zelf te maken. Alleen takken die door parasieten zijn aangetast en op de grond zijn gevallen mogen hiervoor gebruikt worden. Het hout wordt gekookt en daarna wordt de parasiet eraf gepulkt. Het schijnt ontzettend veel werk te zijn. Als ik vraag of ik degene van de kamer mag kopen, gaan ze op zoek of ze er nog eentje hebben liggen. De jongen achter de balie denkt dat ze er nog wel ergens eentje in het huis hebben liggen en brengt deze morgen voor check-out voor me mee. Nu maar hopen dat het lukt!