El Chalten

Gepakt en bezakt gaan we om 7.30 uur richting ontbijt. Het is hetzelfde karige ontbijt als gisteren, dus als we niet zo lang op ons brood hoefden te wachten, waren we hier zo klaar mee.

Het vertrek staat om 8.15 uur gepland. Een half uur later dan gepland komt het veel te kleine busje om ophalen. We worden er letterlijk ingepropt en ik heb het 'geluk' dat ik boven een wiel zit en daarom helemaal geen beenruimte heb. Benen in mijn nek en twee tassen op schooten raampje open voor iets frisse lucht, vertrekken we naar Amarga.

Onderweg is er een smal bruggetje waar het busje ook maar net over past. Het bruggetje kan echter het gewicht van de bus met passagiers niet aan, dus moet nagenoeg iedereen met bagage eruit.

In Amarga staat onze eigen bus op ons te wachten. Helaas is het hetzelfde kleine klotebusje als voorheen, maar de airco zou nu gemaakt zijn. We komen er echter al snel achter dat dit niet zo is en de saunatocht is een ware lijdensweg.

Voordat we de grens over gaan, pikken we eerst onze achtergelaten grote bagage op in een dubieus schuurtje in Cerro Castillo en wisselen we collectief onze Chileense peso in voor Argentijnse. Bij het wisselpunt proberen ze ons duchtig een poot uit te trekken. Samen hebben we 70.000 Chileense peso, wat volgens mijn valutatabel omgerekend zo'n 550 Argentijnse peso is. Zij bieden 460. We vragen of ze iets aan de koers kunnen doen, omdat deze toch erg laag is. In eerste instantie willen ze niks doen, maar als ik blijf volhouden dat we uit principe hier niet mee akkoord moeten gaan en moeten weglopen (al krijgen we elders dezelfde slechte koers), maken ze er uiteindelijk 500 van. Nog niet echt top, maar we gaan er maar mee akkoord.

Onderweg zien we onze langverwachte gaucho. Iedereen is al druk vanuit de bus aan het fotograferen, als Anja de man vraagt of we foto's van hem mogen maken. Hij vindt het helemaal geen probleem en blijft zelfs stil staan met zijn paard zodat we een paar mooie plaatsjes kunnen schieten.

De grensovergang om Chili uit te komen, gaat heel snel. Helaas gaat het er aan de Argentijnse kant heel anders aan toe. Het duurt ongeveer een uur voordat we hier doorheen zijn. En dan hebben we nog geluk, want er blijken de afgelopen dagen stakingen te zijn geweest, waarbij ze het beleid hanteren van maximaal twee bussen per uur.

Onderweg maken we nog een aantal tussenstop o.a. bij het uitzichtpunt op het Lago Argentina en de mirador op de Cerro Fitzroy (3.405 m) en de Viedmagletsjer. De Cerro Torre (3.100 m) is vandaag helaas is de bewolking.

Om 19.30 uur komen we na zo'n 579 km afgelegd te hebben aan in El Chaltén en nemen we onze intrek in Hosteria Los Ñires.

Torres del Paine

De storm houdt bijna de hele nacht aan, maar tegen de ochtend is de refugio nog heel en ben ik verrast door de helderblauwe lucht die ik bij het ontwaken vanuit het raam kan zien.

Het ontbijt is vanochtend om 7.30 uur en het is niet echt om over naar huis te schrijven. We krijgen een vaag warm papje, een bakje papperige cornflakes en drie sneetjes geroosterd brood met een bakje roerei. Als ik ga vragen of we wat ham en kaas kunnen krijgen als beleg, word ik raar aangekeken en krijg ik als uitleg dat het een refugio is en zij daarom geen ham of kaas hebben. Vreemd, want als ik even later ons lunchpakketje wil ophalen, zit hier wel kaas op.

Als we weglopen met ons lunchpakket, worden we teruggeroepen, want het blijkt een puinhoop te zijn. Alle pakketten worden weer ingenomen en opnieuw gemaakt en uiteindelijk krijgen we weer een lunchpakketje, dat helaas wel wat kariger is. Blijkbaar is het water op? Ook dit is niet waar, want in het winkeltje zijn nog flesjes te koop. Ze hebben er blijkbaar niet zo'n zin in hier...

Bij de kamer aangekomen maken we plannen voor vandaag. Wij besluiten het laatste stuk van de route die we gisteren hebben gelopen nu ook weer te lopen, omdat daar het enige punt ligt waar je in elk geval zo'n tweeënhalve Torres kunt zien zonder de zware klim te maken. Aangezien het weer vandaag prachtig is en de Torres helemaal vrij liggen, is het zeker de moeite waard. Daarna lopen we weer terug naar de refugio voor onze lunch.

Even een kort dutje voor we weer verder gaan. Wij vertrekken naar het pad rond het meertje. Halverwege de route komen we echter bij een riviertje dat je niet met droge voeten kunt oversteken en aangezien de wind behoorlijk is opgestoken en de route eigenlijk weinig inspirerend is besluiten we terug te gaan. We maken nog een stop bij de souvenirshop van het hotel en kopen hier een veel te duur beeldje van de Torres gemaakt van blauwsteen. We twijfelen wel even, aangezien het toch een aardig bedrag kost, maar het is de laatste kans om een souvenir uit Chili te kopen en dit is eigenlijk het beste wat we tot nu toe gezien hebben.

Rond een uurtje of 17.00 zijn we weer terug in de refugio en kletsen we nog wat.

Torres del Paine

Ondanks dat we de wandeltocht van 24 km naar de volgende refugio niet zullen maken, staan we toch gelijk op met de rest en sluiten we net als hen om 7.00 uur aan in de lange wachtrij voor het ontbijt. Terwijl onze wandelaars vertrekken blijven wij nog even op onze luxe kamer.

Anja had gisteren aangegeven een van de andere tochten (Lago Grey of Lago Skottsberg) met ons te willen maken, maar ze is nergens te bekennen. Aangezien de tocht naar Lago Grey het mooiste is, willen we deze het liefste doen, maar de tijd laat dit niet toe. We besluiten dus op eigen gelegenheid de tocht naar de mirador bij Lago Skottsberg te ondernemen. Rond 9.30 uur vertrekken we richting het meer en genieten van de mooie uitzichten en kunnen zelfs nog een condor spotten.

Rond 11.30 uur zijn we weer terug bij de refugio, waar we nog ruim de tijd hebben ons lunchpakketje te nuttigen en een heerlijke warme chocolademelk te drinken. En dan wordt het langzaamaan tijd om in de rij voor de catamaran te gaan staan.

Het boottochtje duurt van 12.30 tot 13.00 uur, maar vliegt deze keer voorbij. Het weer is vandaag helder en het uitzicht tijdens de boottocht is prachtig. De bergketens steken mooi af tegen het turquoise water en los Cuernos wordt door mij dan ook veelvuldig vastgelegd met de camera.

In Pudeto wachten we op de bus naar Amarga, die ons in een half uurtje naar de bestemming brengt. Ook hier zijn de uitzichten weer prachtig en we passeren een mirador waar ik graag een fotostop had willen maken. Helaas werkt dat bij een lokale pendelbus niet zo, dus moet ik het beeld maar in mijn eigen geheugen opslaan.

In Amarga komen we rond 14.00 uur aan. Van hieruit maken we een wandeling naar onze volgende refugio. Anja weet een leuke alternatieve route, dus besluiten we deze te lopen. De route is inderdaad erg leuk, maar we hebben pech want er loopt een klein riviertje dat door de waterstand te breed is om overheen te springen en de boomstam waar je normaal de oversteek mee kunt maken is helaas verdwenen. Voordat we teruglopen naar de hoofdroute besluiten we op deze mooie plek een lunchstop te houden. Een heerlijk plekje in de zon en uit de wind. Je zou bijna denken dat we vakantie hebben...

Als we verder lopen krijgen we een steeds beter uitzicht op de Torres del Paine. De 3 torres zijn alleen volledig te zien met een stevige wandeling van een dag, maar op onze route heb je het een-na-beste uitzicht, namelijk 2,5 Torres del Paine. Helaas is het wel redelijk bewolkt, dus zijn het de Torres in de mist.

Rond 16.45 uur komen we aan in de Refugio Torres. Deze refugio is wat knusser, maar ook wat primitiever. Wij verblijven in het oude deel waar zelfs helemaal geen stroom is. Bij de kamerindeling zorgen we ervoor dat we weer dezelfde indeling krijgen als de dag ervoor. De rest komt pas rond 18.00 uur aan en is blij dat we dat geregeld hebben.

Om 20.00 uur is het etenstijd en krijgen we een of andere paellazooi (droge rijst met restanten van vlees, mini-inktvissen en ondefinieerbare taaie stukjes). We hebben vandaag een jarige in ons midden, dus is er taart geregeld en mag ik namens de groep een cadeautje overhandigen. Zij trakteert op haar beurt iedereen na het eten op een drankje.

Inmiddels is duidelijk dat veel medereizigers last hebben van flinke hoestbuien, waarschijnlijke een of andere besmettelijke vorm van gemuteerde kinkhoest.

We gaan redelijk op tijd naar bed. Rond 22.00 uur ligt iedereen erin. De kamer is erg tochtig en gehorig. De hele nacht stormt het dusdanig dat ik toch wel begin te twijfelen of de refugio hier tegen bestand is.

Van Punta Arenas naar Torres del Paine

Na om 7.00 uur ontbeten te hebben, vertrekken we om 8.00 uur met onze eigen bus naar Torres del Paine. Ook nu weer een lange reisdag, maar niet zo lang als gisteren. Dwars door het land van de gaucho's (al lijken deze vrij zeldzaam te zijn) steken we de grens met Chili weer over. Onderweg stoppen we bij een paar mooie locaties, maar helaas is het weer echt barslecht; veel bewolking en regen. Het uitzicht is daarom redelijk beperkt en de foto's zijn ook niet wat ze zouden kunnen zijn.

Het Torres del Paine NP is één van Zuid-Amerika's spectaculairste natuurgebieden. Met 181.000 hectare omspant het maar liefst vier verschillende vegetatiezones. De bekendste beelden van het park: majestueuze bergen en rotsen die ongenaakbaar uit de aarde oprijzen, onderbroken door felblauwe meren, gletsjers, watervallen en rivieren.

Omdat we veel te vroeg zijn voor de catamaran, maken we nog met volle bepakking een tochtje naar de Salto Grande. Het is een mooie waterval, maar op het bovenste uitzichtpunt worden we bijna weggeblazen door de wind. Hier hadden we wel wat langer willen blijven, maar het weer laat het op dit moment gewoon niet toe.

Per catamaran varen we bij aankomst over het Lago Pehoé naar de refugio (berghut) Pehoé. Deze blijkt een stuk minder knus te zijn dan gedacht. We slapen op 6-persoons kamers zonder slot op de deur, dus je moet je waardevolle spullen constant meeslepen. Niet echt handig dus.

's Avonds eten we in deze massaproductielocatie. Het eten bestaat uit een gortdroge pasta waarop wat gekookte vlees is gelegd en de vleesjus als pastasaus dient. Niet echt om over naar huis te schrijven. Na het eten gaan we naar onze kamer, waar we alleen stopcontacten op de gang kunnen vinden en daar onze elektronica willen opladen. Er hangt echter een snirkluchtje en we kunnen niet traceren waar het vandaan komt. Ook Anja vindt het luchtje verdacht en verontrustend, dus maakt er melding van. De oplossing: een mannetje met twee spuitbussen stiekem achter zijn rug, lopend door de gang om de lucht te maskeren. Dat geeft je pas een veilig gevoel!

Eigenlijk had ik even lekker willen douchen voor het naar bed gaan, maar er blijken slechts drie! damesdouches te zijn voor de hele toko en een idem aantal toiletten, dus bedank ik voor de mogelijkheid en duik lekker vroeg het bed in. Gelukkig zijn de overige kamergenoten ook geen partyanimals en willen net als ons op tijd naar bed.

Van Ushuaia naar Punta Arenas

Na een veel te korte nacht gaat om 5.45 uur de wekker. Als ik naar buiten kijk, blijkt het een beetje te sneeuwen en de wind giert door de straten. Na snel een foto te hebben gemaakt van het hotel (waarbij ik nog bijna omver wordt gesprongen door een enthousiaste straathond) en een ontbijtje te hebben genuttigd, worden we om 7.20 uur in busjes gepropt om naar het startpunt van de lokale bus te gaan. Deze bus is helaas niet van de kwaliteit die we tot nu toe hebben gehad. De beenruimte is erg beperkt, waardoor het alleen mogelijk is de stoel rechtop te laten staan. Dat wordt dus twaalf uur lang ellende...

Om 8.00 uur vertrekken vanaf Ushuaia met als eindbestemming Punta Arenas. Verwachte aankomsttijd: 20.00 uur!

De grensovergang van Argentinië bereiken we om 12.00 uur. De formaliteiten worden hier snel afgewikkeld en we hebben zelfs nog tijd voor een plasstop voordat de rest van de groep weer in de bus is. Van hieruit rijden we langs twee bussen die ook de overstap van Argentinië naar Chili maken. Bij de grensovergang met Chili, waar we zo'n twintig minuten later aankomen, zijn we dan ook meteen aan de beurt. De volledige bagage moet door de scan en als je niet snel genoeg bent met de bagage aan de andere kant op te pikken, valt alles op de grond (lekker als je camera erin zit). Ook hier slagen we met vlag en wimpel.

Vlak na de grensovergang is een restaurantje. We bestellen hier snel een tomatensoepje en een broodje tonijn. Dit laatste wordt vrij snel geleverd (is ook wel nodig want we hebben als volledige bus slechts een half uur de tijd), maar de soep wacht ik nu nog op...

De weg is niet overal even goed. Ik probeer mezelf maar te entertainen en samen met Catherina bedenk ik de meest gekke verhalen. Tevens heb ik mijn roeping gevonden: ik word guanacoloog. Zou je eigenlijk voor de fun eens in moeten vullen op een van de documenten die bij de grensovergangen moeten worden ingevuld. Als ik wist dat ze de humor konden waarderen, zou ik het best willen doen. Ik heb echter mijn twijfel of mijn humor gedeeld wordt, dus hou ik het maar braaf bij de feiten.

Om 19.15 uur komen we aan bij ons hotel. Bij het uitladen van de tassen komen we erachter dat onze tassen met pies besprenkeld zijn. Mijn tas is er zelfs plaatselijk nat van en even later komen we erachter dat ook de tas van Martin niet meer al te fris ruikt. En we zijn niet de enigen die hier last van hebben. We willen onze tassen snel naar onze kamer brengen, maar de kamer die we in eerste instantie toegewezen hebben gekregen is duidelijk van een roker geweest. Dat accepteren we dus niet. Als we met deze boodschap naar de receptie gaan, geeft de niet al te vriendelijke receptiemiep aan dat we dan maar met een ander stel uit de groep moeten wisselen, aangezien ze geen andere kamer beschikbaar hebben. Pas als ik aangeef allergisch te zijn (tja, je moet toch wat verzinnen willen ze hier in actie komen), is er opeens wel een andere kamer vrij. Samen met een vrouwtje van het hotel lopen we naar onze oude kamer, waar zij bevestigd dat het naar sigaretten ruikt en brengt zij ons naar onze nieuwe kamer. Hotel Rey Don Felipe is misschien wel een mooi hotel, maar voor ons geen tweede keer.

Terwijl Martin de tassen probeert vrij te maken van de vieze plaslucht, ga ik naar beneden voor de briefing. Ondanks dat de groep nog niet compleet is, is Anja al begonnen. Lekker sociaal. Ook heeft ze niet genoeg plattegrondjes, dus moeten we maar zelf een beetje onthouden hoe alles ten opzichte van elkaar ligt. Als we aangeven dat onze tassen naar plas stinken en blijkt dat een aantal anderen dezelfde klachten hebben (bij een zijn de kleren in de tas zelfs nat van de plas), geeft Anja aan dat ze hier een klacht over zal indienen bij de busmaatschappij.

Nu maar even snel de stad in, want we moeten nog boodschappen doen (en de supermarkt is nog maar een kleine drie kwartier open) en pinnen. Daarna gaan we weer snel terug naar het hotel om onze tassen te herpakken voor Torres del Paine.

Beaglekanaal

Vandaag is het weer dezelfde tijd ontbijten als gisteren. Om 8.00 uur start de briefing van Anja over Torres del Paine en vooral over de wandeling van 24 km, die nu zelfs 2 km langer blijkt te zijn. Als ik haar zo hoor, dan zou de wandeling ook voor mij te doen zijn. Alleen die verdomde enkel gooit waarschijnlijk roet in het eten. Al die maanden trainen voor deze tocht en nu kan ik ‘m waarschijnlijk niet lopen door een verzwikte enkel. Dat kan toch niet waar zijn!

Maar goed, om 8.45 uur staan de taxi's alweer op ons te wachten, en gaan we richting de haven voor onze boottocht over het Beaglekanaal. De boot is een catamaran, die lekker stabiel ligt en ook goed kan doorvaren. Door het Beaglekanaal loopt de grens tussen Argentinië (links) en Chili (rechts). We maken tijdens de tocht verschillende 'stops' bij het Isla de los Lobos (zeeleeuwen), het Isla de los Pajaros (aalscholvers), de Faro (vuurtoren) en het Isla de Pinquines (Magelhaen pinguïns en Gentoo pinguïns). Helaas zien we bij het Isla de Pinquines alleen de Magelhaen pinguïns. We horen van een andere Nederlandse toerist dat de andere soort er wel was, maar eigenlijk alleen van bovenaf te zien was omdat er maar een paar waren die allemaal lagen te slapen. Wel een beetje balen dat we ze niet gezien hebben, want ze komen alleen hier en op Antarctica voor. Maar goed, we hadden ze natuurlijk dan wel graag staand/lopend gezien, aangezien ze ongeveer twee keer zo groot zijn dan de Magelhaens.

Daarna meren we aan bij de Extancia Haberton. We krijgen hier een erg inspirerende rondleiding van een Engelstalige gids die gezien haar beperkte stemvolume nauwelijks te verstaan is. Ook de groep is veel te groot hiervoor, dus besluiten we maar hier en daar wat troosteloze foto's te maken om de tijd door te brengen. Aansluitend nog een kopje thee en een heerlijke chocoladekoek en we zijn weer helemaal klaar om te gaan. Er is wat onduidelijkheid over de tijd en opstapplaats van de bus, dus we worden heen en weer geslingerd tussen het restaurantje en het museum, maar uiteindelijk hebben we ruim twee uur na het aanmeren bij de estancia de juiste (massa)bus (gezellig samen met een grote groep Italianen en Duitsers).

Terug over land maken we een stop bij de bekend 'flagtree'. De bomen zijn hier helemaal scheef gegroeid door de stevige Patagonische wind. Zo scheef zelfs dat een exemplaar nagenoeg parallel met de grond is gegroeid.

Volgende stop is bij Lago Escondido (het verborgen meer). Het meer ligt op 70 m hoogte en is vaak niet te zien door de mist/bewolking die er boven hangt. Het waait ontzettend hard en in combinatie met de regen is het geen pretje om uit de bus te gaan. Natuurlijk moet er een fotootje gemaakt worden, maar het wordt een quicky.

En dan de lang verwachtte stop: de husky farm. Hier krijgen we eerst een korte uitleg over de geschiedenis van de kennel en krijgen we een kopje koffie aangeboden. Heel vriendelijk, maar als ik aangeef geen koffie te willen en wel graag een kopje thee wil, wordt mijn verzoek deskundig genegeerd. Na een lang verhaal binnen, mogen we eindelijk naar de husky's. Hier zitten een paar mooie exemplaren tussen en de meeste honden zijn erg enthousiast. Helaas is onze tijd met de husky's veel te kort. Al snel begint het te regenen en ook onze buschauffeur blijkt ongeduldig te worden. We moeten terug...

Rond 18.30 uur komen we aan in het centrum. Daar spreken we met met een aantal anderen af om bij Tante Sara samen een hapje te gaan eten. We gaan eerst nog even wat souvenirs kopen (pinguïn sleutelhanger en kraamcadeautje voor Miranda) en gaan dan op zoek naar het restaurantje. We denken het gevonden te hebben, maar de anderen zijn er niet. Omdat Tante Sara blijkbaar op meerdere plekken ligt, lopen we de grote winkelstraat heen en weer op zoek naar een ander filiaal. Op een gegeven moment komt Anco aangerend. Zij waren in de tussentijd nog even gaan skypen, vandaar dat we ze de eerste keer niet konden vinden.

Na een lekkere hamburger met frietjes te hebben gegeten lopen we naar de supermarkt en pakken van daaruit de taxi terug naar het hotel, waar we eindelijk eens lekker op tijd (+/- 21.00 uur) zijn.

Tierra del Fuego

Na een ontbijtje om 7.30 uur maken we ons klaar voor de taxirit naar het treinstation van de Tren del Fin del Mundo. Bij het treinstation aangekomen is het een drukte van jewelste. Nadat we de kaartjes hebben gekocht, gaan we eerst nog even een stempel in ons paspoort halen en kort daarna kunnen we al 'boarden'. Rond 9.30 uur vertrekt het oude stoomtreintje richting de ingang van het Tierra del Fuego NP.

De treinrit duurt één uur, terwijl de tocht maar een paar kilometer betreft. Als blijkt dat het opstarttempo ook het rijtempo van de trein is en we onderweg nog een kwartier stoppen, wordt duidelijk hoe aan dat uur gekomen wordt. Tijdens de rit wordt de geschiedenis van het treintje zowel in het Spaans als het Engels verteld. Aangezien het niet heel erg inspirerend gebracht wordt, maken we ons eigen verhaal en vullen we elkaar hierin aan.

Zo hebben we voor de vallei met dode bomen de uitleg dat dit komt door de stop die hier vroeger was om één te worden met de natuur en te boomknuffelen. Hierbij is het van groot belang dat je de boom uitzoekt met een aura dat bij dat van jou past. Doe je dat niet, dan gaat de boom dood en dat is de verklaring voor de hoeveelheid dode bomen. Tja, het is een beetje zweverig en vergezocht verhaal, maar we kunnen er goed om lachen. Ook is er een aantal keer een beetje opzwepend muziekje dat niet zou misstaan bij een Efteling attractie. We wachten op het spannend stukje treinrit die daarop volgt, maar de flinke afdaling en daaropvolgende looping blijft uit.

Al met al is de treinrit niet echt spectaculair en kent meer toeristen dan wenselijk is, dus een aanrader is het niet te noemen. Maar goed, we kunnen in elk geval zeggen dat we erin hebben gezeten en hebben de foto's om het te bewijzen.

Van hieruit lopen we in twee groepjes de wandelroute, aangezien Anja heeft aangegeven dat het niet verstandig is met z'n allen te lopen, aangezien je dan als groep wordt aangemerkt en aan een gids vast zit. We lopen echter niet geheel volgens het schema dat ze heeft aangegeven, dus had het achteraf niks uitgemaakt.

We lopen de route Sendero del Costa, c.a. 3,5 uur en 6 km lang. De wandeling loopt door een stuk zeer oorspronkelijk bos loopt en veelal langs de kust. Af en toe hebben we doorkijkjes op het Beaglekanaal.

Onderweg komen we bij een postkantoor, waar je tegen betaling een mooie stempel in je paspoort kan zetten en natuurlijk willen we hier ook onze kaartjes voor thuis posten. Wel een bijzondere bestemming om de kaarten van te sturen.

Op het laatste stuk van de wandeling, die overigens erg mooi is en veel weerswisselingen kent, heb ik ontzettend pech. Ik zwik mijn enkel om en niet zo'n klein beetje ook. Martin loopt achter me en is zo van de aanblik geschrokken dat hij denkt dat ik mijn enkel gebroken heb. Een stel vriendelijk toeristen vragen nog of ze hulp moeten sturen als ze mij met een natte koude doek rond mijn enkel op de grond zien zitten. Gelukkig is het niet meer zo ver en loopt het hobbelige wandelpad nagenoeg parallel aan de weg, dus besluiten we het laatste stuk over de weg te lopen. Rond 14.45 uur zijn we bij de refugio waar we opgehaald zullen worden door ons busje van Patagonia tours.

Hier staan we even te wachten als de vrouw in de refugio zegt dat het busje niet om 15.30, maar om 15.00 uur komt. Na even in de kou te hebben gestaan verteld een chauffeur van een ander busje ons dat de door Anja aangegeven tijd toch klopt, dus gaan we nog maar even de refugio in. Als we een klein half uurtje later weer naar buiten gaan, zien we een heel mooi vosje voorbij lopen (helaas te snel om dit op foto vast te leggen) en is er een klein brutale roofvogel die wel erg dicht bij ons komt en nogal tam lijkt.

Uiteindelijk komt ons busje ons rond 15.45 uur halen (we zijn inmiddels al verkleumd van de koude wind). Het is ongelofelijk hoeveel barsten in het voorraam zitten (wat overigens geen uitzondering is), maar gedurende de rit houdt het raam het in elk geval nog.

Na zo'n drie kwartier rijden worden we afgezet in het hotel, waar ik even lekker een warm bad neem om bij te komen van de dag (uiteraard met de voet hoog en uit het warme water) terwijl Martin nog de noodzakelijke boodschappen doet. Ik heb eigenlijk zin om in bed te duiken, maar er staat nog een bevertocht op het programma.

Om 18.00 uur worden we opgehaald door het busje. Nog even wordt het spannend of we de tocht wel kunnen maken, aangezien het busje midden op een drukke weg stil komt te staan met een lekker band. Gelukkig is de chauffeur erg bedreven in het verwisselen van banden, dus we kunnen toch weer snel verder.

Bij de lodge aangekomen, starten we met een wandeling rond het bevermeer. De wandeling is voor mij geen pretje, want het is lastig lopen en mijn enkel komt aardig onder druk te staan. In het begin zien we nauwelijks bevers, maar al gauw krijgen we meer geluk en zien we verschillende exemplaren (met tak, op en in het water, samen spelend). De gids was in eerste instantie bang dat we niet veel geluk zouden hebben, aangezien het weer vannacht behoorlijk heftig was met sneeuw, waardoor het mogelijk is dat de bevers denken dat de winter is aangebroken en zij zich voor de kou verstopt zouden hebben. Gelukkig is dit niet het geval. Op een gegeven moment trek ik het niet meer met mijn enkel en neemt Anja me mee terug naar de lodge.

Niet veel later komt de rest ook en kunnen we genieten van een lekkere tapasmaaltijd. Uiteindelijk is het weer tijd om terug te gaan naar het hotel, waar we rond 23.30 uur aankomen. Kort daarna vallen we in slaap.

Ushuaia

Vanochtend kunnen we lekker uitslapen en genieten van een laat ontbijtje om 9.00 uur. Aangezien we gisteravond geregeld hebben dat we langer in onze kamer kunnen blijven, kunnen we na het ontbijt nog rustig het restant van onze tassen inpakken en op ons gemakje de foto's in orde maken.

Om 11.00 uur verlaten we onze kamer en sluiten we ons aan bij een aantal medereizigers, die lekker in de schaduw zitten te kletsen. Hier horen we dat er vanochtend een aantal walvissen in de baai zaten, die vanaf het strand goed te zien waren, en waarvan iemand erzelfs een springend (al is het in de verte) op de foto heeft. Dat is dus wel een beetje balen...

Per toeval weten we dat er om 12.00 uur briefing is. Aangezien het buiten goed vertoeven is, krijgen we deze op het door ons al geconfisceerde plekje. We krijgen uitleg over de excursiemogelijkheden in El Chaltén en El Calafate, zodat we hierover kunnen nadenken en aan het einde van de dag de keuzes kunnen doorgeven. Overigens is het ook mogelijk om een stempel in je paspoort te halen in Ushuaia. De beste krijg je bij het postkantoortje in het Tierra del Fuego NP.

Om 12.30 uur pikt de bus ons op om naar het vliegveld in Trelew te brengen. Na een uurtje hobbelen komen we hier aan en doen we een groeps-check-in. Gelukkig zitten wij naast elkaar op de korte vlucht van zo'n 2 uur naar Ushuaia, met vertrek om 14.45 uur. Uiteindelijk is het ruim na 15.00 uur voordat we vertrekken. Het is een klein vliegtuigje, zo klein hebben we nog niet gevlogen.

De landing in Ushuaia blijkt erg mooi te zijn. Je vliegt vlak over de besneeuwde bergtoppen, over het meer en landt tussen in deze prachtige omgeving. En dan ben je dus in Vuurland, het zuidelijkste puntje van Zuid-Amerika...

De bus brengt ons naar ons hotel Hosteria del Recodo. We kunnen snel even de bagage op onze kamer droppen en dan naar de ontbijtruimte voor de briefing. We krijgen een stortvloed aan informatie van Anja over alles wat de komende week gaat spelen wat betreft excursiemogelijkheden, reisschema's, geldzaken, etc. Alleen de info over Torres del Paine, waar ik juist behoefte aan heb omdat ik wil weten hoe zwaar de 24-km-tocht is, wordt uitgesteld tot over twee dagen. Na Anja's verhaal lopen we naar de supermarkt voor de grote inkopen voor de komende dagen.

Het hotel ligt een heel eind buiten het centrum, maar toch besluiten we naar de stad te lopen. Het is ruim drie kwartier in stevig wandeltempo voordat in het begin van het centrum zijn en dan vervolgens nog een twintig minuten tot het restaurant. Daarnaast zijn we nog wat extra tijd kwijt met tussenstops bij het bord van 'fin del mundo', souvenirwinkel waar we kaarten en hoofdband kopen, en pinautomaat waar we voldoende peso's voor de rest van de vakantie pinnen.

Op aanraden van Anja gaan we eten bij Volver, wat bekend staat om zijn koningskrab. Ondanks mijn principes tegen het eten van dieren die ik vlak van tevoren nog levend heb gezien, proberen we het toch. Gelukkig hoeven we niet zelf een exemplaar te kiezen. Op zich smaakt het zeker niet verkeerd, dus het is goed dat we deze specialiteit een keer geprobeerd hebben.

Vervolgens willen we met de taxi naar het hotel, maar dat blijkt niet zo makkelijk als gedacht. Er rijden namelijk weinig taxi's en bij de standplaats staan meerdere mensen al geruime tijd op een taxi te wachten. Uiteindelijk besluiten we een stukje richting hotel te lopen, in de hoop een taxi onderweg te kunnen aanhouden. Dat was een goed idee, want al snel hebben we er eentje geregeld. We moeten hem wel op het einde de weg wijzen, maar we zijn blij dat we eindelijk in het hotel zijn.

Nu nog de kaartjes schrijven zodat we ze morgen in Tierra del Fuego NP kunnen posten en het reisverslag bijwerken. Het is weer een latertje geworden, want het is na middernacht voordat we kunnen gaan slapen.