Punta Tombo

Om 8.00 uur ontbijten, zodat we om 9.00 uur kunnen worden opgehaald door onze bus om naar Punta Tombo te gaan. Hier komen we na een lange rit rond 12.00 uur aan. Elk jaar komen er minstens een half miljoen pinguïns naar Punta Tombo op te paren, de eieren te leggen en hun jongen groot genoeg te laten worden om de tocht naar elders te ondernemen. De paden zijn aangegeven met witte stenen, waar de nesten zich soms wel heel dichtbij begeven. Overal waar je kijkt liggen de pinguïns in hun nestjes. Bij sommigen zien we een ei liggen en bij anderen een jonkie, al is beide geen makkelijke klus aangezien de pinguïns op beide liggen om ze warm te houden. Niet alleen de pinguïns zijn prachtig, maar ook de omgeving. Overigens moeten we ook wel een aantal keren lachen om de gekke beesten. Natuurlijk is hun loopje al grappig, maar als een pinguïn op high speed komt aanlopen, vervolgens in een nest valt, weer doorloopt en daarna weer lomp in een nest struikelt, is het helemaal lachen. Ook is er eentje die duidelijk de interactie met mensen aangaat. Een toerist draait haar hoofd van links naar recht en de pinguïn doet haar na. Lachen! Naast de pinguïns zien we ook nog guanacos van dichtbij, een gordeldier en een soort marmotje.

Na twee uur te hebben rondgelopen, haasten we ons terug naar de bus. Op de terugweg rijden we via Gaiman. Een typisch stadje van de kolonisten uit Wales dat als een groene oase in het dorre landschap ligt, maar waar verder niet veel te beleven valt. Je kunt hier een hightea gebruiken, maar aangezien we hier niet veel zin in hebben, lopen we wat rond tot de bus weer verder gaat. Uiteindelijk zijn we rond 18.30 uur weer terug bij het hotel.

Peninsula Valdés

En alweer moeten we vroeg opstaan. De wekker gaat om 5.30 uur, maar ik blijf nog een half uurtje langer liggen terwijl Martin zich klaar maakt. Het ontbijt staat om 6.30 uur voor ons klaar en ziet er niet verkeerd uit.

Om 7.15 uur worden we opgepikt door onze gids Marcella, die ons eerst naar Punta Pirámide brengt, waar we gaan whale watchen. De tocht wordt verzorgd door Southern Spirit cruises. Voordat we mogen vertrekken, worden we in erg sexy reddingsvest gehesen. We lopen naar de grote zodiak die op ons staat te wachten. Nadat we nog even hebben moeten wachten op akkoord van de kustwacht, gaan we op zoek naar walvissen. Eerst zien we een moeder met een wit kalf en daarna gaan we nog naar een andere moeder met kalf. Deze is wat meer bedreven in het realiseren van mooie plaatjes. Ze laat regelmatig haar staart zien en ook steekt ze haar kop wat meer uit het water. Tevreden en erg gezouten gaan we terug aan wal. Aan boord was fotograaf Luis Burgueño, waar we een cd van kopen met de foto's van vandaag, topfoto's van walvissen en drie filmpjes.

We rijden verder over het schiereiland Peninsula Valdés. Hier zien we zoutvlakten, zeeolifanten, guanacos, mara's (typische pampa-haas), nandu's, albatrossen en Magelhaen pinguïns.

Rond 19.00 uur zijn we weer terug in het hotel. Ik wil graag onder de douche om al het zout uit mijn haar te wassen, maar er moeten ook nog boodschappen gedaan worden. We kiezen voor de praktische oplossing:Martin gaat de stad in terwijl ik ga douchen.

Van Esquel naar Puerto Madryn

Wederom een lange reisdag, waarbij we naar een snel ontbijtje om 7.30 uur vertrekken van Esquel naar Puerto Madryn. Een rit van zo'n 671 km, door het steppegebied van Argentinië. Over de beroemde ‘Ruta Cuarenta' trekken we langs de valleien van de Andes. Daarna reizen we verder over de ‘Meseta Patagonica', een eindeloos leeg landschap waar je alleen af en toe een haciënda of ‘estancia' tegenkomt en waar grote kuddes schapen worden gehouden. Het uitzicht is beduidend minder dan gisteren, want het dorre landschap is weinig inspirerend en weinig afwisselend. Dit is het land van de Argentijnse gaucho's, maar ook deze lijken zich te verstoppen.

Na een lange dag bussen met enkele korte stops, komen we rond 19.00 uur aan in ons hotel 'Residencial Petit'. Als we de sleutel van onze kamerkrijgen, zien we waar het hotel zijn naam aan dankt. Snel onze tassen droppen en dan naar de ontbijtzaal voor de briefing.

Vlak bij het hotel is een soort maxi kiosk, waar we even het noodzakelijk eten en drinken inslaan. Deze brengen we eerst terug naar onze hotelkamer, om daarna de stad in te lopen op zoek naar een lekker restaurantje. Puerto Madryn is een vrij grote stad en het hotel ligt in een buitenwijk, dus is het nog een aardig eindje lopen voordat we in bij het centrum aankomen. Of de buurt veilig genoeg is om met z'n tweeën door te lopen weten we overigens niet, dus we hebben flink de pas erin. Uiteindelijk blijkt het mee te vallen.

Vanavond eten we voor het eerst deze vakantie met z'n tweeën. Eindelijk een avondje alleen. We eten bij Margarita, waar we twee verschillende pizza's bestellen. Als de serveerster iets in het Spaans vraagt, geef ik per ongeluk het juiste antwoord. Ik ben namelijk in de veronderstelling dat ze vraagt of we beide de helft van iedere pizza willen, maar achteraf blijkt dat ze vroeg of we twee halve pizza's willen. Gezien de grootte een goede keuze. Het eten is erg lekker en na nog even lekker nagetafeld te hebben, lopen we weer terug naar het hotel.

Van San Martin de los Andes via Bariloche naar Esquel

Als de wekker om 6.15 uur gaat, heb ik toch wel erg veel moeite met dit vroege tijdstip. Maar goed, na een paar keer omdraaien moet ik er toch uit. Daarna lopen we naar het ontbijt, dat vanochtend extra vroeg voor ons klaar zou moeten staan, maar helaas was dat ijdele hoop. Na nog wat gesleep met stoelen, kopjes, bordjes en bestek kunnen we na een dik kwartier wachten toch aan het verwachtte ontbijt beginnen.

Als we onze bagage naar de bus brengen, krijgen we helaas al een bevestiging van ons voorgevoel dat de lokale bussen van veel betere kwaliteit zijn dan de door Baobab ingehuurde bussen. De bus biedt precies aan 24 personen plaats, dus de eerdere mails van Baobab met opmerkingen over dat de aanpassing van de groepsgrootte geen verschil zou maken in het comfort zijn helaas niet waar (zoals verwacht). Gelukkig zijn we als eerste in de bus en hebben we een plekje vooraan, waar de beenruimte in elk geval redelijk te noemen is. Zeker aangezien de bagageruimte te klein is voor de meeste rugzakken, en we de fototas dus tussen de benen moeten zetten.

Vandaag is een lange zit. Om 8.00 uur beginnen we aan onze tocht van zo'n 475 km van San Martin via Bariloche naar Esquel. De tocht zelf is wat betreft uitzicht echter zeker geen straf. Via de zeven-meren-route, waar we bij verschillende uitzichtpunten (zogenaamde miradors) stoppen om weer van een prachtig uitzicht te genieten, rijden we naar Bariloche. Hier aangekomen hebben we een ruim uur om van het stadje te genieten. Als je echter in San Martin bent geweest, heb je weinig behoefte meer om in het drukke en minder charmante Bariloche te vertoeven.

Via een pleintje met allemaal lokale snuisterijen lopen we over een plein waar de waarschijnlijk meest gefotografeerde man van Bariloche zich bevindt. Hij zit samen met zijn twee Sint Bernardshonden op een bankje. Natuurlijk kun je (waarschijnlijk tegen betaling) een foto van jezelf laten maken met deze twee lieve beesten, maar we nemen genoegen met een foto van de man zelf met zijn schatjes. Dan lopen we door naar het kiezelstrand dat grenst aan het grootste meer hier in de omgeving, het Lago Nahuel Huapi. Hier brengen we onze 'vrije tijd' in het stadje door. Heerlijk rustgevend. Het uitzicht op de bergen is wederom prachtig, de lokale mensen genieten van hun mate en de zwerfhonden (die we gedurende onze hele reis al zien en er over het algemeen goed verzorgd uitzien) zoeken hun plekje bij verschillende tijdelijke baasjes.

Rond 14.45 uur vervolgen we onze tocht. Je ziet het landschap gaandeweg veranderen van de groene westzijde van de Andes naar de droge steppen aan de oostzijde. Onderweg zie ik een tweetal dode honden langs de kant van de weg liggen en al snel gaan mijn gedachten naar de puppy in Nepal die vorig jaar voor onze ogen stierf.

Na een lange zit komen we rond 19.30 uur aan in Esquel, in de Argentijnse pampa's. Omdat op zondag nauwelijks restaurants open zijn heeft Anja geregeld dat het restaurantje Casa Grande speciaal voor ons open gaat. De keuze bestaat uit drie mogelijke gerechten, die we van tevoren hebben doorgegeven. Aangezien het weer een laat diner wordt en de porties hier erg groot zijn, kiezen we voor pasta.

We hebben drie kwartier de tijd om naar onze hotelkamer te gaan, de spullen te droppen, de supermarkt te zoeken, boodschappen te doen en weer terug te gaan naar het hotel (Plaza Esquel). Het is flink haasten geblazen, maar het lukt ons net op tijd. Dan lopen we met z'n allen naar het restaurant, waar het eten goed is, maar de eigenaar naar alle waarschijnlijkheid te diep in het glaasje heeft gekeken en het een eeuwigheid duurt om te kunnen afrekenen.

Terug in onze klein en erg hete hotelkamer pakken we onze tassen in zodat we morgen weer vroeg kunnen vertrekken. En dan... lekker naar bed.

Quila Quina

De boottocht die we vandaag hadden willen doen ging helaas niet door, waardoor we ruim de tijd hadden om uit te slapen. Om 8.00 uur gaat de wekker, maar we doen lekker alles op ons gemakje, dus zitten we rond 9.15 uur aan het ontbijt. Dan nog even terug naar de kamer om de spullen te pakken voor ons boottochtje.

Om 10.30 uur is het verzamelen in de lobby om gezamenlijk naar de boot te lopen. De boot vertrekt uiteindelijk rond 11.00 uur. Het uitzicht tijdens de boottocht is erg mooi. We varen over het Lago Lacar (oorspronkelijk Mapuchegebied), met als eindbestemming Quila Quina. Hier kunnen we van boord en wandelen we via de lange route naar de waterval. Onderweg worden we weer eens begeleid door een hond, die ons trouw de weg wijst. De weg terug naar de aanlegsteiger, lopen we langs de rand van het meer. Hier zijn verschillende kleine strandjes te vinden, waar we af en toe stoppen om van het mooie uitzicht en de rust te genieten.

Als we bij het restaurantje aankomen zijn we een van de eersten. We besluiten een heerlijk uitziende stuk chocoladetaart te bestellen. Als we de stukken geleverd krijgen, schrikken we van de grote porties. Het is toch al een machtig gebakje, maar in deze hoeveelheid is het wel erg heftig. De rest van de groep volgt al snel en op het terras in het zonnetje wachten we tot het tijd is om weer richting boot te gaan.

Om 15.15 uur is het zover en gaan we weer richting San Martin. We lopen eerst even naar het hotel en sturen nog een paar mailtjes en gaan vervolgens weer terug het dorp in om souvenirs te scoren en de lunch voor morgen te kopen. We gaan op zoek naar een mooie uitvoering van een maté. Uiteindelijk lukt het ons zelfs om twee mooie exemplaren met 'rietje' te scoren. Tevreden met onze aankopen, lopen we richting supermarkt en uiteindelijk naar het hotel.

Onze keuze van het restaurant van vanavond valt op Doña Quela, een aanrader van Anja. Het is een gezellige avond met als enige minpunt dat mijn eten echt niet lekker is. Het vlees is veel te pezig, dus eet ik de restanten van Martin op. De fooi kunnen ze wel op hun borst schrijven, maar de rest heeft wel lekker gegeten. Overigens zijn we niet de enigen van de groep die hier gaan eten, maar we zitten wel over verschillende tafels verspreid.

Daarna lopen we lekker naar het hotel, waar we nog even de bagage en lunch klaarmaken voor de volgende dag en dan vervolgens onder de wol kruipen.

San Martin de los Andes

Ook vanochtend kunnen we weer redelijk uitslapen. Anja heeft een paar busjes geregeld, die ons naar de lokale bus naar Argentinië moet brengen. We staan al even te wachten, als Anja besluit de grote bagage in het ene busje dat daadwerkelijk gekomen is te laden en we te voet naar het vertrekpunt gaan.

We krijgen onze plaatsbewijzen uitgereikt en het blijkt dat het ook hier weer erg moeilijk is om meteen een goede indeling te maken, zodat de mensen die samen geboekt hebben naast elkaar kunnen zitten. Gelukkig kunnen we onderling ruilen.

Vandaag rijden we een van de mooiste routes van Chili en Argentinië. Langs het Villarica-park in Chili trekken we via de Tromen-pas de grens over met Argentinië. Bij de grensovergang komen we rond een uur of 13.00 aan. De formaliteiten in zowel Chili als Argentinië nemen in totaal ongeveer één uur in beslag en dan mogen we eindelijk weer verder. We reizen verder langs het Lanín-park, met rotsachtige bergen, meren en besneeuwde toppen, totdat we San Martín de los Andes bereiken. Het is een schilderachtig plaatsje in een bijna Zwitsers aandoend landschap van bergen en meren.

Bij het hotel aangekomen, krijgen we eerst onze kamer, waar we snel onze tassen kunnen droppen. Daarna weer terug naar de ontbijtruimte voor de briefing. Alle excursies en routes tot een Puerto Madryn worden besproken. Helaas blijkt de excursie die we in San Martin willen doen nu net morgen niet mogelijk te zijn. Met 20 personen wilden we de grote boottocht op het Lacar meer doen, maar omdat het nog laagseizoen is, gaat de boot niet iedere dag. Anja probeert wel nog of er toch niet iets te regelen valt, maar uiteindelijk lukt het niet. We besluiten dan maar te opteren voor een korte boottocht naar Quila Quina en daar te gaan wandelen.

We lopen het gezellig dorpje in en krijgen de tip om naar het chocoladewinkeltje van een Nederlander te gaan, die hier met zijn Argentijnse vrouw woont. Het blijkt een echt chocoladeparadijs te zijn en de eigenaar is volgens mij blij om lekker Nederlands te kunnen kletsen en verteld honderduit over het plaatsje, zijn leven in Nederland en Buenos Aires, en zijn keuze om zich hier te vestigen en een eigen winkel te beginnen. Natuurlijk nemen we wat lekkers mee en balen eigenlijk een beetje dat we niet meer kunnen meenemen. Ook vragen we nog wat tips over wat er te beleven valt en waar we een hapje kunnen gaan eten.

We brengen de boodschappen die we gedaan hebben eerst even terug naar het hotel en snoepen wat chocolade, en dan gaan we weer terug naar het centrum. De restaurants gaan hier pas laat open en de meeste mensen gaan pas echt na 22.00 uur een hapje eten. Op aanraden van onze chocolademan gaan we naar het restaurantje La Tasca. Het is daar echter nog zo leeg, dat we besluiten eerst nog even naar het meer te lopen voordat we een hapje gaan eten. Uiteindelijk zijn we nog de eerste gasten, maar zo laat eten is toch ook niet echt een pretje. Het restaurant is echt een goede tip. Het eten was lekker en na lang natafelen gaan we uiteindelijk toch maar weer eens richting het hotel. Uiteindelijk is het toch middernacht voordat we gaan slapen.

Pucón

Vandaag kunnen we lekker een beetje uitslapen, want voor de canopytocht hoeven we pas om 10.00 uur te vertrekken. Rond 9.00 uur zitten we van ons heerlijke ontbijtje te genieten. Ook nu komt het lieve oude vrouwtje snel aangelopen om ons van alle lekkers te voorzien. Degenen die de vulkaan gaan beklimmen, zijn vanochtend al erg vroeg vertrokken, dus het is behoorlijk rustig aan de ontbijttafel.De canopytocht duurt door het geringe aantal deelnemers niet zo heel erg lang en om 11.45 uur zijn we terug in het hotel.

Ik maak eerst nog even het reisverslag af voordat we de stad in gaan. Er zijn twee strandjes waar we naar toe kunnen lopen, dus ondanks dat het vandaag niet zo'n top weer is, besluiten we hier naartoe te wandelen. Daarna nog voor souvenirtjes geshopt en nog wat boodschappen gedaan. Het stadje is dusdanig klein dat we eigenlijk al vrij snel klaar zijn, dus uiteindelijk gaan we maar weer terug naar onze hotelkamer.

We maken onze tassen klaar voor het vertrek morgen en gaan daarna richting ontbijtzaal, waar we om 18.00 uur moeten zijn om de briefing te ondergaan en aan de pot te doneren. Daar ontmoeten we onze helden die de Villarica hebben beklommen en er aardig moe uit zien. Anja heeft wat wijn ingeslagen en we proosten niet alleen op de actievelingen, maar ook op de jarigen. Als alle financiële zaken zijn geregeld, gaan we met het grootste gedeelte van de groep gezamenlijk eten bij Club 77. Uiteindelijk is het bijna 23.30 uur voordat we op onze hotelkamer zijn en in bed kunnen springen.

Huerqueque NP

We staan om 7.45 uur op en laten ons na een verfrissende douche verrassen door het geweldige ontbijt in het hotel. Geroosterd brood, vers fruit, zelf gebakken taart en nog meer lekkers staat voor ons klaar. Als we een goede bodem hebben gelegd voor deze stevige wandeldag, vertrekken we via een korte stop bij een grote supermarkt om de lunch voor vandaag te kopen, naar Huerquehue NP.

Het is nog een behoorlijk eind rijden in een erg krap busje, maar uiteindelijk komen we bij de start van de wandeling. Hier worden we verwelkomd door een erg enthousiaste kalkoen. Hij loopt wat rond te blazen en te kloeken (of hoe heet dat bij een kalkoen?). Na een fotootje te hebben genomen, laten we het beestje lekker z'n gang gaan en krijgen we onze wandelstokken uitgedeeld. We hebben echter ons eigen exemplaar meegenomen, dus die wordt vandaag voor het eerst in gebruik genomen.

Huerquehue NP is een park met steile hellingen, vele meren en bekend om de araucariers (een van de oudste nog levende boomsoorten op aarde; soort oerbos). Het pad gaat over een afstand van 5 km 600 m zigzag omhoog, behoorlijk stijl en met veel trapjes. We passeren prachtige uitzichtpunten. Het is echt een prachtige dag voor deze wandeling. De zon schijnt, de temperatuur is lekker en de Villarrica vulkaan met aan de voet het Lago Tinquilco is waarschijnlijk op z'n mooist te zien.

Het is heerlijk rustig en het lijkt alsof het hele park alleen voor ons is. Op sommige momenten is het wel even pittig, want de paden zijn niet alleen steil, maar ook erg modderig en glad. De omgeving maakt de tocht echter zeker de moeite waard. Het is een bijna sprookjesachtige omgeving als je de vulkaan en besneeuwde bergen ziet liggen, terwijl je door een mooie groene omgeving met prachtige helderblauwe meren en stroompjes loopt, waar zelfs op verschillende plaatsen sneeuw te vinden is. En dat terwijl het echt lekker warm is. Heel bizar.

Aan de rand van de Laguna Verde eten we onze zelf gesmeerde broodjes op en genieten we van het prachtige meer en het zonnetje op ons gezicht. Dan maken we ons weer op voor de terugweg, waarbij we dezelfde route als de heenweg (maar dan in omgekeerde volgorde) lopen. Tijdens de afdaling moet menigeen z'n best doen om niet onderuit te gaan. Als ik dacht dat klimmen het ergste was, dan moet ik daarop terugkomen. Het dalen over deze glibberpaden met hoge traptreden is nog veel erger. Maar goed, we overleven dit avontuur zonder kleerscheuren.

Rond 18.00 uur zijn we weer terug bij het hotel en kunnen we eindelijk onze vieze kleren uit en genieten van een welverdiende douche. Op onze kamer aangekomen zijn we aangenaam verrast. De kamervrouwtjes hebben niet alleen het bed opgemaakt en de gebruikelijke schoonmaakdingetjes gedaan, maar zelfs onze jasjes in de kast opgehangen en opgeruimd (voor zover dat nodig was). Dit is pas service!

Na het eten gaan we gewapend met badkleding en slippers naar de hotsprings. We hebben van Anja niet te horen gekregen welke ze geboekt heeft. Ik hoop de luxe variant (Huife) is...

Na ruim drie kwartier rijden komen we aan bij de hotsprings. Helaas... het is de minder luxe variant (Pozones). Eerst moeten we via een hele lange steile 'trap' naar beneden.Volgens de beschrijving zijn de thermale baden van Pozones één van de meest natuurlijke en heeft het een zestal open baden met water van verschillende temperatuur. Vlak langs de baden raast de ijskoude rivier en de maan beschijnt zachtjes de omgeving. Op zich is het best mooi, maar er zijn maar 3 kleedhokjes en helaas geen lokkers om de kleding en schoenen in te doen (althans geen die af te sluiten zijn). Ook de baden hebben nagenoeg alleen dezelfde temperatuur en een echt dompelbad om af te koelen is er niet. De deceptie is bij iedereen op het gezicht te zien. Maar goed, we verwarmen onze spieren die vandaag hard hebben gewerkt en kletsen gezellig wat met onze medereizigers. Rond 22.00 uur gaan we uit het water en kleden we ons om, om vervolgens weer de steile trap te beklimmen en weer met de bus naar het hotel te racen. Hadden we dit van tevoren geweten, dan hadden we dit onderdeel overgeslagen, maar voor de ontspanning is het wel goed geweest.

Daarna gaan we lekker naar bed en het duurt niet lang voordat we in dromenland zijn.