Pucón

Vandaag is een lange reisdag. We staan om 6.00 uur (te) vroeg op. Het ontbijt is pas om 7.30 uur beschikbaar, maar aangezien we om 8.00 uur moeten vertrekken, is het snel eten geblazen. Dan brengt de bus ons naar het busstation waar we op onze openbare bus met gereserveerde plaatsen moeten wachten. Aangezien we zo'n 800 km zuidwaarts gaan en zo'n 11 uur in de bus moeten hobbelen, hoop ik wel dat de bus een beetje comfortabel is.

En ja, hoor. We hebben geluk. Een mooie dubbeldekker met voldoende beenruimte en onverwachte luxe stoelen staat voor ons ter beschikking. Zo blijkt maar dat je hier beter met de lokale bussen kunt reizen, dan wat door Baobab is geregeld. Onderweg rijden we over een zeer goede weg door een prachtig landschap, dat het eerste stuk getypeerd wordt door een lange bergketen met besneeuwde bergtoppen.

Tijdens de reis maak ik een rondje door de bus om de namen van de medereizigers te leren kennen. Ook Anja maakt hetzelfde rondje, maar dan om info te geven over de excursiemogelijkheden in Pucón en onze 'bestelling' op te nemen. Eigenlijk willen we heel graag de Villarica vulkaan beklimmen, maar als we wat meer informatie inwinnen, besluiten we dit toch maar over te slaan. Het is een erg pittige onderneming en aangezien we de dag erna ook al een pittige wandeling voor de boeg hebben, is het waarschijnlijk verstandiger dit over te slaan. Uiteindelijk kiezen we voor een canopytocht op de eerste dag en de wandeling door Huerquehue NP met afsluitend een bezoek aan de hotsprings voor de tweede dag.

Onderweg zien we het landschap veranderen. De droogte rond Santiago maakt plaats voor frisgroene akkers en weilanden, kleine bossen, riviertjes en meren. Het is opmerkelijk te zien, hoe het redelijk vlakke landschap met prachtig uitzicht op het Andesgebergte verandert naar een bos- en heuvelrijk gebied, waarachter de immense bergtoppen verscholen liggen.

Aan het einde van de reis zien we de indrukwekkend Villarrica vulkaan liggen, met aan de voet hiervan een prachtig meer. We rijden door naar onze eindbestemming van vandaag: Pucón. Het dorpje doet ons denken aan Pokhara. Een klein dorpje dat volledig gericht is op toeristen, een uitgebreid assortiment aan excursies biedt en bestaat uit slechts een aantal straten met veelal winkeltjes en restaurants. Hier aangekomen, krijgen we weer een korte briefing van Anja. Terwijl Martin zich met nog een paar mensen naar de supermarkt haast omdat deze nog maar een kwartiertje open is, onderga ik de instructies van Anja. De excursies worden van dag gewisseld, aangezien voor beide dagen goed weer is voorspeld. We beginnen dus morgen met de wandeling naar het Huerquehue NP. Dan nog even de kamersleutelvan het kleine Hotel del Montañes in ontvangst nemen en we kunnen ons klaar maken om een hapje te gaan eten.

We lopen het stadje door op zoek naar een leuk restaurantje. Helaas is het laagseizoen en zijn veel restaurantjes gesloten. Uiteindelijk lopen we restaurant Il Fiore binnen.Het is inmiddels al behoorlijk laat, dus als we de grote porties pasta voorgezet krijgen, lukt het ons niet om deze helemaal weg te werken. Het eten is er echter erg lekker en ook de verse jus is super.

Uiteindelijk liggen we ergens tussen 23.00 en 23.30 uur in bed. Het kost niet veel moeite om in slaap te vallen, want we zijn doodop.

Santiago de Chili

's Ochtends om 9.20 uur landt de airbus in Santiago. Na de paspoortcontrole en bagagecheck, waarbij dit keer behoorlijk wat honden (waarschijnlijk getraind op het vinden van drugs, zaden en andere spannende dingen) betrokken waren, staat de groep ons op te wachten. Daar ontmoeten we onze reisleidster Anja en gaan we met een veel te kleine bus naar het hotel.

In het hotel met zeer sfeervolle entree (not!) zijn onze kamers nog niet klaar. Anja speelt hier handig op in door eerst een briefing te geven in het 'restaurant'. Het is duidelijk dat ze deze reis al vaker gedaan heeft, want ze weet veel te vertellen en geeft ook tips over hoe we de highlights van Santiago in een halve dag kunnen zien. Ondertussen hebben de kamerdames goed doorgewerkt en krijgen we onze kamersleutel. We blijken een grote kamerte hebben, zelfs met keuken.

Na een snelle reorganisatie van de bagage gaan we de stad in. De metrohalte ligt bij ons hotel om de hoek, dus nemen we de metro richting centrum. Vervolgens gaan we te voet de stad in.

We lopen de adviesroute van Anja door de stad en komen hierbij o.a. langs het beeld van Paaseiland (of dit een echte is, is even de vraag), via la Modena naar de Plaza de Armas. Vervolgens gaan we naar het park Santa Lucia. Daarna lopen we via de wijk Bella Vista (een wijk met mooie graffiti en leuke restaurantjes) naar het Parque Metropolitano de Santiago. Hier willen we met de kabeltram naar boven, maar helaas valt dit ritje in het water, want het trammetje is in onderhoud. Bij de toeristeninfo vragen we hoe we naar boven kunnen gaan. Het vrouwtje geeft twee opties: lopen of met de taxi. Het lopen blijkt zo'n 6 km te zijn (toch wel redelijk steil naar boven). We besluiten een taxi te nemen, die we delen met twee andere toeristen. Vanuit het uitzichtpunt hebben we een prachtig uitzicht op de stad. Gelukkig is het weer inmiddels iets beter (de bewolking is beetje opgetrokken en het zonnetje laat zich voorzichtig zien), dus is het toch de moeite waard.

We hadden een enkel ritje omhoog gevraagd, maar eenmaal boven blijkt dit niet zo'n goed idee. De kabelbaan waarmee we naar beneden willen is namelijk ook buiten bedrijf. Gelukkig hoeven we maar enkele minuutjes te wachten op een taxi terug naar beneden. De 6 km te voet vinden we toch iets teveel. Onderweg zien we een mooi uitzichtpunt op Sanhattan, het financiële centrum van Santiago. We waren echter niet alert genoeg om de taxichauffeur te laten stoppen. Aangezien het plaatje dat het contrast tussen het moderne kantorencentrum en de besneeuwde bergen oplevert, toch wel erg is, willen we met de metro om het uitzichtpunt te zoeken. Helaas kunnen we dit niet meer vinden (zonder nog kilometers te moeten lopen), dus besluiten we om terug te gaan naar het hotel. Helaas is het spitsuur en de metro bomvol, geen pretje dus, maar we komen weer veilig aan bij het hotel.

We doen nog wat boodschappen voor de lunch de volgende ochtend en besluiten om de snacks en koekjes, gezien de tijd, ook maar te gebruiken als avondmaal. We hebben geen zin om nog eens opnieuw de stad in te gaan en zijn allebei doodmoe. Ook de tassen moeten nog opnieuw worden ingepakt. Uiteindelijk gaat om 23.00 uur het licht uit na een paar zeer vermoeiende dagen.

Vertrek groepsreis Patagonië

Om 11:40 pakken we de trein naar Schiphol. We hebben geen vertraging en zijn rond 14:00 op Schiphol. Eerst kopen we nog wat kleine dingen en vervolgens gaan we naar de incheckbalie. We hadden verwacht dat we toch zeker zo'n drie uur van tevoren zouden kunnen inchecken, maar helaas... De balie gaat pas om 16.40 uur open. Tijdens het wachten ontdekken we al een paar Baobab reizigers, maar later blijkt er een addertje onder het gras te zitten...

Na het inchecken scoren we nog snel een frietje bij de Burger King en vervolgens gaan we naar de douane. We zijn helemaal vergeten om de vloeistoffen apart in een plastic zakje aan te bieden, dus als onze bagage een aparte behandeling krijgt, denken we dat het daaraan ligt. Mis. De stekkerzak en de netbook zijn deze keer zelfs in Nederland blijkbaar verdachte items.

Tijdens het inchecken bleek al dat de vluchtvan Schiphol naar Madrid wat vertraging had. We zouden om 19.10 uur opstijgen, maar het was uiteindelijk 20.00 uur voordat we vertrokken. Flink achter op schema, met nog een aansluitende vlucht te halen, was het dus even spannend. Gelukkig kon de piloot veel tijd inhalen door een harde rugwind van 200 km/u. Rond 22.00 uur stappen we uit in Madrid en moeten we naar de gate voor de vlucht naar Santiago. Madrid blijkt een erg groot vliegveld te zijn en hoewel het geen 24 minuten was zoals de borden deden vermoeden zijn we toch wel even onderweg.

De vlucht naar Santiagovertrekt redelijk op tijd en in het vliegtuig ontmoeten we een van onze medereizigers en een reiziger van een andere Baobab groep. Blijkbaar heeft de Baobabreis naar Bolivia & Peru dezelfde vlucht als ons, dus niet iedereen die we bij de incheckbalie hadden ingeschat als medereiziger(s) zit ook daadwerkelijk bij ons in de groep.

De vlucht zelf is op een aantal momenten behoorlijk onrustig, dus van slapen komt zelfs bij mij niet veel terecht.

Skogafoss

De wekker gaat weer vroeg en Martin springt onder de douche, terwijl ik onze tassen reorganiseer. Daarna doe ik nogmaals een poging het stro-effect (dat de Blue Lagoon op je haar heeft) uit mijn haar te wassen. Tevergeefs... Dan maar met strokop gaan genieten van een lekker ontbijtje. Hier maken we verder kennis met de groep. Daarna de rekening betalen en naar de bus.

Om 09.15 uur vertrekken we naar de Seljalandsfoss. Deze waterval is bijzonder omdat er een pad achter langs loopt. De kans om een waterval van de achterkant te bekijken laten we natuurlijk niet aan onze neus voorbij gaan. Uiteraard wil ik dit ook op foto vastleggen en terwijl ik met de camera en statief stoei worden we zeiknat. We willen via de andere kant de waterval weer verlaten, maar we weten niet hoe we onze route moeten vervolgen, dus besluiten we dezelfde route terug te nemen, waardoor we nog natter worden.

Van hieruit gaan we (geheel doorweekt) naar 60 meter hoge Skógafoss. Aan de voet van de waterval maken we een aantal mooie foto's en klimmen vervolgens met de nodige tussenstops naar de bovenkant van de waterval.

Aansluitend doen we het Skógar volksmuseum aan. Ondanks dat dit niet mijn ding is, weet onze gids het erg levendig te brengen. Het museum is een uit de hand gelopen verzamelwoede van de eigenaar.

Het was de bedoeling om ergens aan de kust te gaan picknicken, maar gezien de tijd doen we dit voor het museum.

Tenslotte gaan we naar een zwart zandstrand met mooie basaltformaties en een prachtige rotsformatie. Tevens hebben we hier uitzicht op Dyrhólaey, het zuidelijkste punt van IJsland waar in de zomer papegaaiduikers broeden. Helaas trekken deze beestjes in de winter naar iets warmere oorden.

We maken nog een laatste stop bij een wol- en souvenirwinkel. Het is nagenoeg sluitingstijd, dus het atelier is al gesloten. Ik koop nog snel een heuse Blue Lagoon conditioner voor mijn strokop. Dan weer de bus in en naar ons hotel Geirland waar we twee nachten zullen verblijven. Lekker warm douchen, accu's opladen en dan kunnen we alweer gaan eten.

Wederom goed getafeld en aansluitend een briefing gekregen. Net voordat we naar de kamer gaan vertelt Annie dat we tussen 20.00 en 23.00 uur kans is op Noorderlicht. Dit is waar we op gewacht hebben. Terwijl ik het dagboek bijwerk, gaat Martin stevig ingepakt naar buiten, hoopvol wachtend op het Noorderlicht. Na een klein half uur komt hij teleurgesteld terug. Het is bewolkt, dus zijn de kansen aanzienlijk verkleind. Ondertussen zit ik nog steeds op de vensterbank mijn dagboek bij te werken, hopend toch een mooi lichtschouwspel op te vangen. Ik hoop dat het deze reis gaat lukken, want ik wil dit graag met Martin delen.

Zo tegen tienen hebben we nog steeds geen Noorderlicht gezien en gaan we naar bed.

Vertrek winterreis IJsland

Pap en mam komen ons al vroeg halen zodat we de eerste trein naar Schiphol kunnen halen. Precies volgens schema komen we hier aan en gaan direct naar de incheckbalie. We krijgen plaatsen lekker naast elkaar en aan het raam. Volgens de grondstewardess is het uitzicht prachtig bij aankomst. Ik kijk er nu al naar uit!

Om 11.00 uur zouden we onze reisleidster Annie Stam bij de SAS balie ontmoeten. Na echter 2 keer tevergeefs naar haar gezocht te hebben besluiten we naar de gate te gaan en de tijd te doden door de bagagemannen op de vingers te kijken.

Eindelijk is het dan zover... We mogen boarden. Uiteindelijk hebben we met z'n 2-en drie stoelen ter beschikking, dus dat is lekker relaxt. Met ruim 20 minuten vertraging vertrekken we naar IJsland. We komen tot de conclusie dat eten tegenwoordig blijkbaar niet meer bij de vluchtprijs is inbegrepen. We kunnen wel een klef broodje kopen voor omgerekend zo'n € 6, maar daar doen we niet aan mee. Gelukkig hebben wij nog een eigen (minder klef) broodje bij ons, dus honger hoeven we niet te lijden.

Rond 15.45 uur komen we aan in IJsland. Na de landing verzamelen we onze bagage en gaan we op zoek naar de groep. We volgen, heel tactvol, een aantal mensen met Askja-labels aan hun tassen en maken al snel kennis met onze gids (Annie) en de rest van de groep. Bij de pinautomaat staat een ontzettend lange rij, dus we besluiten op aanraden van Annie te wachten tot we bij de Blue Lagoon zijn. Onze chauffeur (Brandor) brengt ons via de lavavelden van het schiereiland Reykjanes naar de Blue Lagoon waar we deze reis beginnen met een ontspannen duik in het warme blauwwitte water. We hebben een uurtje de tijd om hiervan te genieten. Gewapend met de kleine camera ga ik te water en geniet van de warmte. Die warmte verdwijnt als sneeuw voor de zon als je weer naar binnen moet lopen door de ijzige kou en de gure wind.

Het verhaal van de Blue Lagoon klinkt overigens romantischer dan de werkelijkheid. Het bad, of eigenlijk een meer, ligt in een oud met mossen begroeid lavaveld. Het water heeft een temperatuur van 39 graden celsius en bevat ongeveer 2,5% zout. Het warme water is eigenlijk een bijproduct van de geothermische elektriciteitscentrale van Svartsengi. Het water is rijk aan mineralen, silicaten en blauwwieren die het een lichtblauwe, bijna opalescerende kleur geven.

De tijd is wat aan de krappe kant om uitgekeken te zijn, maar het is wel lang genoeg om even op adem te zijn gekomen. Ik had wel graag een lekkere massage aan de waterrand gehad, maar dat is nu helaas niet mogelijk. Waarschijnlijk behoort het in de winter toch niet tot de mogelijkheden, aangezien het toerisme zich vooral in de zomer afspeelt. Voordat we de bus in gaan kijken we nog snel in de Blue Lagoon Shop voor een leuk verjaardagscadeau en een verwensetje voor mezelf. Aangezien alles ontzettend duur is, laten we de winkel voor wat hij is en gaan naar de bus. We moeten nog een heel eind rijden voordat we in ons hotel Hekla arriveren.

Eindelijk aangekomen droppen we snel onze spullen en gaan direct naar de eetzaal voor ons avondeten. Tijdens het diner ontstaat nog een discussie over de bijdrage in de pot. Het vreemde is dat in de reisbeschrijving een bedrag in euro's wordt genoemd, maar het bedrag in kronen betaalt dient te worden. Aangezien de koers sinds het begin van het jaar ongeveer gehalveerd is, zie ik de bijdrage niet zitten. Uiteraard krijgen we het teveel wel terug aan het einde van de reis, maar dan wel in kronen. De meerderheid is het met mij eens en we besluiten de bijdrage terug te brengen naar een reëel bedrag en zullen indien nodig later nog een bijdrage doen.

Om 22.15 uur zijn we eindelijk op onze hotelkamer en kunnen lekker gaan slapen op onze luxe boxsprings.