‘s Ochtends maken we nog even opnieuw gebruik van het betaalde internet op in te checken voor onze vlucht van Hong Kong naar Amsterdam en daarna storten we ons op ons zelfgemaakte ontbijtje. Plots komt de mist zo sterk opzetten, dat het lijkt alsof er een muur voor ons balkon staat. Het zicht is echt beperkt tot een paar meter. Als we in onze auto stappen om te rijden, is het misgordijn alweer even snel verdwenen als het is gekomen. Gelukkig, dit rijdt een stuk relaxter.

Het plaatsje Cardwell ligt direct langs de zee en vanaf het strandje dat er ligt heb je uitzicht op Hinchinbrook Island. Hier maken we een korte stop en genieten van het uitzicht. Het zonnetje is ook nu al weer erg warm en de sprinkler die bedoeld is om de grond nat te houden, ziet er wel erg aanlokkelijk uit...

Australië heeft veel last van de roadkills, dus hebben ze een manier bedacht waarop de dieren niet over de snelweg hoeven om aan de andere kant te komen. Een heuse fauna crossing. Aan beide kanten van de weg staan klimpalen met hiertussen een soort tunnel van klimnet. Ik weet niet of het werkt, want op de hele weg vinden we maar één zo'n constructie en voor kangoeroes is het niet geschikt, maar wel leuk bedacht.

Bij Mission Beach stoppen we bij de VVV. Gewapend met een kaartje met populaire wandelroutes gaan we naar Lacey Creek voor onze eerste wandeling. Als we het startpunt na even zoeken hebben gevonden, besluiten we de wandeling toch maar niet te doen. Het stikt hier van de muggen en het is eigenlijk gewoon te warm om te wandelen. Dan maar naar Clump Point voor uitzicht op Dunk Island en het mangrovebos dat hier rond dit haventje ligt. Hier spotten we ook nog een gestipte rog.

Natuurlijk willen we het befaamde Mission Beach niet missen, dus lopen we wel een stuk van het Ulysses Walking Track dat langs het strand loopt. Ondanks dat het laag water is, is dit een heel mooi plaatje. Dunk Island in de verte, kraakhelder water en uiteraard de bijbehorende palmbomen. Terwijl we over het strand lopen, zien we van alles bewegen en denken eerst dat het sandflies zijn, maar het zijn hele kleine krabjes die vliegensvlug over het strand lopen.

Overigens zien we tussen de bomen ook nog een gigantisch vieze grote spin. En het ergste is dat ik bijna met mijn gezicht in het web (waar de spin in het midden zat) ben gelopen. Blij dat dat niet gebeurd is, want ik denk dat het hele dorp was komen kijken van mijn gegil als ik deze viezerd op mijn gezicht had gehad. Bah!

Ondanks dat de kust de cassowarycoast wordt genoemd een er talloze bordjes zijn die je waarschuwen voor overstekende kasuaris, zien we deze beesten niet. Wel veel banananplantages, maar die vinden we toch wat minder interessant.

Weer terug in Cairns gaan we nog snel de stad in om de laatste souvenirs te kopen. Als we via de Esplanade lopen, zien we dat het water nu een stuk lager staat dan de vorige keer en er volop leven is in de modder. Zo zien we ook hier weer veel krabben, maar dan grotere exemplaren. Waarschijnlijk zijn het de mudcrabs, waar ze hier op verschillende plaatsen mee adverteren als lekkernij.

Martin leidt met nog naar een enorm grote boom, die vol hangt met vliegende honden. Eerst moet ik moeite doen om er een paar te zien, maar dan zie ik gewoon hele trossen aan de boom hangen. En tegen zonsondergang vliegen deze jongens er allemaal op uit. Dat lijkt me een indrukwekkend schouwspel.

Ons laatste avondmaal eten we, zoals gepland, bij Baylead. Martin wil graag krokodil proberen, dus delen we het voorgerechtje Sate Buaya (sate van krokodil). De hoofdgerechten zijn deze keer iets pittiger. Martin besteld de Tum Bebek (eend gestoomd in bananenblad) en ik de Ikan Bali (gegrilde vis met sweety & spicy chilli en soja saus). Beide zijn niet verkeerd, maar toch vielen de gerechten van de vorige keer beter in de smaak.

En dan is het echt tijd om de bagage helemaal terugreisklaar te maken en op tijd naar bed te gaan...