Aankomst Schiphol

Na zo'n 38 uur op te zijn, komen we even na half zeven 's ochtends aan op Schiphol. Onze bagage is natuurlijk weer de laatste die van de band rolt. Meteen even kijken of onze boemerangs het overleefd hebben. Gelukkig! Het is zover ik het nu kan nagaan goed gegaan.

Daarna pakken we de intercity naar huis, waar we worden opgewacht door pap en mam. Als vaste afsluiting van ons vakantieavontuur, hebben zij voor bossche bollen gezorgd...

Vertrek Cairns naar Schiphol

We hebben de wekker ruim op tijd gezet, zodat we op tijd op het vliegveld zijn voor onze (te) lange vlucht terug. De balie van Hertz bij de International Airport is helaas nog niet bemand, dus droppen we de sleutel en gaan we naar de hal waar we wachten tot de balie om de bagage te droppen open gaat. Het duurt een behoorlijke poos voordat ze hier zover zijn. Daar waar je in Nederland zo'n drie uur vantevoren moet inchecken voor internationale vluchten, is de tijd hier wat krapper. Niet zo handig, want als we onze boardingpass willen ophalen en de bagage willen inchecken begint het feest.

Voor het eerst in alle jaren vliegen, wordt onze handbagage gewogen. Met de camerauitrusting kun je hier nooit aan voldoen, dus zijn onze tassen te zwaar. De te zware items moeten we eruit halen, maar mogen we wel los meenemen. De logica hiervan ontgaat me compleet, want of ik de spullen nu los in het bagagerek leg of bij elkaar in een tas, het gewicht blijft hetzelfde. Maar goed, degene die ons helpt is blond, dus daar zal het wel aan liggen.

Net als we denken dat we nu verder kunnen, blijkt ze ook nog problemen te hebben met onze boemerangs. Ze mogen niet in de handbagage, want het zijn wapens, en moeten dus in de grote bagage. Ook dit snap ik niet helemaal, want na de douane, kun je nog gewoon grote boemerangs kopen (natuurlijk niet zo'n mooie en authentieke als de onze) en meenemen als handbagage. Blijkbaar zijn die exemplaren anders dan de onze (die ze overigens niet heeft gezien, want ze zitten in bubblewrap)... Hier ben ik dus echt niet blij mee. We hebben een kapitaal uitgegeven aan die dingen en nu is het risico wel erg groot dat we ze niet heelhuids thuis krijgen. We proberen ze zo goed en kwaad als het kan in de grote tas te stoppen en hopen maar dat het goed gaat. Anders kan Cathay een rekening van ruim vijfhonderd Australische dollars verwachten...

Tot overmaat van ramp trekt die blonde doos ook nog het label van de bagage, zodat ik kan tekenen voor het feit dat het als 'fragile' verzonden wordt (niet dat ik denk dat het veel nut heeft) en wil hetzelfde label er weer met een beetje plakband aan maken. Dat dacht ik dus niet! Ze print het bagagelabel maar mooi opnieuw, zodat het weer degelijk aan de bagage plakt. Ik ben benieuwd of het allemaal goed gaat.

Onze vlucht van Cairns naar Hong Kong (CX 102) gaat blijkbaar via Brisbane, waar we uit moeten stappen en een uur moeten wachten om weer hetzelfde vliegtuig in te komen. Dat was ons niet verteld bij NBBS. We hebben gevraagd voor een rechtstreekse vlucht met zo min mogelijke overstapmomenten, dus dit komt als een verrassing. Overigens betekent dat grapje ook dat we getrakteerd worden op zo'n vier uur extra vliegen. Stelletje bofferds zijn we toch!

Bij de preboarding word ik er, net als bij de heenreis, weer uitgepikt voor een explosievencontrole. Tja, het is toch lastig als je aan het typische profiel van een terrorist voldoet: vrouw, blank en blond.

Bij de gate aangekomen, ga ik kijken of ik ons restant dollars nog kwijt kan. Als ik weer terug loop naar Martin, zit een vrouw naast hem die hem druk vragen aan het stellen is. Tja, hij heeft ja gezegd tegen een enquête omdat die maar zo'n tien minuutjes zou duren. De vrouw vraagt hem het hemd van het lijf. Waar we van dag tot dag geweest zijn, hoe we daar gekomen zijn, welk type overnachting we gehad hebben, welke excursies en culturele dingen we ondernomen hebben en gedetailleerd per categorie hoeveel geld we hebben uitgegeven (uitgesplitst naar van thuis uit als pakket, online en hier betaald). Die tien minuten is een zware onderschatting van de tijd. Als beloning krijgen we wel een mooie boekenlegger met een typerende foto van Australië. Normaal gesproken krijg je er maar een of twee, maar omdat de vrouw het zo vermakelijk vond (zeker op momenten dat Martin vragend naar mij kijkt voor antwoorden) krijgen we alle varianten cadeau.

Onze vlucht naar Brisbane vertrekt met vertraging rond twintig over tien. Achter ons horen we nog mensen praten over een staking op het vliegveld in Brisbane. Meteen krijg ik een flashback naar vorig jaar. Hopelijk zijn de stakingen voorbij als we onze extra tussenstop maken...

Na onze vlucht van twee uur, stappen we in Brisbane uit het vliegtuig en worden via een sluiproute geleid naar de gate, waar we na een uur wachten weer vrolijk in de rij mogen om het vliegtuig (weer) in te kunnen. Omdat we ook hier weer met vertraging zijn vertrokken, zullen we waarschijnlijk met een kwartier vertraging om half negen lokale tijd in Hong Kong aankomen. Op zich geen probleem, want we moeten hier toch zo'n vier uur wachten op onze connecting flight.

De piloot heeft de verloren tijd toch nog goed weten te maken, dus zijn we precies volgens schema om kwart over acht in Hong Kong. En dan is het nog een vier uurtjes wachten voordat we van onze vlucht van Hong Kong naar Amsterdam (CX 271) kunnen gaan genieten. Natuurlijk moeten we eerst weer de nodige douanerituelen doorlopen, maar dat gaat deze keer lekker snel.

Bij de gate aangekomen, besluit ik nog snel even van broek te wisselen. Gelukkig heb ik bij het pakken van de bagage een vooruitziende blik gehad. Ik heb mijn luchtige flubberbroek (zoals Martin deze in Airlie Beach gescoorde broek noemt) in de handbagage gestopt omdat ik bang was dat de naden van de Espritbroek mogelijk zouden irriteren op mijn gevoelige huidje.

In mijn aller charmantste reisoutfit ga ik aan boord van het vliegtuig. We hebben bij het inchecken een tactische zet gedaan, die deze keer heeft gewerkt. De stoel naast ons is vrij, dus hebben we iets meer bewegingsruimte dan normaal gesproken. Zeker niet verkeerd op zo'n lange vlucht. Als ik mezelf een beetje goed opvouw, lukt het me zelfs om liggend een tukkie te doen.

Townsville – Cairns

‘s Ochtends maken we nog even opnieuw gebruik van het betaalde internet op in te checken voor onze vlucht van Hong Kong naar Amsterdam en daarna storten we ons op ons zelfgemaakte ontbijtje. Plots komt de mist zo sterk opzetten, dat het lijkt alsof er een muur voor ons balkon staat. Het zicht is echt beperkt tot een paar meter. Als we in onze auto stappen om te rijden, is het misgordijn alweer even snel verdwenen als het is gekomen. Gelukkig, dit rijdt een stuk relaxter.

Het plaatsje Cardwell ligt direct langs de zee en vanaf het strandje dat er ligt heb je uitzicht op Hinchinbrook Island. Hier maken we een korte stop en genieten van het uitzicht. Het zonnetje is ook nu al weer erg warm en de sprinkler die bedoeld is om de grond nat te houden, ziet er wel erg aanlokkelijk uit...

Australië heeft veel last van de roadkills, dus hebben ze een manier bedacht waarop de dieren niet over de snelweg hoeven om aan de andere kant te komen. Een heuse fauna crossing. Aan beide kanten van de weg staan klimpalen met hiertussen een soort tunnel van klimnet. Ik weet niet of het werkt, want op de hele weg vinden we maar één zo'n constructie en voor kangoeroes is het niet geschikt, maar wel leuk bedacht.

Bij Mission Beach stoppen we bij de VVV. Gewapend met een kaartje met populaire wandelroutes gaan we naar Lacey Creek voor onze eerste wandeling. Als we het startpunt na even zoeken hebben gevonden, besluiten we de wandeling toch maar niet te doen. Het stikt hier van de muggen en het is eigenlijk gewoon te warm om te wandelen. Dan maar naar Clump Point voor uitzicht op Dunk Island en het mangrovebos dat hier rond dit haventje ligt. Hier spotten we ook nog een gestipte rog.

Natuurlijk willen we het befaamde Mission Beach niet missen, dus lopen we wel een stuk van het Ulysses Walking Track dat langs het strand loopt. Ondanks dat het laag water is, is dit een heel mooi plaatje. Dunk Island in de verte, kraakhelder water en uiteraard de bijbehorende palmbomen. Terwijl we over het strand lopen, zien we van alles bewegen en denken eerst dat het sandflies zijn, maar het zijn hele kleine krabjes die vliegensvlug over het strand lopen.

Overigens zien we tussen de bomen ook nog een gigantisch vieze grote spin. En het ergste is dat ik bijna met mijn gezicht in het web (waar de spin in het midden zat) ben gelopen. Blij dat dat niet gebeurd is, want ik denk dat het hele dorp was komen kijken van mijn gegil als ik deze viezerd op mijn gezicht had gehad. Bah!

Ondanks dat de kust de cassowarycoast wordt genoemd een er talloze bordjes zijn die je waarschuwen voor overstekende kasuaris, zien we deze beesten niet. Wel veel banananplantages, maar die vinden we toch wat minder interessant.

Weer terug in Cairns gaan we nog snel de stad in om de laatste souvenirs te kopen. Als we via de Esplanade lopen, zien we dat het water nu een stuk lager staat dan de vorige keer en er volop leven is in de modder. Zo zien we ook hier weer veel krabben, maar dan grotere exemplaren. Waarschijnlijk zijn het de mudcrabs, waar ze hier op verschillende plaatsen mee adverteren als lekkernij.

Martin leidt met nog naar een enorm grote boom, die vol hangt met vliegende honden. Eerst moet ik moeite doen om er een paar te zien, maar dan zie ik gewoon hele trossen aan de boom hangen. En tegen zonsondergang vliegen deze jongens er allemaal op uit. Dat lijkt me een indrukwekkend schouwspel.

Ons laatste avondmaal eten we, zoals gepland, bij Baylead. Martin wil graag krokodil proberen, dus delen we het voorgerechtje Sate Buaya (sate van krokodil). De hoofdgerechten zijn deze keer iets pittiger. Martin besteld de Tum Bebek (eend gestoomd in bananenblad) en ik de Ikan Bali (gegrilde vis met sweety & spicy chilli en soja saus). Beide zijn niet verkeerd, maar toch vielen de gerechten van de vorige keer beter in de smaak.

En dan is het echt tijd om de bagage helemaal terugreisklaar te maken en op tijd naar bed te gaan...

Shute Harbour – Townsville

Het lijkt wel of Shute Harbour treurt om ons vertrek. Als we wakker worden hangt er behoorlijk wat bewolking en lijkt het mooie weer voorbij te zijn. Eva geeft aan dat dit de overgang naar het echte warme seizoen is. Mark heeft zijn fotocd gelukkig nog voor ons vertrek afgegeven, dus de foto's van gisteren kunnen we in elk geval meenemen.

We werpen nog een laatste blik op deze prachtige plek. De wetenschap dat we hier hoogst waarschijnlijk nooit meer terug zullen komen, maakt me wel een beetje verdrietig.

In Airlie Beach stoppen we om te shoppen voor de UV watershirts die de echte watersportmensen hier veel dragen. Bij de winkel van Ripcurl weten we ze te vinden. Dit is zo ongeveer ook de enige plek. Veel keuze is er niet, maar we slagen voor onze aankoop. Verder kopen we nog een mooi fotoboek van het Great Barrier Reef. Hetzelfde als we bij Air Whitsunday gezien hebben en waar prachtige foto's van de onderwaterwereld in staan. Omdat ik door mijn outdoorbroeken heen ben en een spijkerbroek niet echt lekker is met dit weer en mijn mooie rode beentjes, koop ik ook nog een lekker losse flodderbroek. Als ik sta te passen schiet een toerist op me af en vraagt of we samen zullen kopen als ik de broek wil hebben. Wanneer je er twee tegelijk koopt, zijn ze namelijk vijf dollar per stuk goedkoper. Ik vind het wel een erg brutale actie, maar als ik besluit om de broek te kopen, maak ik toch gebruik van het aanbod van de Duitse.

Inmiddels kunnen we inchecken voor onze vlucht van Cairns naar Hong Kong, dus pakken we bij McDonalds een drankje en maken gebruik van het gratis (erg traag) internet om dit te doen.

Na de middag vervolgen we onze weg en mogen we weer volop genieten van de wegwerkzaamheden en de lollipoppers die het verkeer hierbij staan te regelen. Om de rit wat te veraangenamen, verblijd ik Martin met mijn meezingkwaliteiten en doe ik mijn autodansje. Een nieuwe hobby die ik tijdens deze reis ontdekt hebt.

Het is ongelofelijk hoeveel creeks ze hier hebben. En het mooie is dat ze ook nog allemaal een naam hebben gekregen. De een is wat origineler dan de ander, maar 'goodbye creek' is wel heel typerend voor de fase waarin onze reis zich bevindt.

We willen een tussenstop maken bij de Billabong Santuary, maar bij aankomst blijkt dat deze al om vier uur sluit. Nu zijn we inmiddels gewend aan het feit dat de Nederlandse tijden hier zeker niet gelden, maar dit is toch wel erg vroeg. Aangezien we nog maar een half uurtje naar binnen zouden kunnen, besluiten we hier geen kapitalen aan entreegeld aan uit te geven en door te rijden naar onze eindbestemming.

In Townsville worden we nog een beetje voor de gek gehouden door onze tomtom, die ons een rondje door de stad wil laten rijden om bij het hotel te komen (waar we bij de stad binnenkomen al langsgereden zijn). Bij Oaks (http://www.oakshotelsresorts.com/oaks-gateway-on-palmer/) aangekomen, willen we de parkeergarage inrijden, maar blijken dat niet te kunnen alvorens ingecheckt te hebben. Dus met de auto zowat midden op de weg geparkeerd, ren ik naar binnen om in te checken en vlieg daarna weer naar de auto zodat we de garage in kunnen.

Onze kamer is erg mooi. We waren vergeten dat we hier een appartement gehuurd hadden en niet in de veronderstelling dat het zo groot zou zijn. En ook het uitzicht is niet verkeerd. Vanaf het balkon (waar je overigens een dansje op zou kunnen doen) hebben we uitzicht op Magnetic Island. Het is een beetje hazy, dus het eiland is niet echt in volle glorie te zien, maar toch de moeite waard.

Voor het eten gaan we vandaag naar Outback Jack's. De naam klinkt leuk, maar het eten is niet bijzonder. Nadat we genoeg hebben gegeten om geen honger te krijgen, gaan we terug naar onze kamer en verdiepen we ons in de planning voor morgen. Aangezien we Daintree gemist hebben, willen we toch elementen hiervan nog proberen mee te pikken op andere plekken, zoals mangrovebossen en hopelijk een kasuaris in het wild. Een van de brochures geeft verschillende routes weer die onderdeel uit maken van de Great Tropical Dive (http://www.greattropicaldrive.com.au/). De Great Green Way route legt het stuk af dat voor morgen op de planning staat, dus besluiten we op internet te zoeken naar meer gedetailleerde info over mogelijke stops en wandelroutes (de Lonely Planet biedt helaas geen uitkomst hierover). Ook internet laat ons een beetje in de steek. De site waar de info te vinden moet zijn, werkt niet op dit onderdeel. We besluiten morgen maar gewoon te gaan rijden en wat info te vragen bij de plaatselijke VVV.

Shute Harbour (Whitsundays)

Vandaag hadden we een zeiltocht georganiseerd met Maxi Ragamuffin (http://www.maxiaction.com.au/ ). Enkele dagen geleden kregen we echter het bericht dat door de economische situatie van de eigenaar de dagtocht gecancelled is. Waarschijnlijk is er beslag gelegd op de boot. We hadden de tocht al betaald en ze vragen de gegevens om het bedrag terug te boeken, maar ik vraag me af of we dit geld ooit terug zien. We zullen wel zien... Volgens Brian zijn ze niet failliet, dus zullen we waarschijnlijk wel ons geld terug krijgen. Ze hebben echter veel schade aan de boot gehad door de verschillende cyclonen, waardoor de boot erg lang uit de running is geweest en veel geld heeft gekocht.

Ik besluit nog een poging te wagen bij Reg en Julie. De twee Nederlanders die met de SV Domino (http://www.aussieyachting.com/) zeiltochten verzorgen, maar eerder dit jaar hebben aangegeven hun boot te gaan verkopen om met pensioen te gaan. Ik krijg al vrij snel een reactie van Julie dat ze de boot nog niet verkocht hebben, maar helaas is Reg nog tot en met 18 oktober in Nederland. Als ik haar vraag of ze nog alternatieven kan aanbevelen, geeft ze aan dat ze tot afgelopen vrijdag de Maxi Ragamuffin zou hebben aanbevolen, maar dat nu niet meer kan. Verder zijn er geen 1-daagse tochten die ze kan aanbevelen. We hebben zelf ook al onderzoek gedaan, maar vinden de anderen te massaal en te veel op snorkelen gericht (wat nu even niet handig is). Overigens weet Brian wel nog een alternatief, namelijk Illusions (http://www.illusions.net.au/). Zij gaan net als de Maxi Ragamuffin naar de Blue Pearl Bay en nemen ook maar relatief kleine groepen mee. Aangezien we al gesnorkeld hebben en gisteren het rif op zo'n mooie manier hebben gezien dat een boottocht hier niet aan kan tippen, besluiten we voor een alternatief te gaan.

Het alternatief is zeekajakken. Salty Dog (http://www.saltydog.com.au/) biedt een halve dag onder begeleiding aan, waarbij je vooral gaat kajakken, wat strandjes aandoet en op een leuke maar toch redelijk relaxte manier de Whitsundays kunt ontdekken. Dat klinkt prima! We worden bij de lodge rond negen uur opgehaald (iets later dan gepland). Nadat we onze spullen waterdicht in de kajak verpakt hebben, krijgen we zelf onze beeldige outfit aan. Een 'rokje' dat ons droog moet houden in de kajak en natuurlijk een lifevest. Dan moeten we de kajak richting vertrekpunt dragen en ons zelf hierin installeren. Martin heeft vandaag de belangrijkste taak toebedeeld gekregen: sturen. Peddelen moeten we beide en dat valt nog niet mee als je de zee op gaat. Het eerste stukje de haven uit, is even wennen maar gaat vrij aardig. Met sturen is het nog even gevoel krijgen hoe de kajak reageert, maar dat komt goed Als we de beschutting van haven verlaten, is het toch hard werken. De golven gaan aardig te keer en er staat best een flinke stroming. Ook de wind wordt steeds krachtiger, dus aan de armspieren wordt nu hard gewerkt.

We kajakken naar White Rock. Dit is een klein eilandje gevormd door enkele grote stenen en vooral heel veel aangespoeld (wit) koraal. Omdat dit eilandje officieel als 'Rock' te boek staat, behoort het niet tot het nationale park en ben je hier niet gebonden aan de regels die hiervoor gelden. Hier maken we een stop van een kleine drie kwartier, waar we voorzien worden van toastjes en fruit. Je kunt hier ook snorkelen, maar volgens Mark staat het water nu te hoog om echt mooi zicht te hebben. Bovendien moet je hier van zo'n stingersuits aan. We besluiten zo van het eilandje te genieten en even te relaxen voordat we weer verder moeten peddelen.

Als we van het eilandje terug naar de haven, krijgen we de slag van het kajakken te pakken. Martin peddelt nu in hetzelfde tempo als mij, wat een stuk krachtiger effect heeft. Weer in de haven aangekomen, zijn mijn armen blij dat het erop zit en ik zelf ook wel een beetje. Het was een leuk tochtje, maar door de ruwe zee en straffe wind, hard aanpoten. Helaas hebben we geen zeeschildpadden gezien (de tocht heet namelijk 'Half Day Seakajak and Turtle Tour'), maar het was desondanks leuk om een keer gedaan te hebben.

We kopen een fotocd van Mark, die deze straks aan Brian zal afgeven, zodat we die morgen bij het uitchecken mee kunnen nemen (Mark is namelijk de buurman van Brian, dus dat is wel zo makkelijk). Hailey dropt ons bij de Coral Point Lodge en de andere die in Airlie Beach overnachten zijn aardig onder de indruk van het uitzicht dat wij hier hebben. En terecht!

Nog even een duik in het zwembad voordat we alles weer een beetje moeten ontzouten. Daarna weer een lekker geïmproviseerde BBQ en de dag is weer compleet.

Shute Harbour (Whitsundays)

We hebben vandaag vroeg de wekker gezet, zodat we de zonsopkomst boven dit mooie landschap kunnen zien en we worden niet teleurgesteld. De lucht kleur zacht roze en de kleur weerspiegelt zelfs een beetje in het water. Na dit schouwspel duik ik nog even terug het bed in, want ons programma van vandaag begint pas om elf uur. Tijd genoeg om nog even een tukkie te doen.

Na ons zelfgemaakte ontbijtje op het balkon, maken we ons klaar voor onze vlucht en loop ik nog even naar het restaurantgedeelte om een foto van het uitzicht te maken. Brian komt net naar buiten lopen en terwijl ik mijn fotootjes maak, komt hij gezellig een praatje maken. Hij geeft aan dat als het water laag staat, het koraal er soms bovenuit steekt en er soms zelfs kleine watervalletjes (lees: stroompjes) vanaf komen. Bij eb zal dit effect de komende dagen wel redelijk goed te zien zijn, maar het waterpeil is dan niet laag genoeg om het watervaleffect te zien. Het blijkt dat Brian deze lodge al zo'n veertien jaar runt. Daarvoor had hij zijn eigen cane farm, die hij verkocht heeft om dit te kunnen kopen. Goede deal lijkt me zo. Zijn vrouw Eva runt de lodge voornamelijk en hij heeft nog een baan bij een van de cane farms in de buurt.

De tijd vliegt, dus al snel is het tijd om richting het vliegveld te gaan voor onze Panorama Seaplane Tour met Air Whitsunday (http://www.airwhitsunday.com.au/panorama.html). Met acht mensen hebben we deze tocht geboekt en helaas is het vliegtuig zo ingedeeld dat niet iedereen een raamplaats heeft, wat op zich wel vreemd is voor een panorama vlucht waar je maar liefst AUD 425 per persoon voor betaald! Maar goed, niemand heeft vaste plaatsen en degene die willen mogen ook naast de piloot plaatsnemen, waardoor er steeds maar een persoon geen raamplaats heeft.

We hebben beide nog nooit in een watervliegtuig gevlogen en waren een beetje verrast dat we op een vliegveld en niet bij de haven moesten verzamelen. Het vliegtuigje kan echter op, naar mijn mening tocht erg kleine wieltjes, ook vanaf land vliegen. Er zijn maar een paar mensen die ook een stukje naast de piloot willen zitten en ik ben als eerste aan de beurt. We vliegen over de Whitsunday Islands naar Whitehaven. Daar zien we het spectaculaire zicht op Hill Inlet en Whitehaven Beach, waarbij het witte silicazand mooie patronen vormt met het aquablauwe water. Een beroemd plaatje van de Whitsundays dat in werkelijkheid behoorlijk indrukwekkend is. Hier landen we met ons vliegtuigje en mogen in het water (staat ongeveer tot kniehoogte) uitstappen om een uurtje te vertoeven. We krijgen een snackpakketje en wat lekkers te drinken.

Terwijl ik met mijn lange zomerjurk in het water sta, wil Martin een foto maken. De piloot ziet dit en biedt aan een shot van ons beide in het water met het watervliegtuig als achtergrond te fotograferen. Daar zeggen we geen nee tegen. Bovendien blijkt hij ook nog aardig overweg te kunnen met de camera, dus dat is mooi meegenomen. Wel bizar dat je hier gewoon met je kleding aan het water in gaat en lekker poseert voor een foto, terwijl je dat in Nederland niet in je hoofd zou halen. Nou mam, je wilde graag een mooie vakantiefoto op een voor ons speciale locatie. Hier is ie dan...

Nadat we onze snacks opgepeuzeld hebben, gaan we het water in (deze keer alleen met badkleding aan). Het water ziet er heerlijk uit, maar het is toch even wennen aan de temperatuur. Het water is zo'n 24 ^oC, wat op zich niet verkeerd is, maar aangezien de gewone temperatuur vrij hoog is, is het toch even wennen.

Dan vervolgen we onze vlucht naar het Great Barrier Reef gedeelte, waar we over de Bait Reef, Hardy Reef en het bekende Heart Reef vliegen. Dit is zo spectaculair! Als je hier bent, is dit gewoon iets wat je absoluut niet mag missen. Het rif vanuit de lucht zien, is zoveel indrukwekkender dan vanaf een boot. Je ziet nu pas echt hoe groot het is en omdat het eb is, is het koraal en de patronen die het in het water vormt erg goed zichtbaar. En de kleuren... pfff, daar zijn gewoon geen woorden voor, zo mooi!

We landen op een plekje bij het rif, waar de snorkelboot op ons ligt te wachten. Even later landt er nog een ander vliegtuigje van Air Whitsunday (van een kortere vlucht), waar nog een vier mensen uitstappen. Hieronder nog een Nederlands stel dat op honeymoon is in Australië en een foto van het Heart Reef gebruikt heeft als thema voor hun bruiloft, dus het nu ook wel in het echt moesten zien. Met het bootje, dat hier blijkbaar al vijf jaar ligt en de nodige orkanen heeft overleeft, varen we naar de snorkelplek die exclusief voor Air Whitsunday is. Na even te twijfelen, besluiten we het toch maar niet te wagen om met onze verbrande beentjes te gaan snorkelen. Wel jammer, want dit hadden we graag gedaan. We besluiten om af en toe benedendeks te gaan, naar de glansbodem van de boot, zodat we toch iets van de onderwaterwereld kunnen zien. Deze is echter minder spectaculair dan die vanuit Port Douglas.

En dan is het helaas weer tijd om terug te gaan. Met een laatste rondje over het rif nemen we afscheid en gaan we terug naar het vliegveld. Uiteindelijk komen we hier rond half vijf aan. We hebben eerder al via email contact gehad met Neill van het zeekajakken en afgesproken dat we vandaag langs zouden komen om te boeken, maar als we vanuit het vliegveld naar hun 'kantoor' in Shute Harbour gaan, blijkt het al gesloten. Gelukkig staat het telefoonnummer op de muur, dus bellen we even met zijn vrouw Hailey om onze tocht voor morgen en de pick up te regelen.

Bij de lodge doen we een geïmproviseerde BBQ. We hebben alles in huis om te BBQ-en, maar er zitten nogal wat sneaky muggen hier die Martin gisteren een paar aardige bulten bezorgd hebben (zijn hand ziet er een beetje uit als een klomphandje (als zoiets bestaat)). We braden de worstjes en burgers dus maar gewoon in de pan. Bijna net zo lekker!

Tja, dit is een van die dagen, waar je eigenlijk alleen maar van kunt zeggen dat hij perfect is! Mooie zonsopkomst, prachtige omgeving, goed weer, spectaculaire vlucht en vooral veel adembenemende views... Ik hoef nog niet zo nodig naar huis!

Cairns – Shute Harbour

We genieten nog een laatste keer van een ontbijtje bij Bayleaf en vertrekken dan op tijd richting Shute Harbour. Vandaag is het weer een lange rijdag. In totaal zo'n 625 km rijden, dus we zijn blij als we er zijn.

Onderweg zien we het landschap veranderen van tropisch regenwoud in het noordelijke deel, net onder Cairns, naar een stuk droger en dorrer verder zuidwaarts. De gevolgen van de orkaan die ze hier vorig jaar gehad hebben zijn hier nog goed te zien, overal ligt 'wrakhout' in de bomen en staan veel bomen behoorlijk scheef. In het eerste gedeelte zien we regelmatig waarschuwingsbordjes voor Cassoariscrossing, maar de bijbehorende beestjes zien we helaas niet. Volgens Martin leven er nog maar zo'n 1000 exemplaren in het wild, dus de kans dat we er eentje zien is ook wel erg klein.

Op een gegeven moment zien we een tegemoetkomende auto wel erg onhandig geparkeerd staan. Net als we zitten te kijken wat de chauffeur (die uitstapt) aan het doen is, blijkt ere en frilled neck lizard (zo eentje die als hij zich bedreigd voelt, een kraag rond zijn nek opzet) op onze rijbaan te zitten. Martin kan het beestje nog maar net ontwijken en vergeet in alle hectiek te stoppen zodat we hem om de foto kunnen zetten. Volgens mij is het redelijk uniek om deze beestjes hier te zien. Overigens is het niet zo handig van het beestje om zijn kraag op te zetten als een auto komt aanrijden, hij kan beter maken dat hij van de rijbaan komt...

Verder zien we hier veel (sugar) cane farmers, die druk aan het werk zijn op het land. Hun oogst wordt met treinkarretjes naar de fabrieken vervoerd, waar de schoorsteen continue brandt.

Net voordat we Airlie Beach bereiken, zien we een winkelcentrum, waar we besluiten ons eten voor de komende dagen in te slaan. Daar waar Airlie Beach veel hotels en restaurants kent en bekend staat als een soort Loret de Mar van de Whitsundays, kent Shute Harbour maar drie hotels en is het restaurant bij het onze gesloten. Op zich niet erg, want we hebben een studio met kitchenette gehuurd en er zijn BBQ-faciliteiten, dus verhongeren zullen we wel niet.

Via een stijle, slecht onderhouden, slingerweg rijden we de heuvel op naar de Coral Point Lodge (http://www.coralpointlodge.com/). Wat we hier zien, valt zeker niet tegen. Ik heb deze lodge op Google Maps zien liggen en aan de hand daarvan hun website bezocht en geboekt. Normaal gesproken worden foto's altijd behoorlijk voordelig genomen en valt de werkelijkheid op z'n minst een beetje tegen. Hier absoluut niet! Dit is echt een idyllisch plekje. En dan te bedenken dat Martin dit gedeelte in eerste instantie niet in het reisschema had willen opnemen... Daar komt hij nu echt wel van terug. Dit is absoluut de mooiste plek waar we deze vakantie geweest zijn!

Na een kort praatje met Brian, de eigenaar, gaan we naar onze studio en settelen we ons. Ook deze is niet verkeerd. Een ruime ensuite badkamer, een goed uitgerustte kitchenette, een bed met aquablauw beddengoed passend bij de tropische omgeving en een balkon met prachtig uitzicht op de wuivende palmbomen, het aquablauwe water en de vele witte zeilboten. In een woord 'AWESOME'!

Vanuit Shute Harbour heb je een prachtig uitzicht over de Whitsundays (bestaat uit totaal 74 eilanden). De Whitsunday Islands vormen een eilandengroep tussen het Great Barrier Reef en de kust. De eilanden zijn heuvelachtig en hebben een prachtige natuur. De meeste eilanden hebben mooie witte zandstranden, waar vanaf je goed kunt snorkelen. Je ziet onderwater een grote verscheidenheid aan tropische vissen. Het gebied is ook ideaal om te zeilen.

Cairns (rustdag)

De stad Cairns in het noorden is behalve toegangspoort tot het Barrièrerif ook vertrekpunt voor tochten naar de regenwouden in de buurt van Mossman en Daintree en naar Cape Tribulation in het hoge noorden. Dit is een nog betrekkelijk onontdekt gebied met prachtige natuur, ongerepte stranden en een bijzondere flora en fauna. We hebben ons dan ook erg verheugd om dit gebied te ontdekken. Ik heb gisteren al met Martin afgesproken dat als het mij nog niet lukt om te lopen, hij maar alleen moet gaan. Ondanks dat hij hier gisteren nog oren naar had, heeft hij een baaldag en geen zin om de hele tocht alleen te doen. Het is in totaliteit een kleine 300 km en zo'n 6 uur rijden, dus ik kan me er iets bij voorstellen. Wel jammer...

Maar goed, we verblijven dus beide voornamelijk op de hotelkamer. Als ik op een gegeven moment na een van de vele dutjes (wat moet je anders als je twee dagen aan je bed gekluisterd bent) wordt, staat er een kleine koalaknuffel voor mijn neus. Ook het thuisfront stuurt nog een grappige e-card als opkikkertje. Erg lief allemaal!

Voor de rest valt er weinig te melden, behalve dan dat hier veel vliegende honden zitten die na zonsondergang de lucht in gaan op zoek naar voedsel.