We hebben de wekker ruim op tijd gezet, zodat we op tijd op het vliegveld zijn voor onze (te) lange vlucht terug. De balie van Hertz bij de International Airport is helaas nog niet bemand, dus droppen we de sleutel en gaan we naar de hal waar we wachten tot de balie om de bagage te droppen open gaat. Het duurt een behoorlijke poos voordat ze hier zover zijn. Daar waar je in Nederland zo'n drie uur vantevoren moet inchecken voor internationale vluchten, is de tijd hier wat krapper. Niet zo handig, want als we onze boardingpass willen ophalen en de bagage willen inchecken begint het feest.

Voor het eerst in alle jaren vliegen, wordt onze handbagage gewogen. Met de camerauitrusting kun je hier nooit aan voldoen, dus zijn onze tassen te zwaar. De te zware items moeten we eruit halen, maar mogen we wel los meenemen. De logica hiervan ontgaat me compleet, want of ik de spullen nu los in het bagagerek leg of bij elkaar in een tas, het gewicht blijft hetzelfde. Maar goed, degene die ons helpt is blond, dus daar zal het wel aan liggen.

Net als we denken dat we nu verder kunnen, blijkt ze ook nog problemen te hebben met onze boemerangs. Ze mogen niet in de handbagage, want het zijn wapens, en moeten dus in de grote bagage. Ook dit snap ik niet helemaal, want na de douane, kun je nog gewoon grote boemerangs kopen (natuurlijk niet zo'n mooie en authentieke als de onze) en meenemen als handbagage. Blijkbaar zijn die exemplaren anders dan de onze (die ze overigens niet heeft gezien, want ze zitten in bubblewrap)... Hier ben ik dus echt niet blij mee. We hebben een kapitaal uitgegeven aan die dingen en nu is het risico wel erg groot dat we ze niet heelhuids thuis krijgen. We proberen ze zo goed en kwaad als het kan in de grote tas te stoppen en hopen maar dat het goed gaat. Anders kan Cathay een rekening van ruim vijfhonderd Australische dollars verwachten...

Tot overmaat van ramp trekt die blonde doos ook nog het label van de bagage, zodat ik kan tekenen voor het feit dat het als 'fragile' verzonden wordt (niet dat ik denk dat het veel nut heeft) en wil hetzelfde label er weer met een beetje plakband aan maken. Dat dacht ik dus niet! Ze print het bagagelabel maar mooi opnieuw, zodat het weer degelijk aan de bagage plakt. Ik ben benieuwd of het allemaal goed gaat.

Onze vlucht van Cairns naar Hong Kong (CX 102) gaat blijkbaar via Brisbane, waar we uit moeten stappen en een uur moeten wachten om weer hetzelfde vliegtuig in te komen. Dat was ons niet verteld bij NBBS. We hebben gevraagd voor een rechtstreekse vlucht met zo min mogelijke overstapmomenten, dus dit komt als een verrassing. Overigens betekent dat grapje ook dat we getrakteerd worden op zo'n vier uur extra vliegen. Stelletje bofferds zijn we toch!

Bij de preboarding word ik er, net als bij de heenreis, weer uitgepikt voor een explosievencontrole. Tja, het is toch lastig als je aan het typische profiel van een terrorist voldoet: vrouw, blank en blond.

Bij de gate aangekomen, ga ik kijken of ik ons restant dollars nog kwijt kan. Als ik weer terug loop naar Martin, zit een vrouw naast hem die hem druk vragen aan het stellen is. Tja, hij heeft ja gezegd tegen een enquête omdat die maar zo'n tien minuutjes zou duren. De vrouw vraagt hem het hemd van het lijf. Waar we van dag tot dag geweest zijn, hoe we daar gekomen zijn, welk type overnachting we gehad hebben, welke excursies en culturele dingen we ondernomen hebben en gedetailleerd per categorie hoeveel geld we hebben uitgegeven (uitgesplitst naar van thuis uit als pakket, online en hier betaald). Die tien minuten is een zware onderschatting van de tijd. Als beloning krijgen we wel een mooie boekenlegger met een typerende foto van Australië. Normaal gesproken krijg je er maar een of twee, maar omdat de vrouw het zo vermakelijk vond (zeker op momenten dat Martin vragend naar mij kijkt voor antwoorden) krijgen we alle varianten cadeau.

Onze vlucht naar Brisbane vertrekt met vertraging rond twintig over tien. Achter ons horen we nog mensen praten over een staking op het vliegveld in Brisbane. Meteen krijg ik een flashback naar vorig jaar. Hopelijk zijn de stakingen voorbij als we onze extra tussenstop maken...

Na onze vlucht van twee uur, stappen we in Brisbane uit het vliegtuig en worden via een sluiproute geleid naar de gate, waar we na een uur wachten weer vrolijk in de rij mogen om het vliegtuig (weer) in te kunnen. Omdat we ook hier weer met vertraging zijn vertrokken, zullen we waarschijnlijk met een kwartier vertraging om half negen lokale tijd in Hong Kong aankomen. Op zich geen probleem, want we moeten hier toch zo'n vier uur wachten op onze connecting flight.

De piloot heeft de verloren tijd toch nog goed weten te maken, dus zijn we precies volgens schema om kwart over acht in Hong Kong. En dan is het nog een vier uurtjes wachten voordat we van onze vlucht van Hong Kong naar Amsterdam (CX 271) kunnen gaan genieten. Natuurlijk moeten we eerst weer de nodige douanerituelen doorlopen, maar dat gaat deze keer lekker snel.

Bij de gate aangekomen, besluit ik nog snel even van broek te wisselen. Gelukkig heb ik bij het pakken van de bagage een vooruitziende blik gehad. Ik heb mijn luchtige flubberbroek (zoals Martin deze in Airlie Beach gescoorde broek noemt) in de handbagage gestopt omdat ik bang was dat de naden van de Espritbroek mogelijk zouden irriteren op mijn gevoelige huidje.

In mijn aller charmantste reisoutfit ga ik aan boord van het vliegtuig. We hebben bij het inchecken een tactische zet gedaan, die deze keer heeft gewerkt. De stoel naast ons is vrij, dus hebben we iets meer bewegingsruimte dan normaal gesproken. Zeker niet verkeerd op zo'n lange vlucht. Als ik mezelf een beetje goed opvouw, lukt het me zelfs om liggend een tukkie te doen.